"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Για το ψωμί του κόσμου (Χ.ν., 17-10-19)

 

 

 

 

ΓΙΑ ΤΟ “ΠΙΚΡΟ ΨΩΜΙ” ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (φωτό, ψωμί)

ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ φοιτητικά χρόνια ήταν ζυμωμένα με αγώνες και διαμαρτυρίες πρώτα για το “ψωμί”. Με την πείνα σε πρώτο πλάνο λόγω μετεμφυλιακής φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού από τις ανώτατες σπουδές, είχαμε αναγάγει σε ύψιστο αγώνα τον καημό μας για “Ψωμί-Παιδεία-Δημοκρατία”!

ΕΚΕΙΝΗ η γενιά έμεινε στην ιστορία ως η γενιά του 1-1-4: Ήμασταν η πρώτη μεταπολεμική γενιά που αγωνίστηκε και γκρέμισε το τότε καραμανλισμό με την περίκλειστη και ελιτίστικη δεξιά κοινωνία του. Μας σεγοντάριζαν στους δρόμους η ελπίδα για δημοκρατία, η ποίηση και τα τραγούδια του συρμού που μιλούσαν για το “ψωμί-που-είναι στο τραπέζι” και “το νερό-που-είναι στο σταμνί”, αλλά και άλλα που μιλούσαν για την ειρήνη, όπως την ονειρευόταν ο Γ. Ρίτσος:

…Η ειρήνη είναι τα σφιγμένα χέρια των ανθρώπων
είναι το ζεστό ψωμί στο τραπέζι του κόσμου
είναι το χαμόγελο της μάνας.
Μονάχα αυτό.
Τίποτ’ άλλο δεν είναι η ειρήνη…”

… ΣΗΜΕΡΑ ο πόλεμος για το “Ψωμί” συνεχίζεται σε όλο τον πλανήτη: ιδιαίτερα στη Συρία, όπου και η “Δημοκρατία” είναι εν διωγμώ, και οι εκτοπίσεις των αμάχων πληθυσμών διογκώνονται με την εισβολή των Τούρκων στα συριακά εδάφη. Αλλά κι ο άλλος πόλεμος για την “Παιδεία”, είναι διαρκής παντού.

ΧΘΕΣ, 16-10-19, “γιόρταζε” το ψωμί! Μέσα σε επιδεινούμενη φτώχεια και προσφυγιά, μέσα σε αίματα και χαλασμούς στα συροτουρκικά σύνορα. Πάλι με πολέμους, βομβαρδισμούς αμάχων και “παιχνίδια” των μεγάλων. Έτσι, δυστυχώς, συνεχίζει ο κόσμος στο ίδιο μοτίβο. Και πάντα με το πικρό τραγούδι του ποιητή (Τ.Λειβαδίτης), για τα “αδέρφια” που είτε σε πόλεμο βρίσκονται είτε στη δουλειά, κουβαλούν “κάτω απ΄το τρύπιο πουκάμισό τους ένα κομμάτι ψωμί”:

«Τραγουδάω εσάς, αδέρφια μου

εσάς που χτίζετε τις μεγαλουπόλεις

τραγουδάω εσάς, μικρά μου αγόρια

που ξεπαγιάζετε πουλώντας σπίρτα στους δρόμους του χειμώνα

εσάς που φοράτε εφημερίδες κάτω απ’ τα τριμμένα σας σακάκια

τραγουδάω εσάς που ξεκινάτε κάθε αυγή

κουβαλώντας κάτω απ’ το τρύπιο πουκάμισό σας ένα κομμάτι ψωμί
κι ολάκερη την ισότητα του κόσμου».
(Στ.Γ.Κ., www.stcloris.gr)

 

———————-

 

ΕΣΩ-ΕΞΩ-ΣΤΡΕΦΕΙΑ!

 

ΕΥΝΟΗΤΟΝ ότι κάθε κόμμα που υφίσταται βαριά εκλογική -μάλιστα τριπλή- ήττα (2019) καταφεύγει στην εσωστρέφεια και στην αμηχανία. Ήδη τόσο ο πρώην πρόεδρος της Βουλής, ο κ. Ν. Βούτσης, όσο κι ο πρώην υπουργος Οικονομικών, ο κ. Ευκλείδης Τσακαλώτος, με δηλώσεις τους προσπάθησαν να “εξωραΐσουν” την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ ρίχνοντας την ευθύνη στο “απροετοίμαστό” τους.

 

ΕΙΠΕ ο κ. Βούτσης ότι το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν έτοιμος να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας: «Ενώ ήμασταν προετοιμασμένοι πάρα πολύ στα τρία χρόνια που ήμασταν αξιωματική αντιπολίτευση σε ψηφίδες προγραμματικές (…) Και με ένα δυναμικό με νέους συντρόφους που τότε έρχονταν με την εμπειρογνωμοσύνη τους, τα πτυχία τους να βοηθήσουν. Ενώ ήμασταν έτοιμοι για αυτά, ήμασταν πάρα πολύ μακριά από το να είμαστε έτοιμοι για διακυβέρνηση. Και ήμασταν επίσης μακριά από την οργάνωση της διακυβέρνησης. Είμαι ευθύς, λέω ότι δεν υπήρχε σε κανένα υπουργείο, καμία οργάνωση βάσης ή οργάνωση μελών, όπως τα λέμε τώρα. Πουθενά σε κανένα υπουργείο, σε κανένα μαζικό χώρο»

 

ΟΣΟ για τον κ. Τσακαλώτο, δηλωσε ευθέως: “Όταν αναλάβαμε την εξουσία, δεν είχαμε την απαραίτητη εμπειρία”! (…) Αλλά, το σπουδαιότερο δεν είναι τόσο η απειρία των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση (αυτά τα είχε και το ΠΑΣΟΚ), όσο ο επικίνδυνος αυτοσχεδιασμός κάθε στελέχους του. Επί 4,5 χρόνια ζούσαμε ένα πολιτικό πιραντελικό έργο του τύπου “Απόψε αυτοσχεδιάζουμε” και κάθε νύχτα κοιμόμασταν με το άγχος της επόμενης μέρας. Δεν υπήρχε συντονισμός, ούτε κοινή “φωνή”.

 

ΣΗΜΕΡΑ μια είναι η πραγματικότητα. Στον ΣΥΡΙΖΑ συμβιώνουν δύο παράλληλοι κόσμοι: ο της επανεκκίνησης του κόμματος με νέες εγγραφές μελών (σαν να μη συνέβη, δηλαδή, τίποτε!), κι ο άλλος της ανάγκης για μια σοβαρή κριτική των πεπραγμένων της κυβερνητικής θητείας… Οψόμεθα! (Στ.Γ.Κ.)

 

 


Σχολιάστε