"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

2014-2016: Καυτή διετία (Σχόλια, Χ.Ν. 14-15/6)

 

 

 

 

2014-2016: ΚΑΥΤΗ ΔΙΕΤΙΑ

ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ σχεδόν 18 μήνες από τότε που η χώρα μπήκε σε μια αφάνταστη κοινωνικοπολιτική δίνη. Φαινομενικά μεν «γλίτωσε» από τα χείριστα (έξοδο από το ευρώ και την Ε.Ε.), όμως βρίσκεται σε χειρότερη θέση σήμερα απ΄ό,τι ήταν το Σεπτέμβρη του 2016.

 

ΑΣ θυμηθούμε τι περάσαμε: με την άνοδο στην εξουσία των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ., ακυρώθηκε κάθε συμφωνία που προηγήθηκε και ξεκίνησε μια ατέλειωτη -δήθεν σκληρή- διαπραγμάτευση μιας επωνομαζόμενης (ακατανόητης) «δημιουργικής ασάφειας» που με τις αστοχίες της φόρτωσε στις πλάτες μας και άλλα  προαπαιτούμενα των δανειστών.

 

ΕΤΣΙ, οι «βαρουφάκειες» διαπραγματεύσεις έπεφταν συνεχώς στο κενό, ενώ διαψεύδονταν και οι αυταπάτες (καθ΄ομολογία του κ. Τσίπρα) της κατά τα άλλα ελπιδοφόρας «αριστεράς». Είχαμε πολλές παρασκηνιακές συναντήσεις σε Βρυξέλλες, Παρίσι, Βερολίνο, τηλεδιασκέψεις ηγετών, πλήρη απομόνωση της χώρας, αυθαίρετο δημοψήφισμα για το «Ναί» ή το «Όχι» του νέου μνημονίου, capital controls, απειλές για Grexit, πτώχευση!

 

ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ είχαμε τρομοκρατικές επιθέσεις στην καρδιά της Ευρώπης (Γαλλία), τη μεγαλύτερη μεταπολεμική μεταναστευτική κρίση στην Ε.Ε –με θύμα πάλι τη χώρα μας λόγω, λέει, «γεωγραφικού ατυχήματος». Επισυνέβησαν οι πιο δραματικές συνεδριάσεις στην ιστορία των Βρυξελλών, με τελική κατάληξη η μεν Ελλάδα να παραμείνει στην Ευρωζώνη «λαβωμένη», η δε χώρα να έχει πληρώσει ένα πανάκριβο τίμημα πολλών πρόσθετων δισεκατομμυρίων ευρώ.

 

ΜΙΑ «πύρρειος» νίκη, δηλαδή, της «αριστερής» κυβέρνησης με τελείως κατεστραμμένες την εθνική οικονομία και τα νοικοκυριά της χώρας.

 

ΕΞΑΛΛΟΥ, για να εκπληρωθούν τα όσα υπέγραψε η κυβέρνηση πρέπει πλην των δυσβάστακτων φόρων, να λειτουργεί κι ένας «κόφτης» μισθών και συντάξεων, ώστε να μη χάνουν ούτε ευρώ οι δανειστές…

 

ΜΑ, αν πολιτική για ορισμένους ονειροπόλους είναι μερικοί επιπόλαιοι χειρισμοί, σοβαρή υποτίμηση του αντιπάλου και επικίνδυνες «μπλόφες», τότε μάλλον πρέπει να κυβερνούν σε άλλες χώρες και με άλλα συστήματα. Όχι εδώ…  (Στ.Γ.Κ.)

 

ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

 

-ΑΙΩΝΙΟ το πρόβλημα. Που οξύνεται περισσότερο τα καλοκαίρια. Εννούμε την κατάσταση των πεζοδρομίων και μάλιστα στο κέντρο της πόλης. Η οδός Σφακίων είναι μια παράλληλη οδός προς την Τζανακάκη, με όλο το φορτίο κίνησης οχημάτων, την αγορά της και τα πεζοδρόμιά της (φωτό, 1). Η στενότητα αυτών γίνεται ακόμη πιο προβληματική με την ύπαρξη κάποιας αδέσποτης κολόνας της ΔΕΗ, ή το χειρότερο με την τοποθέτηση (από το Δήμο) κάδων σκουπιδιών, δίπλα ακριβώς σε κολόνα! Οπότε, πώς να περάσει μια μητέρα με το καροτσάκι της ή κάποιο ΑμΕΑ;

 

-ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ κανείς την παραλιακή του Κούμ-Καπί από το θέατρο Βλησίδη κι ένυεύθεν, διαπιστώνει την ερημιά της διαδρομής. Από τη μια η κρίση δεν άφησε τίποτε επιχειρηματικά «ζωντανό», από την άλλη ο περιπατητής έχει μπροστά του μια έρημο από πλακάκια και τρύπες (φωτό, 2), υπολείμματα μιας άλλοτε φιλόδοξης μεταφύτευσης φοινίκων. Η επιλογή δεν ήταν ό,τι καλύτερο. Η ιδέα να καταστραφούν τα αρμυρίκια που ζούσαν στο φυσικό τους περιβάλλον και πρόσφεραν έστω και λίγη σκιά, και να αντικατασταθούν από δυσκολοπροσάρμοστα φυτά της ερήμου (φοίνικες) αποδείχθηκε μάλλον ατυχής. Αλλά, εμείς ως Δήμος τί κάνουμε τώρα…;

(Στ.Γ.Κ.)

 

ΤΟ ΚΕΝΟ ΚΑΙ Η ΠΛΗΡΩΣΗ ΤΟΥ

ΝΑΙ! Υπάρχει ένα κενό στο πολιτικό μας σύστημα, που δημιουργήθηκε από την καθίζιση της άλλοτε ακμάζουσας μεσαίας τάξης. Πρόκειται για τον περίφημο τρίτο δρόμο, τον τόσο πολύφερνο και πολλά υποσχόμενο στη δεκαετία του 1980 δρόμο της σοσιαλοδημοκρατίας.

ΤΟΝ δοκιμάσαμε, για δυο δεκαετίες περίπου, είδαμε τα θετικά και τα αρνητικά του. Και διδαχθήκαμε πολλά. Αλίμονό μας όμως, αν ως ενδιάμεσος πόλος, επιτρέψουμε να αναπτυχθούν ακραίες ιδεολογίες (άκρα δεξιά ή αριστερά) όπως συμβαίνει κιόλας σε χώρες της Ε.Ε.

Η ΧΩΡΑ έχει διακαώς ανάγκη από μια ενδιάμεση «λύση». Διότι δεν μπορεί να επαφίεται στις ορέξεις της μιας ή της άλλης παράταξης εξουσίας. Δυστυχώς μέχρι τώρα η λεγόμενη Δημοκρατική Συμπαράταξη, αλλά και το Ποτάμι, δεν είναι ικανά να ανατρέψουν το σκηνικό του διπολισμού που καλλιεργείται συστηματικά. Η ανωριμότητα και οι μεγάλοι εγωισμοί μικρών πολιτικών που υπάρχουν στον κατακερματισμένο πια μεσαίο χώρο, δεν μας επιτρέπουν  να αισιοδοξούμε.

ΚΙ ΟΥΤΕ υπάρχει για την ώρα κάποια σοβαρή πειστική προσωπικότητα που να μπορεί να προσελκύσει κόσμο. Εννοούμε φυσικά μια προσωπικότητα κύρους, μη διαπλεκόμενη και διεφθαρμένη.  Οι μόνοι που και εμπειρία περί τα οικονομικά διαθέτουν και αποδείχθηκε ότι έχουν σχέδιο και όραμα για μια «φυσιολογική» αλλά σκληρή έξοδο από την κρίση, είναι -κατά την άποψή μας- οι Γ. Στουρνάρας, Αλ. Παπαδόπουλος και Ν. Χριστοδουλάκης. Εξάλλου είναι κατά πολύ πιο γνωστοί στις Βρυξέλλες από οποιοδήποτε άλλο «νεόκοπο» κυβερνητικό ή αντιπολιτευόμενο στέλεχος. (Στ.Γ.Κ.)

 

 

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ

Κύριε πρόεδρε,

 

Πολύ σωστή η επισήμανση του κ. Ν. Χριστοδουλάκη στην εφημερίδα «Το Βήμα» (5/6/16):

«Από τα μνημόνια θα βγούμε είτε βγαίνοντας απ΄το ευρώ είτε κάνοντας ένα εθνικό σχέδιο αλλαγών και μέτρων που θα είναι αξιόπιστο και σοβαρό»

 

Αλλά από ό,τι φαίνεται, ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι εφικτό! Από τα μνημόνια θα βγούμε έτσι όπως «πατώσαμε», είτε αυτοκτονώντας ως χώρα είτε αλλάζοντας χώρα!

 

ΕΡΜΟΛΑΟΣ

 


Σχολιάστε