Χριστουγεννιάτικη Ποίηση (Θεώνη Κοτίνη (1967-), 2008, Πλανόδιον)
Posted on 21 Δεκ, 2019 in Ποιηση | 0 comments
["Τα σπίτια, έλεγε ο Γ. Σεφέρης, έχουν τις φυλές τους" Όταν φύγουν τα πρόσωπα, το κάθε σπίτι βαραίνει από αναμνήσεις, φορές ασήκωτες, χωρίς χαρά-έστω κι αν είναι χρονιάρα μέρα. Στ.Γ.Κ.]:
4. Χριστούγεννα 2003
Γυρίζω πάλι σήμερα στο σπίτι των γονιών μου
ένα τυφλό δυάρι φορτωμένο έπιπλα
Βρίσκω όπως πάντα τον πατέρα μου
με την περήφανη προσήλωση του βαρυκόου
στις ειδήσεις
κι η μάνα μου να πλένει πιάτα
παραμιλώντας να επαναφέρει τη ζωή σε τάξη
Με υποτάσσει αμέσως
η πλήξη του νοικοκυριού στην κουζίνα
το πλαστικό τραπεζομάντιλο
τα χάπια της υπέρτασης
ενθύμια προσκυνήματος στην Τήνο
Βγαίνουνε λίγο τώρα πια
συνήθως για την εκκλησία
ή σε κηδείες συνομηλίκων
μένουν στο σπίτι
καταναλώνοντας οικεία πένθη
και φωτογραφίες εγγονών πάνω στην τηλεόραση
Κοιτάζω το χρόνο να συμβαίνει πάνω τους
τόσο άγρια
αυτή τη μαραμένη σάρκα
να αποσιωπάται σε σκούρα ρούχα
και πεισμώνω
τόση εγκαρτέρηση
χωρίς μια νίκη
σκέφτομαι
αποδίδοντας ύπουλη δικαιοσύνη
σε τούτη την απρόθυμη κατάφαση
μα μετανιώνω πάλι
όταν γυρίζουν να με δουν
με αυτά τα αδέξια μάτια δήθεν άγνοιας
σήμερα ανήμερα Χριστούγεννα
που κάθονται μαζί μου στο τραπέζι
και τρώνε
συνετοί
αμίλητοι
τη σούπα”
(Ανίδεοι πάλι”,
Θεώνη Κοτίνη, Πλανόδιον 2008)
——————————————–
