"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Μέρες Πολυτεχνείου (46 χρόνια μετά) (Χ.ν., 14-11-19)

 

 

 

 

ΜΕΡΕΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

 

ΣΑΡΑΝΤΑ έξι χρόνια μετά, το Πολυτεχνείο έχει ταυτισθεί δυστυχώς με ακατάληπτες -πολλές φορές- καταλήψεις σχολείων και πανεπιστημιακών Σχολών. Kάτι βέβαια που δεν ήταν στους απώτερους στόχους των φοιτητών του 1973.

 

ΕΚΕΙΝΟΙ αγωνίζονταν για “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία” που και τα τρία τότε, σε καιρό στρατιωτικής δικτατορίας, έλλειπαν.

 

ΟΧΙ! Η χούντα των συνταγματαρχών δεν έπεσε από εκείνη την εξέγερση. Έπεσε εξαιτίας της εθνικής προδοσίας της Κύπρου το 1974- με τη μεγάλη τραγωδία του Ελληνισμού, με την κατοχή και διαίρεση της νήσου από τους Τούρκους και τις ΗΠΑ. Μια ήττα που προστέθηκε στις τόσες άλλες, που όμως δεν μας συνετίζει αφού τι συνέπειές της ζούμε μέχρι σήμερα.

 

ΑΥΤΕΣ τις μέρες, “μέρες Πολυτεχνείου”, η ΕΛ.ΑΣ. Έχει πάρει δρακόντεια μέτρα ασφαλείας ενόψει της επετείου (17/11), καθώς μετά τα τελευταία γεγονότα (συλλήψεις τριών ατόμων και συσχέτισή τους με την τρομοκρατική οργάνωση Επαναστατική Αυτοάμυνα, επιχείρηση σε κατειλημμένο στέκι αντιεξουσιαστών στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο κ.ά.) ήδη έχει δημιουργηθεί μία τεταμένη κατάσταση στην περιοχή.

… ΑΝΑΘΙΒΑΝΟΥΜΕ τις πρώτες χρονιές που αποδίδαμε τιμές στο Πολυτεχνείο και τους νεκρούς του. Τότε υπήρχε κοσμοσυρροή σε κάθε 17η του Νοέμβρη. Ο καθένας μας άφηνε ένα λουλούδι (φωτό, 1) στην σπασμένη πύλη ή καρφίτσωνε ένα ποίημα στα κάγκελα του Πολυτεχνείου. Υπήρχε σεβασμός, οργή και θλίψη για τους νεκρούς που δεν δικαιώθηκαν. Αποδιδόταν τιμές στα “παιδιά του Πολυτεχνείου” από όλες τις παρατάξεις και τα κόμματα. Εκ νέου κατάληψη του χώρου ήταν αδιανόητη. Τότε…

 

 


ΑΝ καλοπροσέξει κανείς τους στίχους που γράφονταν (1974) στα κάγκελα, θα αντιληφθεί τα μηνύματα που έστελνε ο κόσμος σε όλους: Ο Νίκος Παναγιωτούνης, ποιητής, έγραφε τότε (φωτό, 2):

 

 


Τα νειάτα τα διχάζουνε με πάθη και με μίση

μας πνίγουνε τη λευτεριά μαζί και τις ελπίδες

ενός λαού που πολεμά ελεύθερος να ζήσει

δίχως ζυγό στο σβέρκο του και δίχως αλυσίδες”

… ΠΟΣΑ από τα μηνύματα του Πολυτεχνείου είναι δυνατόν να αναδυθούν σήμερα κάτω από το βάρος της σκόνης της αλλοτρίωσης, της διχόνοιας αλλά και της τάσης διαστρέβλωσής τους; (Στ.Γ.Κ., www.stcloris.gr))

 

 

 

 

 


Σχολιάστε