"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Το σπίτι

Γράφαμε πριν από σχεδόν 10 χρόνια για το πατρικό μας σπίτι.

Ερημωμένο, μετά το θάνατο των “κατοίκων” του: της μάνας και του αδελφού μου, του Κώστα:

Το σπίτι *

“…Τα σπίτια που είχα μου τα πήραν.

΄Ετυχε να΄ναι χρόνια δίσεχτα.

πολέμοι, χαλασμοί, ξενιτεμοί” (Γ. Σεφέρης)


Το πατρικό, το σπίτι μου,/δε με χωράει πια…

Γιόμισε μουσικές απόκοσμες/ ήχους παράξενους,αλλόκοτους

Ρούχα κιτρινισμένα/ άλμπουμ τριμμένα απ΄το χρόνο

Σεντούκια φουσκωμένα/ κι έπιπλα παντού,/ σαρακοφαγωμένα

Όλα με προσκαλούν

και όλα με απωθούν…

Η πόρτα του αρθάνοιχτη/ Στα παραθύρια/ οι κεντητές κουρτίνες ανεμίζουν

Η μικροθειά μου, η Μέλη/ απ΄το θολό το τζάμι γνέφει

Κοντά η μάνα κι ο αδελφός μου

και πίσω ο Κυριακός, ο Στέλιος/ και ο Αναστάσης…

Τα πρόσωπά τους γελαστά

Μια διαπλατη αγκαλιά, το σπίτι μου…

Το σπίτι αυτό δε με χωράει πια…

Είναι γιομάτο σιωπές/ ένοχες συγκινήσεις/ με πάμπολλα “γιατί”

Το “πατρικό” μου σπίτι στοίχειωσε…/Δε με ποθεί/με διώχνει!

Αδειάζουν και οι τόποι? κενοί από τα πρόσωπα… (Σεπτ. 2002)

* Από την ποιητική συλλογή του Στ.Γ. Κλώρη, “Η ΑΛΛΗ ΧΩΡΑ”, Α΄βραβείο ποίησης, Ζ’ Πανελλ. Διαγωνισμού”ΚΟΥΡΟΣ Ευρωπού, σελ. 44-45, ΧΑΝΙΑ 2003)


Σχολιάστε