"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Ποδόσφαιρο και πολιτική (Χ.ν., 30-1-2020)

 

 

 

 

 

 

Πολιτική και ποδόσφαιρο

 

ΑΝΕΚΑΘΕΝ στην Ελλάδα το ποδόσφαιρο, και περισσότερο αφότου το αυτό “επαγγελματοποιήθηκε” με το ασχοληθούν μ΄αυτό μεγαλοεπιχειρηματίες (“εργολάβοι” ειδήσεων και Τύπου), ήταν προβληματικό. Μάλιστα, η έξαρση του φανατισμού που αυτό εμπνέει φθάνει μέχρι τον ρατσισμό (Νότιοι-Βόρειοι, με ανάλογες ύβρεις).

 

ΒΛΕΠΕΤΕ, ο τίτλος του πρωταθλητή για μια ομάδα είναι όχι μόνο δέλεαρ για τους προέδρους των σωματείων αλλά και μεγάλη πηγή πλουτισμού τους.

 

ΕΤΣΙ το να υπάρχει σήμερα “σφοδρή αντιπαράθεση σε πολιτικό επίπεδο για τις τιμωρίες σε ΠΑΟΚ και Ξάνθη” είναι το κερασάκι στην τούρτα μιας ευρύτερης διασύνδεσης ποδοσφαίρου και πολιτικής.

 

ΤΙ συνδέει το ποδόσφαιρο με την πολιτική; Εκτός του άκρατου “ιδεολογικού” φανατισμού των “οπαδών” τους, υπάρχει πάντα και μια αδιόρατη γραμμή διαπλοκής.

 

ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΑ, συχνά-πυκνά, είχαμε και έχουμε “ποδοσφαιροποίηση” της πολιτικής αλλά και “πολιτικοποίηση” του ποδοσφαίρου. Είναι στο αίμα των φιλάθλων και των προέδρων τους, όπως και στο αίμα των οπαδών των πολιτικών κομμάτων, ο εύκολος διαπληκτισμός.

 

ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ-όχι μόνο στην Ελλάδα-τοποθετούν τα χρήματά τους (“επενδύσεις”) στις ποδοσφαιρικές ομάδες ή τα ΜΜΕ (και τον Τύπο), ώστε, αποκτώντας ένα έτοιμο κοινό (τους ποδοσφαιρόφιλους) και διαχειριζόμενοι καταλλήλως το συναίσθημά τους, να αποκομίζουν κέρδη και αίγλη. Αυτός είναι ο στόχος τους κι αυτό επιδιώκουν με κάθε μέσο-θεμιτό ή αθέμιτο.

 

ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ σπάνιο, να βλέπουμε ποδοσφαιριστές στα έδρανα της Βουλής! Είναι μια επιβράβευση της δημοφιλίας τους.

 

ΑΝ ΤΩΡΑ, με το ποδόσφαιρο και το φανατισμό που αυτό καλλιεργεί “κινδυνεύει πολλές φορές-με τις συγκρούσεις των φιλάθλων- η συνοχή της κοινωνίας”, αυτό είναι θέμα της πολιτικής και της σχετικής νομοθεσίας της. Όχι των ομάδων…

 

ΟΙ ΑΙΦΝΙΔΙΕΣ, όμως, αποφάσεις τού κράτους/διαιτητή, όταν υπάρχει εκρηκτικό πρόβλημα ανάμεσα σε δυο αντιμαχόμενες αθλητικές ομάδες, είναι αυτές που αποτελούν και τις “θρυαλίδες” στην κοινωνική συνοχή.

 

ΕΝΑΣ “εύλογος-λοιπόν- εξορθολογισμός των κυρώσεων” από την πλευρά της πολιτικής και η επιβολή του στις ομάδες (διάβαζε επιχειρηματίες) που παρανομούν ή εξάπτουν τα πάθη επί τούτου, είναι επιβεβλημένος. Ας υπάρχουν, δηλαδή, πολλές εναλλακτικές λύσεις (“κανόνες σεβαστοί από όλους” φυσικά), ώστε και οι αδικίες να περιορίζονται και τα επεισόδια να τιμωρούνται δίκαια.

 

ΛΙΓΑΚΙ δύσκολα όλα αυτά, όταν ο (οποιοσδήποτε) “φανατισμός” τυφλώνει τους πάντες… (Στ.Γ.Κ.)

 

—————

 

Μικροπολιτικά

 

-(υβριδικοί πολέμοι) Έχουμε μπει σε μια νέα περίοδο διεξαγωγής πολέμων: πρώτα εντατικός πόλεμος νεύρων με εμπρηστικές δηλώσεις, έπειτα οικονομικός αποκλεισμός (embargo), ποικίλες κυρώσεις με περικοπές υπεσχημένων, χάκερς που κατεβάζουν κρίσιμες ιστοσελίδες, κατασκοπευτικά drones, fake news μέσω διαδικτύου, “συναλλακτική διπλωματία” (Ερντογάν), “πόλεμος” δι΄αντιπροσώπων, μισθοφόροι και τελικά -αν όλα τα παραπάνω δεν αποδώσουν- κανονική στρατιωτική επέμβαση μιας χώρας σε κάποια άλλη. Ένα μεγάλο μέρος από όλα αυτά ζούμε καθημερινά…

 

-(οι κυρώσεις κατά της Τουρκίας) Η Ελλάδα έπρεπε να ζητήσει ευθύς εξ αρχής από την ΕΕ, οικονομικές κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας. Αλλά και άμεση απαγόρευση πώλησης όπλων από πλευράς συμμάχων χωρών. Έπρεπε επίσης, να δημοσιοποιήσει την πρόθεση της στην ΕΕ ότι θα παρεμποδίσει εμπράκτως τη προαναγγελθείσα τουρκική επιδρομή (νότια της Κρήτης ή αλλού στο Αιγαίο), με ταυτόχρονη επίκληση της αμοιβαίας άμυνας στην ΕΕ. Έτσι που, σε περίπτωση που δεχθεί επίθεση από τη γείτονα χώρα, τα υπόλοιπα κράτη της ΕΕ να συνδράμουν υποχρεωτικά με όλα τα μέσα. Αν η ΕΕ δεν ανταποκριθεί στα παραπάνω (εφόσον της έχουν ζητηθεί), θα πρόκειται για μια “ένωση” νεκρή και ανίκανη επομένως να προστατεύσει τα γενικότερα αευρωπαϊκά συμφέροντα. Είτε, λοιπόν, η ΕΕ θα μάθει να υπερασπίζεται σθεναρά τα ζωτικά της συμφέροντα (και σύνορα), σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό και Διεθνές Δίκαιο, είτε θα συρρικνωθεί αναπόφευκτα. Ή, τελικά θα ομαδοποιηθεί: κάτι που θα σημάνει και τη διάλυσή της. (Στ.Γ.Κ.)

 

 

 


Σχολιάστε