"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Μεγάλη και Αγία Πέμπτη (Χ.ν., 25-4-19)

 

 

 

 

ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (φωτό, Χριστός)

  • ΜΕΓΑΛΗ Πέμπτη σήμερα. Ξεφεύγοντας λίγο από την καθημερινότητα της προεκλογικής περιόδου, «προσγειωνόμαστε» στις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας… Η σημερινή μέρα είναι φορτωμένη από ένα τελετουργικό γεμάτο συμβολισμούς: η νίψη των ποδών των Αποστόλων από τον Χριστό ενέχει την ταπείνωση, ο Μυστικός δείπνος συμβολίζει την παράδοση σε μας του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, η Προσευχή και η Αγωνία στο Όρος των Ελαιών την καρτερικότητα και τη δύναμη, και η προδοσία του Ιούδα την κάθε «προδοσία» μας.

 

 

  • ΚΑΘΕ χρόνο τέτοιες μέρες φουντώνουν οι «αποκαλύψεις» γύρω από το ποιος ήταν, αν πράγματι υπήρξε, ποια γλώσσα μιλούσε, αν αναστήθηκε ο Χριστός, ποιες νέες ταινίες γυρίστηκαν, αλλά και ποια είναι τα νέα «απόκρυφα» ευαγγέλια που «αποκωδικοποιούνται». Είναι στη φύση του ανθρώπου να θέλει να αποκαλύψει ή να κατανοήσει κάθε τι που υπερβαίνει τη λογική του.
  • Η μεσσιανική αντίληψη στην εποχή του Χριστού ήταν πολύ διαδεδομένη: πολλές αιρέσεις, φιλόσοφοι, σκεπτικιστές, «μάγοι» και «σωτήρες» εμφανίζονταν στους λαούς. Ας μη ξεχνούμε πως, όπως ακριβώς και η δική μας εποχή, η περίοδος που γεννήθηκε και έδρασε ο Ιησούς ήταν μεταβατική και θυελλώδης: υπήρχαν στους λαούς προσδοκίες για πολλούς “προφήτες” επαναστάτες, απελευθερωτές από το ρωμαϊκό ζυγό. Σε μια δε άκρως ταραγμένη εποχή, με συχνές λαϊκές εξεγέρσεις εναντίον των Ρωμαίων, η παρουσία του Ναζωραίου με τα ασύλληπτα σε βάθος και νόημα  κηρύγματα/μηνύματα που έστελνε στους λαούς, δεν θα μπορούσε να μείνει αναπάντητη. Ο φθόνος των Ιουδαίων για τη διδασκαλία και τα θαύματά του, αλλά κι ο φόβος απώλειας της εξουσίας τους λειτούργησαν -όπως αιώνες τώρα αυτό συμβαίνει- εναντίον Του.
  • Μήπως και σήμερα, τόσο στην πολιτική (με τις μυστικές και ετερόκλητες «συμπλεύσεις» και συνεργασίες), δεν βιώνουμε άραγε «τα άδηλα και τα κρύφια» του κόσμου μας; [Ψαλμ. 50.8] Μήπως και σήμερα δεν αγωνιούμε για το «τι τέξεται η επιούσα»; Μήπως και σήμερα πολλοί κυβερνώντες δεν εύχονται για τις εκλογές το «απελθέτω τούτο το ποτήριον απ΄εμού»; Αλλά, πάντα στα άτομα και τους λαούς θα υπάρχουν πάθη, ποικίλες «σταυρώσεις» καθώς και «προσδοκώμενες» αναστάσεις. Καλή Ανάσταση! (Στ.Γ.Κ., www.stcloris.gr)

 

—————————————-

 

ΠΙΣΤΗ ΚΙ ΕΥΡΩΠΗ (φωτό, E.E.)

  • “…Η τεράστια πλειονότητα των ανθρώπων είναι «γεννημένοι πιστοί», έχουν μια φυσική ροπή να βρίσκουν τους θρησκευτικούς ισχυρισμούς και τις θρησκευτικές ερμηνείες γοητευτικές και εύληπτες, όπως και να αποκτούν ευχέρεια στο να τις χρησιμοποιούν. Αυτή η έλξη προς τη θρησκεία αποτελεί ένα εξελικτικό υποπροϊόν του γνωσιακού εξοπλισμού μας και, παρ’ ότι δεν μας λέει τίποτε για την αλήθεια ή μη των θρησκευτικών ισχυρισμών, μας βοηθάει να δούμε τη θρησκεία υπό μια ενδιαφέρουσα νέα οπτική γωνία..”. (Τζάστιν Λ. Μπάρετ, δ/ντής του Κέντρου Ανθρώπινης Ανάπτυξης Thrive στο Θεολογικό Σεμινάριο Φούλερ, Πασαντίνα- Καλιφόρνια, Το Βήμα, 2012)

-ΠΡΟΣΦΑΤΗ έρευνα του Pew Research Center, ερευνητικού κέντρου της Ουάσινγκτον, δίνει ένα κατάλογο πιστών και αθέων στις χώρες Ε.Ε. Σύμφωνα με αυτόν, οι λαοί της Δυτικής Ευρώπης πιστεύουν πολύ λιγότερο από τους λαούς της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Η πίστη στη Γαλλία εγγίζει μόλις το 11%, στην Ελβετία το ίδιο ενώ στη Γερμανία βρίσκεται στο 10%! Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα,  κατέχει την έκτη θέση (ποσοστό 92%) των πιστότερων λαών  της Ευρώπης. Ειδικότερα, το 59% των Ελλήνων πιστών δηλώνει απολύτως βέβαιο για την ύπαρξη του Θεού, το δε 33% δηλώνει ότι πιστεύει αλλά με λιγότερη βεβαιότητα.  Μόλις ένα 6% των Ελλήνων δηλώνει ότι δεν πιστεύει στο Θεό. Οι ευρωπαϊκές χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά αθέων είναι η Τσεχία (66%), η Σουηδία (60%), το Βέλγιο (54%) και η Ολλανδία (53%).

-ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ότι ο κόσμος στις μέρες μας έχει περισσότερο ανάγκη τη θρησκεία, έστω κι αν διαπράττονται φοβερά εγκλήματα στο όνομά της (Σρι Λάνκα). Ειδικά στην εποχή μας, όπου η απογοήτευση από κάθε είδους «κοσμοσωτήριες» ιδεολογίες (μαρξισμός, σοσιαλισμός κ.λπ.) είναι εμφανέστατη, η «καταφυγή» σε μια σταθερή ιδεολογία είναι προτιμότερη. Ζούμε μέρες ασύλληπτων τεχνολογικών επιτευγμάτων, η βιοφιλοσοφία όμως που αναδίδουν αυτές αδυνατεί να καλύψει τα ανθρώπινα υπαρξιακά κενά. Αντίθετα, αυτή (η τεχνολογία) καταργεί θέσεις εργασίας, καθιστά πιο επισφαλή το βίο και τους ανθρώπους πιο αγχώδεις. Η δε συγκέντρωση του παγκόσμιου πλούτου σε ολοένα και λιγότερα χέρια, χωρίς να υπάρχει ελπίδα αναδιανομής του με «λαϊκή επανάσταση», στρέφει τους ανθρώπους στη μόνη αξία που διατρέχει αλώβητη τους αιώνες, τη θρησκευτική πίστη. (Στ.Γ.Κ.)

 

 


Σχολιάστε