"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Αγία και Μεγάλη Παρασκευή-2019

 

 

 

 

1.-ΘΡΗΝΟΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΤΑΥΡΩΣΙΝ ΤΟΥ ΔΕΣΠΟΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ*

 

Κλίνον, σταυρέ Πανάγιε…


´Βλέπω σου πάθος το φρικτόν, υιέ μου και Θεέ μου,
βλέπω σου άδικον σφαγήν, ου δύναμαι βαστάζειν.
Πού σου του κάλλος, ω υιέ, πού σου η ωραιότης,
πού σου η όψις η φαιδρά, πού σου η δεσποτεία;

 



Ελέησον γλυκύτατε, την ταπεινήν Μαρίαν
δος’ μοι λόγον, παμφίλτατε, από των σων χειλέων,
λυπήθητι, πανεύσπλαχνε και παρηγόρησόν με.

Ιδε, υιέ, τα δάκρυα, ίδε τους στεναγμούς μου
και άνοιξον τα χείλη σου, δος’ μοι παρηγορίαν.
Ουκ έχω πού την κεφαλήν κλίναι, υιέ μου, όλως,
ουκ έχω άλλον συγγενή, πατέρα ή μητέρα
ή αδελφόν ή αδελφήν, παραμυθήσασθαί με
συ μοι πατήρ και μήτηρ μου και αδελφός και τέκνον,
συ ει το φως και η ζωή και σκέπη κραταιά μου,
συ και παραμυθία μου, συ και παρηγορία,
συ  μου Θεός και πλάστης μου, συ ει και ποιητής μου.


Συγκλαύσατέ μοι άπασαι μαθήτριαι Κυρίου,
την λύπην μου και την σφαγήν την άμετρον ορώσαι.
Κλίνον, σταυρέ πανάγιε, κλίνον την κορυφήν σου,
σταυρέ παναγιώτατε, ξύλον ευλογημένον,
ίνα φιλήσω τας πληγάς υιού μου και Θεού μου,
ίνα περιπλακήσωμαι σώμα του Ιησού μου,
το στόμα το γλυκύτατον ίνα καταφιλήσω,
τα όμματα, το πρόσωπον, τας χείρας και τους πόδας,
του αποχαιρετίσασθαι το ίδιόν μου τέκνον

και την σφαγή την άδικη,
κλίνον, σταυρέ μου, κλίνον´

——————————–


* Μές απ’ τον πλούτο της προγενέστερης βυζαντινής υμνογραφίας,

από επήρεια ή συνειδητή μίμηση, προήλθε και ο θρήνος αυτός-αποτελούμενος από 124 ανομοιοκατάληκτους στίχους--αναγόμενος μεταξύ 14ου  και 15 ου   αι.

Η γλώσσα του είναι μικτή, ο ποιητής του ΑΓΝΩΣΤΟΣ, το κείμενο όμως, σωζόμενο σε πολλές παραλλαγές και χφ, μαρτυρεί ευρύτατη διάδοση.

Τα περισσότερα χφ σώζονται στις μονές του Αγ. Όρους.

[Εκδόθηκε από τον Μ. Μανούσακα: "Ελληνικά ποιήματα για τη σταύρωση του Χριστού, Melange offerts a Octave et M. Merlier, Αθ. 1952 ]

——————————————

 

 

2.- Στίχοι Θρηνητικοί εις τον Επιτάφιον Θρήνον (Λεονάρδου Ντελλαπόρτα)

(στ. 395-407)

 

“Με ταύτα η Μάρθα εγέρθηκε μυριοπονοθλιμένη,

τριχομαδίζεται και κλαίει, δέρνει το πρόσωπό της

και από καρδιάς στενάζοντα ήρχισε μοιρολόγιν.

“Χαλάστε, όρη και βουνά, δέντρα, εξεριζωθήτε,

θάλασσα, ποίσε μουγγρισμόν και καταπόντισέ με.

Εδά ας αστράψει η ανατολή, εδά ας βροντήσει η δύση,

τα τεραπέρατα της γης εδά ας συντεστούσιν,

εδά ας σκιστούν οι επτά ουρανοί, ας πέσουν άστρη χάμαιν,

εδά ας καρδιοπονέσουσινν άγγελοι κι αρχαγγέλοι,

τα Σεραφείμ, τα Χερουβείμ τώρα ας μυριοπονέσουν:

Ο βασιλιάς των Ουρανών εις τον σταυρόν επάνω

έλαβε θάνατον πικρόν… Έδε παραδικίαν!”

 

———————————————-

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ:

 

https://www.youtube.com/watch?time_continue=8&v=udS4tyU67bc

 


Σχολιάστε