"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Ποιος θυμάται τον Λουκάνικο;

 

 

 

 

ΜΙΑ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ

(φωτό, «Λουκάνικος», ο σκύλος, γκράφιτι σε δρόμο του Ψυρρή, Αθήνα)

 

ΠΟΙΟΣ τον θυμάται σήμερα; Κι όμως δεν έχασε καμιά μάχη των «Αγανακτισμένων». Ο «Λουκάνικος» όπως τον φώναζαν όλοι, βρισκόταν πάντα στην πρώτη γραμμή των διαδηλώσεων να οδηγεί, να προηγείται του αγανακτισμένου πλήθους, να βρίσκεται σε απόσταση βολής από τα ΜΑΤ ορθώνοντας το ανάστημα – και το γαύγισμά του – μέχρι την τελευταία του πνοή, στις 9 Οκτωβρίου, 2015.

Έγινε «ήρωας» στα ελληνικά media, έγινε τραγούδι στο youtube, έγινε θέμα και στα ξένα έντυπα (εξώφυλλο στο TIME).

Έγινε και θέμα γκράφιτι από φίλους των street artists (εδώ από τον N. Grams Martinez) που τον απαθανάτισαν στους αθηναϊκούς τοίχους.

Μικρή υπόμνηση οι παρακάτω στίχοι, κοντά 9 μήνες από τότε που μας άφησε:

 


«Λουκάνικε,

Μαζί τα φάγαμε τα δακρυγόνα του Συντάγματος

Εσύ ορμώντας

και γαβγίζοντας ενάντια στην εξουσία

 

κι εμείς μουτζώνοντάς την

τρώγοντας ξύλο και καπνούς…

 

Μας βλέπεις τώρα αφ’ υψηλού

Ζωγραφιστός,

με το αυστηρό σου βλέμμα

σκορπώντας ρίγος στην ανημποριά μας

 

Έγινες γκράφιτι και θρύλος

παίρνοντας εκεί που βρίσκεσαι

τα ανεκπλήρωτα όνειρά μας

 

Τώρα μιλάς με την αγέρωχη σιωπή σου

στους διαβάτες του Ψυρρή

στους διερχόμενους

 

Πριν σε βάψουνε λευκό ή μαύρο

Όπως κατάντησε μονόχρωμη και η ζωή μας

Σπονδή στη συντροφιά σου

πριν σε σβήσουνε για πάντα από τη μνήμη

σαν των «Αγανακτισμένων» την οργή…» (Στ.Γ.Κ., Ιουν. 2016)

 

——————————————-

το τραγούδι του:

ΛΟΥΚΑΝΙΚΟΣ

Μουσική Στίχοι Ερμηνεία Χρήστος Δενδρινός
Ενορχήστρωση Άκης Μελής
Χρήστος Δενδρινός:  https://www.facebook.com/christos.den…
Σελίδα: https://www.facebook.com/pages/Christ…

ΛΟΥΚΑΝΙΚΟΣ

Από κουτάβι αλήτευα στους δρόμους της Αθήνας,
ποτέ μου δε με φόβισε ο ήχος της σειρήνας.
Με τον Κανέλλο γαύγιζα για αυτά που ενοχλούσαν,
μα κάποιοι τύποι πιο εκεί μας παρακολουθούσαν.

Στα Εξάρχεια τριγύριζα την πείνα μου να κλέψω,
και κάτι όνειρα παλιά να θέλω να χωνέψω.
Και όπως καθόμουν αραχτός και χάιδευαν τα αφτιά μου,
είπα να κάνω αληθινά τα ψεύτικα όνειρά μου.

Μια νύχτα που κατέβαινα για βόλτα στην πλατεία,
είδα καπνό και κόσμο, μεγάλη φασαρία.
Σε αυτούς που ήταν απέναντι να θέλω να γαυγίζω,
μα πες μου γιατί ξαφνικά άρχισα να δακρύζω…

Κάνε μου νόημα σε ποιους θες να αγριέψω,
με κράνη που γυαλίζουνε απόψε θα παλέψω.
Κι αν όλα είναι ασπρόμαυρα, τα χρώματα χωρίζω,
για να μπορώ το αίμα σας και γω να ξεχωρίζω.

Δεν θέλω απόψε να κρυφτώ, δεν θέλω να σας χάσω.
Κι αν τρέχω λίγο πιο πολύ δεν θα σας προσπεράσω.
Μολότοφ δεν κρατάω εγώ μα ξέρω να γρυλίζω,
για ελπίδες και για όνειρα πάντα θα τους γαυγίζω.

Λουκάνικο με είπατε και έγινα πρώτη μούρη,
εξώφυλλο στο time για να μας φέρει γούρι.
Και όπως λοιπόν ξεφύλλιζα, σκυλίσια η ζωή μου,
σας γλύφω πάλι τις πληγές με την αναπνοή μου.

Και τώρα πια που έφυγα, μου λείπετε, και λείπω.
Τα όνειρά σας τα έχω εδώ, δεν τα εγκαταλείπω.
Μη τα πετάξετε ποτέ, μην γίνουν όλα ίδια,
οι σκύλοι δε μπορούν να βρουν όνειρα σε σκουπίδια.


Σχολιάστε