"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Περί Παιδείας και άλλων…(Σχόλια, Χ.Ν., 14-5-15)

 

 

 

 

ΠΑΙΔΕΙΑΣ «ΠΑΙΔΕΜΑΤΑ» (φωτό, σκίτσο Παιδεία)

  • «Ψηφίστηκε, με 145 ψήφους, επί της αρχής και επί των άρθρων, το ν/σ για την Παιδεία» (12-5-15)

 

ΠΟΛΛΑ τα ερωτηματικά σε μεγάλη μερίδα της κοινωνίας (εκπ/κούς, γονείς, απλούς πολίτες κ.ά.) σχετικά με τις αλλαγές που ψηφίστηκαν από την «αριστερή» κυβέρνηση, και αφορούν στις τρεις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

 

ΓΙΑ ΠΟΛΛΟΥΣ, αυτές οι αλλαγές είναι μια σαφής «επιστροφή» στη δεκαετία του 1980 (ΠΑΣΟΚ). Αντί ενός εκπαιδευτικού άλματος προς το μέλλον με μοχλό την Παιδεία, αυτό που βλέπουμε είναι μια επιστροφή σε παλαιοπολιτικές τακτικές του παρελθόντος, με στόχο και πάλι την κομματική άλωσή της.

 

ΑΣ πούμε,

-η κατάργηση της αξιολόγησης στα σχολεία, δεν θυμίζει την πρώτη «καινοτομία» του ΠΑΣΟΚ (1982); (Αλλά τότε, η αξιολόγηση που γινόταν στα σχολεία είχε εμφανή τα κομματικά- ή και τα ηλικιακά  κριτήρια- και έπρεπε να διορθωθεί. Δεν διορθώθηκε δυστυχώς ποτέ, καθιστώντας έτσι και μόνο τη λέξη «αξιολόγηση» ένα ταμπού, έναν αποφευκτέο «μπαμπούλα» για τους εκπ/κούς).

-η κατάργηση των Προτύπων και Πειραματικών σχολείων πού αλλού, άραγε, αποσκοπεί, αν όχι στην εξάλειψη της «μορφωτικής αριστείας»; (Αλλά, η ζωή δεν είναι μια συνεχής αξιολόγηση; Όλοι δεν προτιμούν να έχουν στη δουλειά τους άτομα με καλύτερη παιδεία, περισσότερα προσόντα και επιδόσεις; Είναι δημοκρατία η ισοπέδωση των πάντων προς τα κάτω;)

-η κατάργηση της τράπεζας θεμάτων, πριν καν δοκιμαστεί στην πράξη, δεν είναι λαϊκίστικο μέτρο; Δεν στερεί μια παράμετρο καλύτερης αξιολόγησης των γραπτών των μαθητών;

 

Η ΜΕΙΩΣΗ του βαθμού προαγωγής των μαθητών (στο 9 ½ από το καθαρό 10 σε κάθε μάθημα), δεν σημαίνει ότι «όλοι πρέπει να προάγονται στην επόμενη τάξη», διαβάζουν, δεν διαβάζουν; Το να επιλέγεται επίσης ο δ/ντής μιας σχολικής μονάδας από τους συναδέλφους του, δεν θα είναι ο πιο ακραίος κομματισμός στα σχολεία, όταν ξέρουμε ότι το κάθε κόμμα θα ρίχνει «γραμμή» στους συλλόγους των καθηγητών; Και τι εκτίμηση θα απολαμβάνει ένας τέτοιος δ/ντής, όταν σε κάθε εκπ/κό σύλλογο θα δημιουργούνται ποικίλες κομματικές φατρίες;

 

… ΩΣ εκπαιδευτικοί ζήσαμε τα παραπάνω, τα καταγγείλαμε ως ανεπίτρεπτα, είδαμε πού οδήγησαν την Παιδεία, ευχηθήκαμε να διορθωθούν. Δυστυχώς, αντί να βελτιωθούν, μάλλον εδραιώνονται. Κατά την ταπεινή μας άποψη, θα έπρεπε αυτές οι καταστροφικές παθογένειες της Παιδείας να έχουν ξερριζωθεί υπέρ μιας καθαρά αξιοκρατικής Εκπ/σης.

 

ΟΣΟ για τις αλλαγές στα Πανεπιστήμια, αυτές κι αν αποτελούν «επιστροφή» στο εκπ/κό σύστημα του ΠΑΣΟΚ (1982)! Είδαμε τα θλιβερά αποτελέσματά του, σε όλη τη διαδρομή της Μεταπολίτευσης, με την πλήρη απαξίωση των ΑΕΙ-ΤΕΙ και τις δυσλειτουργίες τους.

 

Ο ΝΕΟΣ «μαρξιστής» υπουργός Παιδείας, ο κ. Αριστείδης Μπαλτάς, επαναφέρει επίσης την κατά 70% φοιτητική συμμετοχή στη συνδιοίκηση των πανεπιστημίων. Δε νομίζει ότι διαιωνίζεται έτσι ασύμμετρα ο ρόλος των φοιτητικών παρατάξεων που μεταπολιτευτικά αποτέλεσαν «κομματικά φυτώρια», αλλά και ρυθμιστές των πραγμάτων στα ΑΕΙ-ΤΕΙ; Όσο για την «επιστροφή» στα φοιτητικά έδρανα πολλών εκ των κομματικοδίαιτων «αιώνιων» φοιτητών, τι άλλο εξυπηρετεί αυτή η επαναφορά αν όχι τον στενότερο κομματικό έλεγχο των Πανεπιστημίων; Μα τόσο κακός ήταν ο «νόμος Διαμαντοπούλου-Παπάζογλου» (2011), έστω κι αν ψηφίστηκε από τα 2/3 της τότε Βουλής;  (Στ.Γ.Κ., stcloris@yahoo.gr)

 

ΤΟ ΧΡΕΟΣ

 

ΣΥΜΦΩΝΑ με τα στοιχεία που απέστειλε στη Βουλή ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους, το Δημόσιο Χρέος της χώρας στις 31.3.2015 είχε διαμορφωθεί στο ποσό των 312,7 δισ. ευρώ, ενώ ως ποσοστό επί του ΑΕΠ φθάνει στα 174,7%!

ΕΞΑΛΛΟΥ, το Open Europe (5-5-15) «χαρτογράφησε» το χρέος των κρατών της Ευρώπης σε δυο χάρτες: Στον ένα καταγράφεται το ποσοστό του δημόσιου χρέους, με βάση το ΑΕΠ. Η Ελλάδα είναι στην κορυφή της λίστας οικονομικου «θανάτου» με 175%! Ακολουθούν Ιταλία (133%) και Πορτογαλία (128%). Ο άλλος χάρτης αφορά άμεσα τους πολίτες της Ευρώπης, αφού σ’ αυτόν καταγράφεται το κατά κεφαλήν χρέος, ή πιο απλά πόσο θα έπρεπε να πληρώσει ο κάτοικος κάθε χώρας- σε δολάρια- αν το κράτος αποφάσιζε να αποπληρώσει άπαξ όλο το χρέος του συγκεντρώνοντας χρήματα από τους πολίτες. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, ο κάθε Ελληνας θα έπρεπε να πληρώσει 38.600 δολάρια, αλλά υπάρχουν και χειρότερα. Και για τους δύο χάρτες χρησιμοποιήθηκαν επίσημα στοιχεία του 2013. Αυτό σημαίνει ότι η κατάσταση είναι χειρότερη για την Ελλάδα καθώς υπήρξε αύξηση του χρέους το 2014, πόσο μάλλον το 2015. Σκεφθείτε μόνον ότι στα τέλη του 2003 ο κάθε Έλληνας χρωστούσε για την αποπληρωμή του τότε χρέους 15.284 ευρώ. Στα τέλη του 2009 είχε φθάσει στα 23.638 ευρώ, δηλαδή 55% περισσότερα! Και τώρα…; (Στ.Γ.Κ.)

 

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

ΠΟΛΛΑ λέγονται για ένα κάποιο δημοψήφισμα που η κυβέρνηση επισείει ως εναλλακτική λύση, σε περίπτωση που υπάρξει εμπλοκή στις διαπραγματεύσεις.

ΑΣ δούμε, λοιπόν: σύμφωνα με το Σύνταγμα δημοψήφισμα προκηρύσσεται για “κρίσιμα εθνικά θέματα”. Θέματα, δηλαδή, που η κυβέρνηση θεωρεί ως κρίσιμα και εθνικής σημασίας, με τη σύμφωνη γνώμη 151 βουλευτών.

Νομοθετικό δημοψήφισμα, επίσης, προκηρύσσεται για ήδη ψηφισμένο νομοσχέδιο, που απαιτεί τη σύμφωνη γνώμη της αυξημένης πλειοψηφίας των 180 βουλευτών.

 

ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ, στο άρθρο 44 § 2 του Συντάγματος (2001) προβλέπονται τα εξής: «O Πρόεδρος της Δημοκρατίας προκηρύσσει με διάταγμα δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα, ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του όλου αριθμού των βουλευτών, που λαμβάνεται με πρόταση του υπουργικού Συμβουλίου. Δημοψήφισμα προκηρύσσεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με διάταγμα και για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, εκτός από τα δημοσιονομικά, εφόσον αυτό αποφασιστεί από τα τρία πέμπτα του συνόλου των βουλευτών, ύστερα από πρόταση των δύο πέμπτων του συνόλου και όπως ορίζουν ο Kανονισμός της Bουλής και νόμος για την εφαρμογή της παραγράφου αυτής. Δεν εισάγονται κατά την ίδια περίοδο της Bουλής περισσότερες από δύο προτάσεις δημοψηφίσματος για νομοσχέδιο».

 

… ΕΠΟΜΕΝΩΣ, οψόμεθα! (Στ.Γ.Κ.)

 

 

 

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ


Κύριε πρόεδρε,

 

Η όλη κατάσταση της χώρας, όπως διαμορφώνεται σήμερα, με τα πάντα να βρίσκοντα «στην κόψη του ξυραφιού», μετέωρα και απροσδιόριστα, με την «αισιοδοξία» να υπάρχει μόνο στους ιθύνοντες, με το άπλετο φως γύρω μας αλλά όχι στις ζωές μας…, όλα αυτά μας θυμίζουν λίγο-πολύ τους στίχους του Νικηφόρου Βρεττάκου («Επιστροφή από τους Δελφούς»):

 

«…Μέσα μας ζούσαμε ένα φόβο. Τούτο το ταξίδι

μπορεί σε λίγο να τελειώσει; Θεέ μου, θα τελειώσει;

Και τι θα γίνει αυτό το φως όλο που αναδιπλώνεται

και ξεχειλίζει και κυλάει παντού, σε μιαν αδιάκοπη

άμπωτη, σα να μη χωράει; (…)»

 

ΕΡΜΟΛΑΟΣ

 

 


Σχολιάστε