"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Σχόλια (Χ.Ν., 2-6-16)

 

 

 

 

ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

 

  • Τη σύγκληση Συνεδρίου για το τρίτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου εισηγήθηκε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, σύμφωνα με πηγές από την Κουμουνδούρου. (31-5-16)

 

ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ συνέδρια  θεωρούνται μικρές ευκαιρίες για να διατυπωθούν αυτο-ευαρέσκειες αλλά και συντροφικά παράπονα για πολλά υπεσχημένα που δεν έγιναν. Ή, και για μια εξισορρόπηση των τάσεων αλλά και ανανέωση του ιδεολογικού στίγματος μιας παράταξης.

 

ΑΝ και ο κ. Τσίπρας, πρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος και Πρωθυπουργός, επεδίωκε να διεξαχθεί το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ μεσα στον Ιούλιο, έχοντας βέβαια πιο μπροστά κλείσει την αξιολόγηση, ωστόσο υπέκυψε στη γενικότερη απαίτηση στο να διεξαχθεί αυτό στο τρίτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου. Έτσι, παρέχεται περισσότερος χρόνος για εσωκομματικές ζυμώσεις.  Την τελική απόφαση περί του χρόνου πρόκειται να πάρει η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος.

 

ΓΕΝΙΚΗ πάντως πεποίθηση είναι ότι ο πολιτικός χρόνος που θα μεσολαβήσει μέχρι τη διεξαγωγή του Συνεδρίου  είναι πολύτιμος για όλα τα κόμματα-ειδικότερα για το κυβερνών που έχει να αντιμετωπίσει σωρεία προβλημάτων και προκλήσεων. Όπως είναι η εφαρμογή του μνημονίου 3, η νέα «φθινοπωρινή» αξιολόγηση για την εκταμίευση των επόμενων υποδόσεων, η αυξανόμενη δυσφορία και κατακραυγή του κόσμου, η εν γένει φθίνουσα πορεία του κόμματος, οι «ατυχείς» δηλώσεις πολλών μελών της κυβέρνησης κ.ά.

 

ΕΠΙΠΛΕΟΝ, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να ανασυνταχθεί ιδεολογικά μέσα σε μια Ευρώπη που ήδη έχει ρευστές κυβερνήσεις και οικονομίες αλλά και ιδεολογικούς προσανατολισμούς. Η ένταξη του ΣΥΡΙΖΑ στην ευρωπαϊκή σοσιαλιστική ομάδα ήδη λέει πολλά για τον μετασχηματισμό του.

 

ΕΤΣΙ, η επεξεργασία ενός μακρόπνοου συλλογικού σχεδίου για το κόμμα και τη χώρα πρέπει να είναι βασική προτεραιότητα των εχεφρόνων μελών του ΣΥΡΙΖΑ. Αν πάλι, βασική επιδίωξη της «πρωτο-δεύτερης» αριστερής κυβέρνησης είναι να εδραιωθεί στο ελληνικό πολιτικό σύστημα ως βασικός εναλλακτικός πόλος εξουσίας, οφείλει να χαράξει ένα σαφές ιδεολογικό στίγμα. Χωρίς παλινδρομήσεις.

 

ΠΛΗΝ των άλλων, ο «νέος» ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να σχεδιάσει και μια σταθερή στρατηγική, για τις μεγάλες μεταρρυθμιστικές τομές που έχει ανάγκη η χώρα. Για να ανοίξει δε το κόμμα στην κοινωνία –κάτι που είναι κεντρικός στόχος του Συνεδρίου, ιδιαίτερα μετά τις χαμηλές δημοσκοπήσεις – πρέπει να «μιλήσει» τη γλώσσα αυτού του λαού με ειλικρίνεια: μακριά από ιδεοληψίες και φαντασιώσεις.

 

Ο ΧΡΟΝΟΣ είναι επαρκής, αρκεί βέβαια να αξιοποιηθεί και δεόντως. (Στ.Γ.Κ.)

 

 

Η ΕΙΔΟΜΕΝΗ ΜΕΤΑ

 

ΟΙ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ πληθυσμών ιστορικά είναι  σαν τις αποδημίες ζώων και πτηνών στη φύση: με πολλές αιτίες πίσω τους και πάμπολλες απώλειες. Αλλά και με πολλές νέες ελπίδες, νέα ξεκινήματα ζωής, νέο μέλλον για τις επόμενες γενιές.

ΑΝΕΚΑΘΕΝ η μετανάστευση εκτός από την οικονομικοπολιτική διάστασή της είχε και μια λογοτεχνική χροιά στο υποσυνείδητο των λαών τόσο αυτών που μετακινούνται, όσο κι αυτών που τους υποδέχονται. Όπως συνέβη στη χώρα μας με τους χιλιάδες πρόσφυγες των πολέμων-και όχι μόνο- (Σύρους, Αφγανούς, Βορειοαφρικανούς κ.ά.)  που κατέληξαν στην Ειδομένη, όπου όμως βρήκαν κλειστά τα σύνορα για την παραπέρα πορεία τους για τη δυτική Ευρώπη!

 

ΣΤΟ πολύ καλό ηλεκτρονικό (και έντυπο) θεσσαλονικιώτικο περιοδικό «Εντευκτήριο» (26-5-16) διαβάζουμε ένα «επιλογικό» ποίημα για την Ειδομένη του Τέλλου Φίλη, στο οποίο καταγράφονται καταστάσεις και συναισθήματα:

 

«Τώρα που τελείωσε η Ειδομένη, σκέφτομαι τι έμεινε στ’ αλήθεια απ’ αυτήν…

Κάποια ξυπνήματα αχάραγα, ένα κρύο σιωπής, κάποια ξενύχτια μαγειρεύοντας, κάτι ανώνυμες λάσπες, κάτι αόρατες βροχές, τα όρια μιας ανθρωπιάς που ξανασυστήθηκε από τα κάτω, που επέμεινε, που κατάφερε να χαμογελάσουν δυο παιδικά μάτια, ένα ύστατο σήμερα αποσιωπητικών, κάποιοι φίλοι που ποτέ δεν θα εξαργυρώσουν σε σέλφι τον χρόνο που διέθεσαν, το ξέσπασμα στην εθνική οδό μιας φίλης, μάνας δυο παιδιών, με τη φράση «ώς πού θα πάει όλο αυτό».

Ο φόβος μου για πρώτη φορά για το δίκιο που είχε ο σπαραγμός της (…)

Κάποια όρια αντοχών που εξαντλήθηκαν. Ένα-δυο χαμόγελα πάλι. Μια παιδική φωνή να σε φωνάζει με τ’ ονομά σου και να σου σφίγγει το χέρι με ανάγκη…

Κι από την άλλη, μια ανεπάρκεια να διαχειριστούν πολιτικά όλο αυτό που οι ίδιοι δημιούργησαν, «θεσμοί» που ονοματίστηκαν «Ευρώπη», έτσι αυθαίρετα, χωρίς τις αρχές ενός στοιχειώδους ανθρωπισμού, που όφειλαν να έχουν.

Τώρα που τελείωσε η Ειδομένη, μένει μια ακτίνα από ένα άλλο φως να μας ακολουθεί, για ό,τι κάναμε κι ό,τι δεν κάναμε, κι οι άνθρωποι που τώρα το ξέρουν καλά πως μπορούν να περιμένουν μόνο από άλλους εξίσου απλούς ανθρώπους, να ελπίσουν πάλι…»

 

 

ΟΤΑΝ η ποίηση είναι πάντα κοντά και δίπλα στα γεγονότα και τους ανθρώπους. (Στ.Γ.Κ.)

 

 


Σχολιάστε