"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Ασυγχώρητος ερασιτεχνισμός (Χ.Ν., 2-6-15)

 

 

 

ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΟΣ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΣΜΟΣ

ΣΤΗ διεθνή διπλωματία δεν χωρούν ερασιτεχνισμοί! Πληρώνονται ακριβά κι ανεπανόρθωτα. Οι διπλωμάτες καριέρας και τα γεράκια των συμφερόντων που κρύβονται από πίσω τους καραδοκούν.

 

ΑΛΛΑ κι ο διπλωματικός χρόνος (χρόνος διαπραγματεύσεων) δεν έχει καμιά σχέση με το χρόνο του ρολογιού μας. Έτσι, ο πραγματικός πολιτικός χρόνος δανειστών και Ελλήνων διαπραγματευτών, αφού εξαντλήθηκε ανεπιτυχώς, εδώ και 5 μήνες, τώρα στην Ελλάδα έχει βραχυκυκλωθεί στον «κομματικό» χρόνο: μιας ζύμωσης, δηλαδή, εις το διηνεκές και στο επ’ άπειρον μεσιανικών ιδεοληψιών. Πιθανόν ευθυνών ή και αναστοχασμού. Με θύμα μια ολόκληρη χώρα…

 

Ο ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΣΜΟΣ του κυβερνώντος κόμματος φάνηκε από την προεκλογική περίοδο. Δεν ήταν μόνο τα συνθήματα, ούτε μόνο το αλαλούμ των δηλώσεων των στελεχών του. Δεν ήταν επιπλέον η άγνοια (;) του κινδύνου του πώς κυβερνά μια «αριστερά», ούτε η εν γένει προεκλογική κομπορρημοσύνη του κ. Τσίπρα, με τις «κρητικές λύρες και τα νταούλια που θα παίζουν και θα χορεύουν όλες οι αγορές».

 

ΠΡΟΠΑΝΤΩΝ ήταν οι προκλητικοί και διόλου διπλωματικοί χαρακτηρισμοί των αντίπαλων συνομιλητών ως «τοκογλύφων» δανειστών (άσχετα αν στην πραγματικότητα είναι). Ήταν επισης, οι ατέλειωτες οικονομικές θεωρίες «μας», όπως και οι προσβολές για το ρόλο εκάστου των εταίρων. Υπήρχε μεγάλη αυτοπεποίθηση από πλευράς μας, αλλά και ασύγγνωστη υποτίμηση της δύναμης και της θέσης ισχύος του αντιπάλου.

 

ΔΥΣΤΥΧΩΣ σήμερα αποδεικνύεται δραματικά ότι, όλο το προεκλογικό (και μετεκλογικό) σκηνικό που είχε στηθεί από την ηγετική ομάδα του κυβερνώντος κόμματος, ήταν μια «άπειρη» στην τέχνη του κυβερνάν ομάδα. Αγννούμε σε τι απέβλεπε (και που πραγματικά αποβλέπει) η απίθανη παρελκυστική τακτική στο θέμα μιας ουσιαστικής διαπραγμάτευσης με τους «θεσμούς». Αν ήταν τόσο σκληροί οι όροι, δεν θα έπερεπε ευθύς εξαρχής να τεθούν στη Βουλή αλλά και υπόψη του λαού;

 

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ εκμεταλλεύτηκε, και πολύ σωστά, την τρωθείσα υπερηφάνεια του ελληνικού λαού, το πληγωμένο φιλότιμό του, την απέραντη πτωχοποίησή του, την ανεργία των νέων κ.λπ. Όχι όμως με εκείνη την πειστικότητα που θα απέφερε θετικά αποτελέσματα. Διότι κάθε υπουργός των 19 χωρών της Ευρωζώνης ευνόητον ότι θα υποστήριζε με τη σειρά του –και λογικά- τα συμφέροντα της χώρας του. Βλέπετε δεν υπάρχει «κοινό ταμείο αλληλουποστήριξης» των λαών, ούτε κοινή οικονομική ευρωπαϊκή πολιτική.

 

ΤΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ οικονομικά χάσματα μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης φάνηκαν με την ελληνική κρίση σε όλο το μεγαλείο τους. Αυτό που φάνηκε σ’ εμάς περισσότερο είναι η έλλειψη μιας πολιτικής βούλησης για μεταρρυθμίσεις. Που δεν γίνονται. Με οποιαδήποτε κυβέρνηση.

 

ΤΩΡΑ, στο σημείο «μηδέν» που βρισκόμαστε, με κλειστές τις τράπεζες, τις εικόνες απείρου κάλλους με τους συνταξιούχους και το άδειασμα κάθε ψυχικού σθένους μας, οφείλουμε τουλάχιστον να επιδείξουμε μια έσχατη διπλωματική ευελιξία: μακριά από ανεπιτυχείς τακτικές «δημιουργικής ασάφειας», μακριά από «ηρωικές» αποστροφές τύπου «Κούγκι». Η ψυχραιμία και η λογική, η προσαρμοστικότητα και ο ρεαλισμός, ουδέποτε απογοήτευσαν τους εχέφρονες. Εκτός κι αν…(Στ.Γ.Κ.)

 

 

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ (ψηφοδέλτιο δημοψηφίσματος)

 

ΣΤΑ 200 περίπου χρόνια ελεύθερου εθνικού βίου πολλές φορές οι ελληνικές κυβερνήσεις προσέφυγαν στο λαό, ώστε αυτός να αποφανθεί με την ψήφο του («ναι»/«όχι») σε δημοψήφισμα, για καίρια εθνικά  ζητήματα.

 

ΕΤΣΙ, από το 1920 και εντεύθεν στη χώρα μας έχουν διεξαχθεί τα εξής 7 δημοψηφίσματα:

-1920 (υπέρ της επιστροφής του βασιλιά Κων/νου Α’. Νόθο. Συνέπεια; Η Μικρασιατική Καταστροφή),

-1924 (κατάργηση μοναρχίας, ψήφιση κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας)

-1935 (επαναφορά Βασιλευομένης Δημοκρατίας. Νόθο)

-1946 (επιστροφή  βασιλιά Γεωργίου Β’- Εμφύλιος)

-1968 (Χουντικό «Σύνταγμα 1968». Νόθο)

-1973 (Χούντα, κατάργηση Βασιλείας. Νόθο. Τουρκική εισβολή στην Κύπρο)

-1974 (Μεταπολίτευση, Αβασίλευτη Δημοκρατία)

-2015 (υπό διενέργεια, μνημόνια/ευρώ, αντιμνημόνια/δραχμή)

 

ΚΑΘΕ δημοψήφισμα ενέχει και σπέρματα διχασμού, αφού οι αντιτιθέμενες παρατάξεις πολώνονται, μετέρχονται τα πιο απίθανα ψεύδη και πιέζουν με κάθε τρόπο τους ψηφοφόρους τους  προκειμένου να επιτύχουν καλύτερα αποτελέσματα. Όμως στην Ελλάδα ζούμε, όπου πάντα ελλοχεύει η καταστροφική διχόνοια  που συνήθως οδηγεί σε εθνικές καταστροφές. Αυτό τουλάχιστον λέει η ιστορία. Όσο κι αν ισχυριζόμαστε πως ζούμε κάτω από άλλες συνθήκες.

 

ΕΝΑ δημοψήφισμα είναι μια υψίστη μορφή έκφρασης της βούλησης του λαού επί ενός θέματος- κυρίως «εθνικού» ενδιαφέροντος. Για το λόγο αυτό απαιτούνται καθαρά ερωτήματα, σαφείς και ειλικρινείς τοποθετήσεις από τους εκπροσώπους των αντιμαχομένων, αλλά και μη άσκηση ψυχολογικής «βίας», ή νοθείας ψήφων.

 

ΟΣΟ για μας που ψηφίζουμε, χρειάζεται μεγάλη νηφαλιότητα, σωστός και λογικός υπολογισμός των υπέρ και των κατά κάθε πρότασης, αλλά και ενδελεχής μελέτη των συνεπειών της κάθε μιας απόφασής μας. Όμως, μετά το δημοψήφισμα ο διχασμός σε «ευρωπαϊστές» και «αντιευρωπαϊστές», δυστυχώς, θα κρατεί καλά! (Στ.Γ.Κ.)

 

 

 

 

 

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ

 

Κύριε πρόεδρε,

 

«Απαραίτητο στοιχείο ως ένδειξη καλής πίστης και αξιοπιστίας σε μία διαπραγμάτευση είναι η ειλικρίνεια», δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γαβριήλ Σακελλαρίδης, σχολιάζοντας τις δηλώσεις του προέδρου της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ (29-6-15).

 

Και βέβαια ο δανείζων, προκειμένου να κερδίσει περισσότερα αλλά και από θέση ισχύος, ούτε ειλικρινής μπορεί να είναι ούτε και αξιόπιστος. Ιδιαίτερα, όταν έχει απέναντί του ένα δανειζόμενο που «διαπραγματεύεται» τα συμφέροντα ενός ολοκλήρου έθνους, με τη θεωρία της λεγόμενης «δημιουργικής ασάφειας»! Τότε πάει και η αξιοπιστία!

 

ΕΡΜΟΛΑΟΣ

 

 

 


Σχολιάστε