"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Κρίση και πολιτικοί (Χ.ν., 21-11-19)

 

 

 

 

 

Η ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΑΣ

 

Η ΚΡΙΣΗ στην Ελλάδα μάς δίδαξε πολλά. Εκτός από την κατάρρευση της οικονομίας που οδήγησε στην πτώχευση, την ανεργία και τη μιζέρια των νέων κυρίως, στα κόκκινα δάνεια, τις κατασχέσεις και τις αυτοκτονίες, στη μετανάστευση νεαρών επιστημόνων, την εξασθένηση της σημασίας των εθνικών μας συμβόλων και την εν γένει αξιακή ανατροπή των πάντων…, δημιουργήθηκε επιπλέον ένα βαθύ ρήγμα ανάμεσα στο λαό και τον πολιτικό κόσμο: άλλα πίστευε ο λαός για τους πολιτικούς που ψήφιζε, περισσότερους φόρους τού έβαζαν αυτοί!

 

ΔΟΚΙΜΑΣΤΗΚΑΝ όλα σχεδόν τα κόμματα στην εξουσία (πλην του ΚΚΕ). Και όλα απέτυχαν στο να βγάλουν τη χώρα από την κρίση νωρίτερα, επειδή ακριβώς, η εξουσία είναι μια Κίρκη που με το μαγικό ραβδάκι της μετατρέπει τους πολιτικούς σε… καρεκλοκένταυρα όντα! Αποθεώνεται στα μάτια τους αυτή και πολύ σύντομα γίνεται αυτοσκοπός. Από κοντά και τα οικονομικά συμφέροντα που δημιουργούνται (Ζίμενς-Νοβάρτις κ.ά.)

 

ΛΑΤΡΕΥΕΤΑΙ ο θώκος ως ύψιστη αξία, ενώ ο φουκαράς λαός λησμονιέται γρήγορα και αφήνεται στη μοίρα του.

 

ΑΝ δεν υπήρχαν οι ψυχροί δανειστές με τα άγρια μνημόνιά τους, τα διλήμματα για “εντός-εκτός” Ευρώπης και φυσικά τα χρήματά τους, αν δεν μας υποχρέωναν να υπογράψουμε -και να εκτελέσουμε στο ακέραιο- τις διαρθρωτικές αλλαγές που επέβαλαν για να έχουμε “το ρευστό”, ίσως τώρα να βρισκόμασταν εκτός Ευρωζώνης και ΕΕ.

 

ΤΟ 2015, με την “πρώτη φορά” αριστερή κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ) και τις ποικίλες ιδεοληψίες των στελεχών της, γνωρίσαμε το χειρότερο πρόσωπο του καπιταλισμού στον οποίον υποθηκεύσαμε τα πάντα (θυσιάζοντας πολλές από τις επόμενες γενιές) προκειμένου να επιβιώσουμε. Πιθανόν σιγά-σιγά να αρχίσουμε μόνοι μας να ξεπληρώνουμε τα δισεκατομμύρια που μας φόρτωσαν. Πώς; Με τα ογκώδη πλεονάσματα που απαιτούν οι ανειστές και το υπερπλεόνασμα…

 

ΔΕΝ ξερουμε αν και πόσο “έβαλαν μυαλό” οι πολιτικοί όλων των παρατάξεων από την οδυνηρή περιπέτεια της χώρας. Ειδικότερα, οι πολιτικοί της αριστεράς της οποίας οι “αυταπάτες” παρολίγο να μας στοιχίσουν μια βίαιη έξοδο (Grexit) από την ΕΕ. Και ούτε καν ακούστηκε μια συγγνώμη. Ούτε καν έγινε μια στοιχειώδης αυτοκριτική τους!

 

ΥΠΑΡΧΕΙ μια υποτυπώδης και ομιχλώδης ευφορία σήμερα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Πιστεύουμε ότι το κράτος άρχισε να “λειτουργεί”! Αγνοούμε, βέβαια, πόσο αυτή -η ευφορία- ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και πόσο θα διαρκέσει. Είναι όμως ευκαιρία να αντιληφθούμε όλοι επιτέλους ότι η τύχη της χώρας βασίζεται μόνο στα χέρια και τον ιδρώτα μας. Διαφορετικά, θα είμαστε για πάντα υποχείριο -και χρεόδουλοι- των ξένων δυνάμεων, άθυρμα των καιρών (και των καιροσκόπων). (Στ.Γ.Κ.)

 

 

———————————————

ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΑ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ)

 

  • (Νοέμβρης) Η σημειολογία του Νοέμβρη έχει να κάνει και με ορισμένα ιστορικά γεγονότα: για μας είναι ο μήνας του Πολυτεχνείου (17-11-1973), για τους Γερμανούς είναι η επέτειος της πτώσης του τείχους του αίσχους (9/10-11-1989).



  • Για τη λατινική Αμερική (Βολιβία) και το Χονγκ Κονγκ, είναι οι αδιαλειπτοι αγώνες για “ψωμί, παιδεία και- κυρίως-ελευθερία”. Αγώνες που είναι καθημερινοί και για πολλές άλλες χώρες… Πόσα Πολυτεχνεία, άραγε, χρειάζεται ο κόσμος, ώστε αυτά τα τρία στοιχειώδη πράγματα να γίνουν αυτονόητα για όλους;

 

  • (η πολιούχος) Των Εισοδίων της Θεοτόκου σήμερα (21/11) και η Μητρόπολη των Χανίων έχει την τιμητική της. Πλήθος κόσμου από χθές συρρέει για να ανάψει ένα κερί και να ζητήσει από τη Χάρη Της, πρώτα υγεία κι έπειτα οτιδήποτε άλλο. Και “η Θεός μετά τον Θεόν” εισακούει και ευσπλαγχνίζεται κάθε πιστό της: φτωχό ή πλούσιο, λευκό ή μαύρο, Ορθόδοξο ή αλλόθρησκο. Αυτή τη μέρα είναι ωραίο -όπως και κάθε “γιορτινή”- να ακούς τον πατέρα-Στυλιανό και τους ψάλτες σε μια κατανυκτική λειτουργία.

 

  • (δημοσιογραφικά) Περισσότεροι από 120 δημοσιογράφοι εξακολουθούν να παραμένουν έγκλειστοι σε τουρκικές φυλακές, ενώ και η κατάσταση στα μέσα ενημέρωσης στην Τουρκία δεν έχει βελτιωθεί έπειτα από την άρση (1918)του μέτρου της κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Αυτά ανέφερε προχθές το Διεθνές Ινστιτούτο Τύπου (ΙΡΙ). Εξάλλου, 77.000 άτομα εξακολουθούν να βρίσκονται στις φυλακές της Τουρκίας (από το 2016) περιμένοντας μια “δίκαιη” δίκη. Αν φυσικά υπάρξει δίκη κι αν αυτή θα είναι δίκαιη και όχι προαποφασισμένη. Στην Τουρκία, δεν υπάρχει πια δημοκρατία, αλλά αυτό το ιδιότυπο ισλαμικό καθεστώς της “δημοκτατορίας” (δημοκρατία+δικτατορία) που “νομιμοποιείται” με την… ψήφο των πολιτών! Κι όμως, αυτό το περίπου στρατιωτκοϊσλαμικό καθεστώς υποστηρίζεται από τον πρόεδρο των ΗΠΑ. Έτσι, δεν μας ξενίζει η ομολογία του πρώην πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα, κ. Νίκολας Μπέρνς πως, σε περίπτωση πολέμου με την Τουρκία, ο Τράμπ δεν θα υποστηρίξει την Ελλάδα! Και γιατί να την υποστηρίξει ένας πρόεδρος που διαπραγματεύεται τα πάντα γύρω του μόνο με όρους επιχειρηματία; (Στ.Γ.Κ.)

 

 

 

 

 

 

 

 


Σχολιάστε