"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Ένα “περιεκτικό” ποίημα

 

 

 

[Στην εποχή μας έχουμε λησμονήσει ή υποτιμήσει πολλές έννοιες. Την αγάπη μας υπενθυμίζει η κα Αγγελική Τριάντη. Την ευχαριστούμε ιδαίτερα. Έχουμε τρομακτική ανάγκη από υπενθυμίσεις, πριν αποκτηνωθούμε τελείως.

Το ποίημα είναι αποσπασματικό, εμπλουτισμένο από εικόνες τρυφερότητας του Pino]

 

Τι είναι η Αγάπη;

 

«Η Αγάπη είναι…

Η ζωή, που δίνει ζωή.

Η ζωή, που γεννά ζωή. (…)

Όμορφη με όποιο τρόπο και εάν την εκφράσεις.

Υπέροχη σε οποιαδήποτε γλώσσα και εάν την λαλήσεις.

Ένα χαμόγελο, που βγαίνει πηγαία μέσα από τα μύχια της ψυχής σου προς τον συνάνθρωπο.

Το αντάμωμα της καρδιάς του άνδρα και της γυναίκας.

Δυο χέρια, που κρατούν σφιχτά το ένα το άλλο.

Μια μεγάλη αγκαλιά.

Το πρώτο φιλί, που δίδει ο άνδρας στη γυναίκα της ζωής του.

Το γλυκό και τρυφερό χάδι, που δίδει η κοπελιά στο παλικάρι της. (…)

Η ώρα, η καλή, που το ανδρόγυνο δίδει αιώνιο όρκο αγάπης ενώπιον Θεού και ανθρώπων.

Η Οικογένεια.

Η [αλάνθαστη] πατρική συμβουλή, που ακολουθεί το παιδί στο διάβα της ζωής του. (…)

Το άσωτο τέκνο, που παραστράτησε, κι επέστρεψε στην αγκαλιά της μητέρας του, που σιωπηλά κι αγόγγιστα το περίμενε.

Το κυριακάτικο μεσημεριανό φαγητό στο σπίτι (…)

Οι ιστορίες του παππού και της γιαγιάς το βράδυ του Σαββάτου γύρω από το αναμένο τζάκι.

Η υπομονή του δασκάλου, που μαθαίνει την αλφαβήτα στους μαθητές της πρώτης τάξης του Δημοτικού Σχολείου. (…)

Η αποκάλυψη της ανθρώπινης ευφυίας στην επιστήμη (…).

Η κληρονομιά, που μας κληροδότησαν οι πρόγονοί μας.

Οι αχώριστοι φίλοι, που χαίρονται στις χαρές σου και σου σκουπίζουν τα δάκρυα στις δυσκολίες σου. (…)

Τα λιγοστά κέρματα, που δίδει ο περαστικός στον άστεγο, στον επαίτη, που τον συναντά στο σπίτι του, στο βραδινό χειμωνιάτικο παγκάκι.

Δυο φτερούγες, που σε αγκαλιάζουν ασταμάτητα.

Ο άνθρωπος, που θα ακουμπήσεις τα εσώψυχά σου και δε θα σε προδώσει. (…)

Η Αγάπη…

Συγχωρεί όλα τα λάθη…

Υπομένει κι ανέχεται με καρτερία τον πόνο, την θλίψη και την λύπη.

Δεν κοιτά τις βαθιές ρυτίδες, που έχουν χαραχτεί στο γερασμένο σαρκίο.

Δεν φθείρεται με το πέρασμα του χρόνου, παρά δυναμώνει και στεριώνει.

Αποκαλύπτεται σε όλα τα χρώματα του ουρανού, της γης, κι όλης της πλάσης, όλες τις εποχές του χρόνου.

Αγάλλεται στη θάλασσα, το ποτάμι, τη λίμνη και το βουνό. (…)

Μαρτυρεί, αγωνίζεται ηρωικά και θυσιάζεται για τις αξίες, τις ιδέες και τα ιδανικά του χώματος, της γλυκειάς σου πατρίδας, που ελεύθερος πατάς.

Είναι η υπέρτατη αρετή και το ύψιστο αγαθό, που στεφανώνει τον αθλητή στο τέλος του αγώνα του.»

 

[Αθήνα, Πέμπτη 28η Ιανουαρίου 2016

Αγγελική Τριάντη]

 


1 σχόλιο

  1. Λόγια που ζεσταίνουν την καρδιά κι αναπαύουνε το νου.

Σχολιάστε