"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Η χαμένη τιμή της σοβαρότητας (Χ.Ν., 26-4-16)

 

 

 

Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑΣ

ΣΗΜΕΡΑ, σε καιρό παρατεταμένης κρίσης, η έννοια της σοβαρότητας (το αντίθετο της επιπολαιότητας, προχειρότητας, ασυνειδησίας κ.λπ.) είναι απολύτως ακατανόητη. Είναι μια λέξη ξεχασμένη από τους κυβερνώντες.

ΑΝ ΥΠΗΡΧΕ σοβαρότητα στο πολιτικό σύστημα, δεν θα φτάναμε στο σημείο να διανύουμε τον 6ο χρόνο της κρίσης και να βυθιζόμαστε περισσότερο σ’ αυτήν! Και σ’ αυτό δεν φταίει διόλου ο λαός, ο πάντα και από όλους προδομένος, ο πάντα ελπίζων και πάντοτε διαψευδόμενος στις προσδοκίες του.

ΠΟΙΟΣ δεν το αντιλαμβάνεται ακόμη, πως, με το πρόσχημα των «σοβαρών» διαπραγματεύσεων της κυβέρνησής μας, που, εδώ και έξι μήνες, παραμένουν συνεχείς και άκαρπες, η χώρα κινδυνεύει να επιστρέψει πάλι σε καταστάσεις «θρίλερ»  καλοκαιριού του 2015; Ποιος αμφισβητεί το γεγονός πως οι μη αποδοτικές διαπραγματεύσεις  μέχρι τώρα, θα γίνουν αιτία να φορτωθούμε ένα πρόσθετο «προληπτικό» μνημόνιο 3, 6 δισεκ. ευρώ;

ΟΤΑΝ είσαι στην αντιπολίτευση δικαιολογείται να είσαι απόλυτα λαϊκιστής και  να λες ανέξοδα ό,τι επιτάσσει το θυμηθικό σου. Δεν στοιχίζει τίποτε… Όχι όμως κι όταν είσαι στην κυβέρνηση. Οι σκέψεις και οι πράξεις σου έχουν αντίκρισμα στο λαό. Όντας στην αντιπολίτευση ανέχεσαι τις διαφοροποιήσεις στην κομματική σου γραμμή. Δεν σου κοστίζουν ψηφοθηρικά. Όταν όμως κυβερνάς, η ενιαία γραμμή προς τα έξω –προς το λαό ή τους θεσμούς- πρέπει είναι υποχρεωτική: είναι θέμα σοβαρότητας, δικής σου και του κράτους που εκπροσωπείς.

 

ΔΕΝ μπορεί ο κάθε δήθεν «αριστερός» υπουργός να εκφράζει τις προσωπικές του απόψεις πάνω σε σοβαρά θέματα (εσωτερικής ή εξωτερικής πολιτικής), πόσο μάλλον να αμφισβητεί την υπογραφή του πρωθυπουργού του!

ΕΝΤΑΞΕΙ, οι κομματάρχες πρωθυπουργοί, όσο κυβερνούν πρέπει να κρατούν και τις ισορροπίες των διάφορων συνιστωσών του συνασπισμού τους, αλλά, ή κυβερνούν σοβαρά μια ολόκληρη χώρα, ή  ας περιοριστούν στο ρόλο του απλού κομματάρχη παραιτούμενοι από την πρωθυπουργία.

ΤΕΛΙΚΑ, εκείνο που αντιλαμβανόμαστε να συμβαίνει με τους Έλληνες πολιτικούς είναι ότι, όταν βρίσκονται στην εξουσία, αυτό που τους ενδιαφέρει κυρίως είναι η αέναη υφαρπαγή της ψήφου του ελληνικού λαού (για να τον εξουσιάζουν), και όχι μια σοβαρή αντιμετώπιση  οποιασδήποτε κατάστασης. (Στ.Γ.Κ., stcloris@yahoo.gr)

 

ΜΙΚΡΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ (φωτό, Λίνα)

 


ΜΕΓΑΛΟΒΔΟΜΑΔΙΑΤΙΚΑ, ας αφήσουμε για λίγο την πολιτική και τα δυσάρεστά της κι ας ασχοληθούμε με ελάχιστες από τις πάρα πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις των ημερών:

-(ρεσιτάλ πιάνου). Η μικρή Λίνα Ζάχαρη, μαθήτρια Β’ Λυκείου (8ο ΓΕ.Λ. Ηρακλείου), έδειξε το πλούσιο μουσικό ταλέντο που διαθέτει δίνοντας ένα ρεσιτάλ πιάνου στις 20-4-16 στο Κ.Α.Μ. Τόσο η επιλογή των μουσικών κομματιών από Μπαχ, Σκαρλάτι, Σούμαν, Σοπέν, Μακ Ντόουελ, Μπετόβεν και Muczynski, όσο και η εκπληκτική εκτέλεσή τους, μας έκαναν για λίγο να ταξιδέψουμε έξω από κρίσεις και μιζέριες. Ναι, η μουσική είναι όνειρο που με τη βοήθεια της φαντασίας, μπορεί να μας «αφηγηθεί» ιστορίες και να μας προσφέρει ταυτόχρονα ψυχοσωματική χαλάρωση και καταλλαγή  πνεύματος. Υπό το άγρυπνο βλέμμα της δασκάλας της, με τα λεπτεπίλεπτα επιδέξια νεανικά δάχτυλά της, η μικρή -και πολλά υποσχόμενη Λίνα-  απέδειξε πως το μέλλον τής ανήκει δικαιωματικά. Ο χώρος της κλασικής μουσικής είναι δυσκολότατος, αλλά όταν τον  αγκαλιάσεις (και κατακτήσεις), σε ανταμείβει. Και η Λίνα απέδειξε ότι τον έχει κατακτήσει και έχει κατακτηθεί από αυτόν. Πιστεύουμε πως είναι ένα από τα ονόματα που θα ακούγονται συχνά στο μέλλον.

-(προβολή ντοκιμαντερ). Το να δημιουργήσεις ένα ντοκιμαντέρ για το ευρύτερο κοινό ενέχει το «ρίσκο» της αποτυχίας και της οικονομικής καταστροφής, αφού ο κόσμος των σινεφίλ προτιμά ηχηρά ονόματα ηθοποιών/σκηνοθετών. Το ντοκιμαντέρ θεωρείται εξειδικευμένο είδος που απευθύνεται σε λίγους! Κι όμως! Ένα καλογυρισμένο και με αγάπη δοσμένο ντοκιμαντέρ, όπως αυτά που προβλήθηκαν στο «Αττικόν» αυτές τις μέρες, είναι σε θέση να ανατρέψει αυτή την παγιωμένη προκατάληψη. Ήμασταν τυχεροί όσοι απολαύσαμε έστω και δυο από τα πολλά υπέροχα ντοκιμαντέρ: «Το αλάτι της γης» και το «Ο Κήπος του Γιάλομ». Και τα δυο αναφέρονταν αυτοβιογραφικά στο έργο, τη σκέψη και την ανατροπή που επέφεραν στον τομέα τους, δυο γνωστά μας πρόσωπα: ο διάσημος «κοινωνικός –και οικολογικός- φωτογράφος» Σεμπαστιάο Σαλγκάδο και ο ψυχοθεραπευτής, συγγραφέας εκλαϊκευτής της ψυχανάλυσης, Ίρβιν Γιάλομ. Είχαμε μια εκρηκτική προσέγγιση, από τη μια, της τεράστιας δύναμης της ασπρόμαυρης «κοινωνικής» φωτογραφίας, κι από την άλλη, της εγκατάβασης στα μύχια της ανθρώπινης σκέψης, με τα αιώνια και αγωνιώδη υπαρξιακά προβλήματά μας.

… Όταν η τέχνη δεν χρειάζεται συστάσεις ούτε σχολιασμό. (Στ.Γ.Κ.)

 


Σχολιάστε