"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Χριστουγεννιάτικη Ποίηση (Κ. Παλαμάς, 1859-1943)

 

 

 

1.- ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ,

“ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ”

Να ‘μουν του σταύλου έν’ άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι

την ώρα π’ άνοιγ’ ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι.

 

Να ιδώ την πρώτη του ματιά και το χαμόγελό του,

το στέμμα των ακτίνων του γύρω στο μέτωπό του.

Να λάμψω από τη λάμψη του κι’ εγώ σαν διαμαντάκι

κι’ από τη θεία του πνοή να γίνω λουλουδάκι.

 

Να μοσκοβοληθώ κι’ εγώ από την ευωδία,

που άναψε στα πόδια του των Μάγων η λατρεία.

 

Να ‘μουν του σταύλου ένα άχυρο ένα φτωχό κομμάτι

την ώρα π’ άνοιγ’ ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι.

————————-

-ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ,

 

“ΕΝΑΣ ΘΕΟΣ”

Ω! μέσα μου γεννιέται ένας Θεός!

και το κορμί μου γίνεται ναός,

δεν είναι ως πρώτα φάτνη ταπεινή·

μέσα μου λάμπουν ξάστεροι ουρανοί,

το μέτωπο μου λάμπει σαν αστέρι…

Στο Θεό φανείτε τώρα, ήρθεν η ώρα,

από τ’ άγνωστα μυστικά σας μέρη,

Μάγοι, φέρτε στο Θεό τα πλούσια δώρα.

 

Φέρτε μου Μάγοι —θεία βουλή το γράφει—

τη σμύρνα της ελπίδας, το λιβάνι

της πίστης, της αγάπης το χρυσάφι

Μυστήρια τέτοια ανθρώπου νους δε βάνει!

 

Και σεις, Θρόνοι πανάχραντοι, αγγελούδια,

στην καρδιά μου —στην κούνια του— σκυμμένα,

με της αθανασίας τα τραγούδια

υμνολογείτε εσείς τη θεία τη γέννα.

 

Μέσα μου λάμπουν ξάστεροι ουρανοί,

και το κορμί μου, φάτνη ταπεινή,

βλέπω κι αλλάζει, γίνεται ναός·

ω! μέσα μου γεννιέται ένας Θεός!

-ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ,

———————————–

 

“ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ”

Χριστέ μου, κράτα με μακριά απ’ τις κακίες του κόσμου,

Στην φάτνη βρέφος, όσο ζω να σε λατρεύω δος μου.

Κι όσο θα ‘ρθει από Σε σταλτός ο χάρος να με πάρει,

κάμε συ, βρέφος, να σταθώ μπροστά στη θεία Σου χάρη.

Και κάμε λόγια τα έργα μου σαν των αγρών τα κρίνα,

προφητικά, φεγγοβόλα κάμε τα σαν εκείνα,

της νύκτας των απλών βοσκών. Γεννιόσουν και γρηκούσαν.

Τους ουρανούς ολάνοικτους που σε δοξολογούσαν.

-ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ,

 

 

————————-

 

“ΑΣΤΕΡΙ ΘΕΪΚΟ”

“Τι φως και χρώμα κι ομορφιά

Να σκόρπιζε το αστέρι

όπου στην κούνια του Χριστού

τους Μάγους έχει φέρει;

Ποιος άγγελος το διάλεξε για

τέτοιο ταχυδρόμο;

Τα άλλα τα αστέρια θάβλεπαν το

φωτεινό του δρόμο

κι από τη ζήλια

θάτρεμαν… Αστέρι, σε ποια χώρα του

απέραντου σου ουρανού να

λαμπυρίζεις τώρα;

Η παντοδύναμη φθορά μην

έσβησε το φως σου

ή μήπως είσ’ αθάνατο κι εσύ, σαν

το Χριστό σου;

Δεν κατεβαίνει η λάμψη σου εδώ

στα χώματα μας;

Για όλα τα άστρα αλίμονο! δεν

είναι η ματιά μας…

Τι φως και χρώμα κι ομορφιά να

σκορπίζει το αστέρι,

όπου την κούνια του Θεού τους

Μάγους έχει φέρει;

———————

 


Σχολιάστε