"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Αποχρώσεις του “όχι” (Χ.Ν., 7-6-15)

 

 

 

ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ ΤΟΥ «ΟΧΙ»

 

Ι.-ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ, συντριπτικό θα λέγαμε, το «Όχι» που υιοθέτησε, προώθησε και κέρδισε η κυβέρνηση, με τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος (Κυριακή, 5/6).

 

ΤΟ ΘΕΜΑ είναι πώς θα διαχειριστεί αυτό το «Όχι», ώστε να διαπραγματευθεί καλύτερα τις τύχες ενός ολόκληρου λαού. Θα έχει το σθένος να υπερβεί τα εσωκομματικά της και να οργανώσει μια «εθνική ομάδα» διαπραγμάτευσης, ή θα συνεχίσει την προηγούμενη τακτική της; Αν πράγματι επιθυμεί λύση του γόρδιου θεσμού θα πρέπει κυρίως να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη ανάμεσα σ΄αυτήν και τους θεσμούς προτείνοντας αξιόπιστες και πραγματοποιήσιμες λύσεις.

 

 

ΙΙ.-ΕΙΝΑΙ περίεργο αλλά μετά το δημοψήφισμα, το «Ανήκομεν εις την Δύσιν» του Κ. Καραμανλή του πρεσβύτερου ηχεί πιο μελαγχολικό από ποτέ, αφού εδώ και 5 χρόνια, αυτή η Δύση -η Ευρώπη των λαών!- μας επέβαλε τα πιο απάνθρωπα μνημονιακά προγράμματα λιτότητας. Που απέτυχαν παταγωδώς, όχι μόνο εξαιτίας των λαθών που ενείχαν αλλά και λόγω του ότι καμιά μνημονιακή ελληνική κυβέρνηση, ακόμη και η «αριστερή» που έχουμε, δεν τόλμησε να κάνει εκείνες τις μεταρυθμίσεις που χρειαζόμαστε για να γίνουμε κράτος «ευρωπαϊκό».

 

ΑΦΟΤΟΥ μπήκαμε στο ευρώ (2001), ή μάλλον στην Ε.Ε. (1980), «εκπαιδευτήκαμε» από τους λαοπλάνους πολιτικούς μας να δεχόμαστε χρήματα («επιδοτήσεις», «προγράμματα», «αυξήσεις» κ.ά.), χωρίς να προβαίνουμε στις απαραίτητες ευρωπαϊκές προσαρμογές.

 

ΚΑΙ ΤΙ σημαίνει «ευρωπαϊκή προσαρμογή»; Όλα εκείνα τα αυτονόητα που μας λείπουν: ευνομία, σεβασμός θεσμών, αξιοκρατία στο δημόσιο, ακομμάτιστη Παιδεία, σωστή Δικαιοσύνη που να προστατεύει την κοινωνία με το να πατάσσει τη διαφθορά και την παρανομία, δίκαιο φορολογικό σύστημα, περιορισμός του δημοσίου, ανεξάρτητος έλεγχος της εξουσίας, τιμωρία των περιπτώσεων διαφθοράς κρατικών λειτουργών/πολιτικών ή αρχόντων, κοινωνική ασφάλεια, πολιτική ηρεμία κ.λπ. Αν αυτά που έπρεπε να εφαρμόσουμε εδώ και 35 χρόνια, δεν τα πραγματοποιήσαμε μέχρι τώρα, γιατί να αισιοδοξούμε ότι το ηχηρό «Όχι» του δημοψηφίσματος θα αποτελέσει μοχλό για την πραγμάτωσή τους;

 

 

ΙΙΙ.- ΥΠΑΡΧΟΥΝ και πολλοί που υποστηρίζουν ότι το «όχι» που υπερψηφίστηκε ανοίγει μάλλον το δρόμο της εναλλακτικής λύσης της δραχμής. Κι αυτό διότι οι δανειστές, λένε, θα σκληρύνουν τη στάση τους περισσότερο προκειμένουν να πνίξουν τη φωνή της Ελλάδας που δεν συμφωνεί με τις ακραίες απαιτήσεις τους. Αν και ένα 75% του εκλογικού σώματος παραμένει πιστό στο ευρώ, η κυβέρνηση μπορεί να εκλάβει το «Όχι» του δημοψηφίσματος ως συναίνεση του λαού γι αυτή την πορεία. Τουλάχιστον της πλειοψηφίας του. Μπορεί να ισχυρίζεται η κυβέρνηση ότι θα παραμείνουμε στο ευρώ όμως, πολλά συμβαίνουν είτε επειδή (θα) το θέλουμε εμείς, είτε επειδή μας εξαναγκάζουν οι άλλοι. Ας πούμε, χωρίς δανειακή χρηματοδότηση, χωρίς ELA και ΕΚΤ, ποιες άλλες λύσεις θα έχουμε; Η 20η Ιουλίου δεν είναι μακριά.

 

ΕΠΕΙΤΑ, είμαστε ένας λαός που δεν πολυσηκώνει «ζόρισμα». Έτσι ευκολότερο θα είναι για την κυβέρνηση να μας πάει στη δραχμή παρά να κάνει τις βαθιές μεταρρυθμίσεις που θα της ζητήσουν οι «θεσμοί» με ένα καινούργιο μνημόνιο. Είναι και το πολιτικό κόστος, όπως πάντα, που μετράει… (Στ.Γ.Κ.)

 

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΤΟ ΟΧΙ Ή ΤΟ ΝΑΙ

ΠΟΛΥ θα θέλαμε να αισιοδοξήσουμε με τη «νέα», σίγουρα δυναμική  κατάσταση, αλλά η γύρω πραγματικότητα δεν μας το πολυεπιτρέπει. Τί μας λέει αυτή;

-ένα 60%  του Ελληνικού λαού ζει στα όρια, ή κάτω από τα όρια της φτώχειας. Με το κλείσιμο δε των τραπεζών αυτά τα όρια κατέρρευσαν προς το χειρότερο.

-το σχεδόν 30% των ανέργων εμπεριεχει ένα 60% νέων παιδιών. Εκτός από χώρα νεόπτωχων, γινόμαστε και χώρα με τη μεγαλύτερη ανεργία νέων στο δυτικό κόσμο.

- από την αρχή της κρίσης και μέχρι σήμερα, ο αριθμός των  αυτόχειρων Ελλήνων είναι πάνω από 10.000! Ούτε πόλεμος να ήταν. Με μια επικείμενη χρεοκοπία, αν δεν διορθωθεί λίγο η κατάσταση, σίγουρα ο αριθμός των αυτοκτονιών θα αυξηθεί.

-ήδη δύο γενιές Ελλήνων είδαν να καταστρέφονται τα όνειρά τους, να τελματώνονται οι ζωές τους. Με μια χρεοκοπία σε αχαρτογράφητα νερά, κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει πόσες άλλες γενιές θα θυσιαστούν στο βωμό ιδεολογικοκομματικών σκοπιμοτήτων, ιδεοληψιών και ανίκανων κυβερνήσεων.

–οι γέροντες που με νύχια και δόντια συντηρούν τα παιδιά τους, αλλά και τις οικογένειες των παιδιών τους με τη μικρή σύνταξη που παίρνουν, «φεύγουν» απ΄τη ζωή με πικρία, χωρίς να βλέπουν πουθενά κάποια άσπρη μέρα για τους απογόνους τους.

-είναι μεγίστη ντροπή για ένα κράτος (τώρα «αριστερής» – ας πούμε ανθρωπιστικής ιδεολογίας) να βλέπουμε κάθε μέρα να εκτυλίσσονται, μετά τις ουρές για τα συσσίτια, σκηνές απάνθρωπες μπροστά από τράπεζες και ΑΤΜ. Η ταπείνωση του πολίτη στο μεγαλείο της.

-τουλάχιστον 300.000 μικροεπιχειρηματίες έκλεισαν μην αντέχοντας το στέγνωμα ρευστού στην αγορά. Πόσες άλλες πρόκειται να κλείσουν, δεν το ξέρουμε.

-εκατοντάδες χιλιάδες οι νέοι μας που μετανάστευσαν.

-καταρρέουν πυλώνες της οικονομίας, όπως ο τουρισμός, η επιχειρηματικότητα, η ναυτιλία, η καινοτομία, η Παιδεία.

-η δημοκρατία προσβάλλεται καθημερινά, η αξιοπρέπειά μας καταρρακώνεται, ο ερασιτεχνισμός της διπλωματίας μας, σε μια καπιταλιστική κοινωνία πληρώνεται ακριβά.

 

Η ΜΟΝΗ ελπίδα πια είναι η νέα διαμορφωθείσα- μετά το δημοψήφισμα- κατάσταση να αποτελέσει και νέα βάση συζήτησης για την οριστική λύση της ελληνικής οικονομικής κρίσης. (Στ.Γ.Κ.)

 

 

 

ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

-Το «όχι» του δημοψηφίσματος, τουλάχιστον γεννάει σε πολλούς ελπίδες για μια πιο υποφερτή ζωή. Κατά τα άλλα, τίποτε δεν αλλάζει γύρω μας. Παραμένει η ομορφιά των Χανίων, όπως πάντα: μια πόλη που εξακολουθεί να προσελκύει πλήθος ξένων (με κρίση ή χωρίς κρίση), ενώ και το παλιό λιμάνι, με το φάρο ντυμένο στο χρυσαφί καλοκαιρινό του χρώμα, αποτελεί συνεχή εστία θαυμασμού και πολλών φωτογραφίσεων (φωτό, 1)

 

- Ο άγνωστος γραφίστας μάλλον έχει αισθητικές ανησυχίες και  αναζητήσεις αισιοδοξίας. Σε μια πάροδο που συνδέει τη Σφακίων με την Τζανακάκη, το στιγμιαίο έργο του (φωτό, 2): από ένα κλειστο παράθυρο κάποιου «αμακιγιάριστου» τοίχου, ξεπηδούν χελιδόνια! Κόκκινα και πανέμορφα, σαν να θέλουν να δώσουν χρώμα σε μια βαθιά μαύρη ζωή, τη ζωή μας. Να θέλουν να δώσουν ελπίδα εκεί που η απογοήτευση και η μιζέρια παραμένουν ως ένα σκοτεινό βασίλειο. (Στ.Γ.Κ.)

 

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ


Κύριε πρόεδρε,

«Ισχυρό μήνυμα (στέλνει το «όχι») ότι ο ελληνικός λαός επιθυμεί να μείνει στην ευρωζώνη και την Ευρώπη με αξιοπρέπεια, ως ισότιμος εταίρος και όχι ως αποικία χρέους».

Τα παραπάνω υποστήριξε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο αντιπρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου και ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Παπαδημούλης σχετικά με το δημοψήφισμα.

 

Σωστή, συνετή και φιλοευρωπαϊκή φωνή. Που όμως, πόσο σεβαστή και ακολουθητέα θα παραμείνει, όταν οι δανειστές θα ξαναρχίσουν τις αφόρητες πιέσεις τους;

 

ΕΡΜΟΛΑΟΣ

 

 

 


Σχολιάστε