"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Σχόλια (Χ.Ν., 5-5-15)

ΕΛΛΑΔΑ, ΕΥΡΩΠΗ, ΚΟΣΜΟΣ

ΕΙΝΑΙ γνωστό πως η χώρα μας μπήκε στο ευρώ, με εντελώς άνισους οικονομικούς όρους, σε σχέση με τις ισχυρές οικονομίες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης.

Η «ΙΣΧΥΡΗ» Ελλάδα του κ. Σημίτη ήταν μια φενάκη, αφού δεν υπήρχε ουσιαστικά καμιά σημαντική παραγωγή και όλα τα καταναλωτικά προϊόντα ήταν εισαγόμενα. Το κράτος ήταν –και παραμένει- «μπάχαλο», δεν υπάρχει δίκαιο φορολογικό σύστημα, η ανομία είναι ο πρώτος νόμος για τον πολίτη, ενώ η σχέση κράτους-πολίτη είναι διαποτισμένη πάντα από την καχυποψία…

ΚΑΙ πως να μην υπάρχει καχυποψία, αφού φόρους πληρώνουν πάντα οι ίδιοι –τα αιώνια υποζύγια, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι- ενώ δεν υπάρχει ποτέ η αναμενόμενη ανταποδοτικότητά τους σε έργα (Παιδεία, Υγεία, Κοινωνική Πρόνοια, Ασφάλεια κ.λπ.)

Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ, ήδη στην πενταετία της πρωθυπουργίας του Κ. Καραμανλή, του νεότερου, έδειχνε φανερά τα σημάδια της. Κι ας ισχυριζόταν ο τότε πρωθυπουργός (2008) ότι η ελληνική οικονομία είναι «θωρακισμένη»! Χάρτινος πύργος ήταν.

ΑΝΕΠΑΙΣΘΗΤΩΣ, λοιπόν, μας οδήγησαν στα σκληρά μνημόνια όλοι ομού.

… ΚΙ ΟΜΩΣ! Είναι επίσης γνωστό πως σήμερα 7 στους 10 Έλληνες, παρά την καταστροφική οικονομική κρίση που βιώνουμε, παρά το ότι έχει «στεγνώσει» η αγορά από ρευστό, επιμένουμε στην παραμονή της χώρας στο ευρώ! Διαστροφή ή φόβος;

ΙΣΩΣ, ενδόμυχα να αντιλαμβανόμαστε πως σε μια περίοδο παγκόσμιας κρίσης, οι ομαδοποιήσεις κρατών και η προστασία τους πίσω από ένα ισχυρό νόμισμα, είναι μια στοιχειώδης κίνηση αυτοσυντήρησης και επιβίωσης.

ΓΙ ΑΥΤΟ και η εντολή που δόθηκε στην «αριστερή» ελληνική κυβέρνηση του κ. Τσίπρα, με τις εκλογές του Ιαν. 2015, ήταν «διαπραγμάτευση μεν, αλλά εντός του ευρώ».

ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ πως υπάρχουν περιθώρια ικανής διαπραγμάτευσης. Αρκεί να υπάρχει «καλή πίστη» κι απ΄τις δυο πλευρές. Οι εγκλωβισμένοι είμαστε εμείς, με τη μονολιθικότητά μας και τις ιδεοληψίες μας.

ΕΙΝΑΙ ωραίο να αγωνίζεται κανείς για αρχές και ιδέες, για αλλαγή του κόσμου και βελτίωση της ζωής. Δυστυχώς, σήμερα οι κλασικοί όροι αγώνων άλλαξαν ριζικά: το ισχυρότερο όπλο στις καπιταλιστικές κοινωνίες στις οποίες αναγκαστικά ζούμε, δεν είναι πια η επανάσταση ή μια ανατρεπτική ιδεολογία προς πραγμάτωση, αλλά το «embargo», η οικονομική ασφυξία, τα προγράμματα, η απομόνωση, η ανέντιμη ανατροπή, ο εξοβελισμός. (Σ.Τ.Κ. stcloris@yahoo.gr)

 

ΤΟ ΕΥΡΩ ΩΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ «ΦΟΡΕΜΑ»

Η Κάισα Έκις Έκμαν, μια νεαρή Σουηδέζα δημοσιογραφος, ήρθε το καλοκαίρι (του 2011) στην Ελλάδα και βίωσε την κρίση. Μόλις επέστρεψε στη Σουηδία, έκατσε κι έγραψε σε ένα άρθρο της όλες τις εμπειρίες της, από μια Ελλάδα που περνούσε –και περνάει- τις πιο δύσκολες μεταπολεμικές στιγμές της.

ΓΙΑ το βραχνά του ευρώ και το ελληνικό μαρτύριο έγραφε τα εξής χαρακτηριστικά που παραμένουν πάντα επίκαιρα:

«…Κάθε εθνικό νόμισμα μπορεί να παρομοιαστεί με ένα ρούχο. Κάθε χώρα φορούσε, μέχρι πρότινος, το ρούχο που της ταίριαζε. Μπορούσε να το στενέψει και να το φαρδύνει αν ήταν ανάγκη. Για παράδειγμα, μπορούσε να υποτιμήσει το νόμισμά της σε περίοδο κρίσης, ή να αυξομειώνει τα επιτόκια ανάλογα με τι ανάγκες της.

«Όταν όμως εισήχθη το ευρώ, όλες οι χώρες έπρεπε ξαφνικά να φορέσουν τα ίδια ρούχα. Μόνο που τα μέτρα των ρούχων πάρθηκαν για να ταιριάζουν σε ορισμένες μόνο χώρες – όπως τη Γερμανία και τη Γαλλία. Για άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα, το εν λόγω κουστούμι δεν ταίριαζε…

«…Υπό άλλες συνθήκες, η κυβέρνηση θα μπορούσε να υποτιμήσει το εθνικό νόμισμα για να βγει η χώρα από την κρίση. Όμως μετά την εισαγωγή του ευρώ, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Η Ελλάδα περιορίζεται από το κουστούμι της το οποίο δεν μπορεί να βγάλει. Κι έτσι το κουστούμι καταστρέφεται – μόνο που αυτό δεν επιτρέπεται να συμβεί, καθώς το ίδιο φοράνε και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι προτιμότερο λοιπόν να πετσοκοφτεί αυτός που το φοράει.

«Αυτό ονομάζεται “εσωτερική υποτίμηση” και σημαίνει απλά ότι αντί να υποτιμηθεί η αξία του νομίσματος περικόπτεται το εισόδημα του λαού.

«Αυτό που πρέπει να καταλάβει κανείς είναι ότι οι Έλληνες δεν είναι εξοργισμένοι με ένα αναγκαίο κακό – παρά με ένα μη αναγκαίο κακό.»

… Έτσι, ένα νόμισμα, το ευρώ που από μόνο του δεν φταίει σε τίποτε για τα δεινά που περνούμε ως χώρα, έγινε κάτι σαν το «σιδηρούν προσωπείον» που καμιά χώρα της Ευρωζώνης δεν μπορεί να αφαιρέσει «αναίμακτα». (Στ.Γ.Κ.)

 

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ, το επιχείρημα, η σοφιστεία, η στρεψοδικία, η λογική σκέψη κ.λπ., γεννήθηκαν στη χώρα μας. Αυτό που λείπει σήμερα από τις ζωές μας –κυρίως από την πολιτική σκέψη- είναι ο κοινός νους, η απλή λογική, η κοινά αποδεκτή ως σωστή άποψη από όλους. Γι αυτό ο παραλογισμός, σήμερα, τείνει να γίνει κυρίαρχο στοιχείο παντού.
ΜΙΛΩΝΤΑΣ πιο παλιά η σπουδαία Ελληνίστρια Jacqueline de Romilly, (στο Le Point, n° 1793, 25/1/2007) έλεγε σχετικά:

«…Το να μάθει κανείς να σκέπτεται, να διαλογίζεται, να είναι ακριβής, να μετρά τα λόγια του, να προβαίνει σε ανταλλαγές ιδεών και να ακούει τους άλλους σημαίνει ότι είναι ικανός για διάλογο και ο διάλογος είναι το μοναδικό μέσον για να εξαλειφθεί η τρομακτική βιαιότητα που όλο και αυξάνει γύρω μας. Ο λόγος είναι το οχυρό που μας προστατεύει από την κτηνωδία. Όταν βρισκόμαστε μέσα στην άγνοια, όταν δεν μπορούμε να γίνουμε αντιληπτοί, όταν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο από το να εκφραστούμε προσεγγιστικά, όπως πολλοί νέοι στις μέρες μας, όταν ο λόγος μας δεν είναι επαρκής για να γίνει κατανοητός ή όταν δεν είναι αρκούντως ‘δουλεμένος’ γιατί η σκέψη είναι συγκεχυμένη και θολή δεν μένει τίποτα άλλο παρά το γρονθοκόπημα, η επίθεση, η αδικαιολόγητη και τυφλή βία…»

ΑΡΑΓΕ, οι εκπρόσωποί μας στο Brussel’s Group έχουν υπόψη τους τί σημαίνει πραγματικός διάλογος, επιχείρημα και αντεπιχείρημα, τι θα πει ακριβολογία και κοστολόγηση ενός μέτρου; Ή εξακολουθούν να ακολουθούν μια ατέρμονη χρονοβόρα τακτική του «άλλα λόγια, να αγαπιόμαστε;» (Στ.Γ.Κ.)

 

ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΔΗΣΗ!

ΛΟΓΟΥΣ θρησκείας και υγείας επικαλείται ο καταδικασμένος για την τρομοκρατική δράση της 17Ν, Σάββας Ξηρός, αρνούμενος να δεχθεί το «βραχιολάκι» αναγνώρισης! Κάνοντας μάλιστα επίδειξη των «θρησκευτικών πεποιθήσεών» του, μιλώντας στο «Ε TV», είπε, μεταξύ άλλων ενδιαφερόντων, ότι κάτι τέτοιο «περιγράφεται στην Αποκάλυψη» κ.λπ.

ΟΡΓΙΣΜΕΝΗ απάντηση στα υποκριτικά του Σάββα Ξηρού, έδωσε ο Δημήτρης Παπαδημούλης (ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ), με μία ανάρτησή του στο Twitter όπου τονίζει: «Ο Σάββας Ξηρός λέει όχι στο “βραχιολάκι” λόγω “θρησκευτικών πεποιθήσεων”. Δεν τον εμπόδισαν όμως –οι θρησκευτικές του πεποιθήσεις- να αφαιρεί ανθρώπινες ζωές. Να ισχύσουν τα νόμιμα».

… ΑΛΛΑ σε μια εποχή που έχουν καταρρακωθεί όλες οι αξίες και στην οποία λεηλατούνται αγρίως οι ιδεολογίες (θρησκευτικές ή πολιτικές κ.λπ.), για ποιο λόγο ο Σάββας Ξηρός να μην κάνει επίκληση στο θρησκευτικό συναίσθημα του ελληνικού λαού; Αν ο ίδιος είχε Θεό που να τον σέβεται και να τον φοβάται, αν ξέραμε «σε τι Θεό πιστεύει», τώρα το μόνο που θα έπρεπε να κάνει ήταν να σιωπά. (Στ.Γ.Κ.)

ΕΙΝΑΙ γνωστό πως η χώρα μας μπήκε στο ευρώ, με εντελώς άνισους οικονομικούς όρους, σε σχέση με τις ισχυρές οικονομίες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης.

Η «ΙΣΧΥΡΗ» Ελλάδα του κ. Σημίτη ήταν μια φενάκη, αφού δεν υπήρχε ουσιαστικά καμιά σημαντική παραγωγή και όλα τα καταναλωτικά προϊόντα ήταν εισαγόμενα. Το κράτος ήταν –και παραμένει- «μπάχαλο», δεν υπάρχει δίκαιο φορολογικό σύστημα, η ανομία είναι ο πρώτος νόμος για τον πολίτη, ενώ η σχέση κράτους-πολίτη είναι διαποτισμένη πάντα από την καχυποψία…

ΚΑΙ πως να μην υπάρχει καχυποψία, αφού φόρους πληρώνουν πάντα οι ίδιοι –τα αιώνια υποζύγια, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι- ενώ δεν υπάρχει ποτέ η αναμενόμενη ανταποδοτικότητά τους σε έργα (Παιδεία, Υγεία, Κοινωνική Πρόνοια, Ασφάλεια κ.λπ.)

Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ, ήδη στην πενταετία της πρωθυπουργίας του Κ. Καραμανλή, του νεότερου, έδειχνε φανερά τα σημάδια της. Κι ας ισχυριζόταν ο τότε πρωθυπουργός (2008) ότι η ελληνική οικονομία είναι «θωρακισμένη»! Χάρτινος πύργος ήταν.

ΑΝΕΠΑΙΣΘΗΤΩΣ, λοιπόν, μας οδήγησαν στα σκληρά μνημόνια όλοι ομού.

… ΚΙ ΟΜΩΣ! Είναι επίσης γνωστό πως σήμερα 7 στους 10 Έλληνες, παρά την καταστροφική οικονομική κρίση που βιώνουμε, παρά το ότι έχει «στεγνώσει» η αγορά από ρευστό, επιμένουμε στην παραμονή της χώρας στο ευρώ! Διαστροφή ή φόβος;

ΙΣΩΣ, ενδόμυχα να αντιλαμβανόμαστε πως σε μια περίοδο παγκόσμιας κρίσης, οι ομαδοποιήσεις κρατών και η προστασία τους πίσω από ένα ισχυρό νόμισμα, είναι μια στοιχειώδης κίνηση αυτοσυντήρησης και επιβίωσης.

ΓΙ ΑΥΤΟ και η εντολή που δόθηκε στην «αριστερή» ελληνική κυβέρνηση του κ. Τσίπρα, με τις εκλογές του Ιαν. 2015, ήταν «διαπραγμάτευση μεν, αλλά εντός του ευρώ».

ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ πως υπάρχουν περιθώρια ικανής διαπραγμάτευσης. Αρκεί να υπάρχει «καλή πίστη» κι απ΄τις δυο πλευρές. Οι εγκλωβισμένοι είμαστε εμείς, με τη μονολιθικότητά μας και τις ιδεοληψίες μας.

ΕΙΝΑΙ ωραίο να αγωνίζεται κανείς για αρχές και ιδέες, για αλλαγή του κόσμου και βελτίωση της ζωής. Δυστυχώς, σήμερα οι κλασικοί όροι αγώνων άλλαξαν ριζικά: το ισχυρότερο όπλο στις καπιταλιστικές κοινωνίες στις οποίες αναγκαστικά ζούμε, δεν είναι πια η επανάσταση ή μια ανατρεπτική ιδεολογία προς πραγμάτωση, αλλά το «embargo», η οικονομική ασφυξία, τα προγράμματα, η απομόνωση, η ανέντιμη ανατροπή, ο εξοβελισμός. (Σ.Τ.Κ. stcloris@yahoo.gr)

ΤΟ ΕΥΡΩ ΩΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ «ΦΟΡΕΜΑ»

Η Κάισα Έκις Έκμαν, μια νεαρή Σουηδέζα δημοσιογραφος, ήρθε το καλοκαίρι (του 2011) στην Ελλάδα και βίωσε την κρίση. Μόλις επέστρεψε στη Σουηδία, έκατσε κι έγραψε σε ένα άρθρο της όλες τις εμπειρίες της, από μια Ελλάδα που περνούσε –και περνάει- τις πιο δύσκολες μεταπολεμικές στιγμές της.

ΓΙΑ το βραχνά του ευρώ και το ελληνικό μαρτύριο έγραφε τα εξής χαρακτηριστικά που παραμένουν πάντα επίκαιρα:

«…Κάθε εθνικό νόμισμα μπορεί να παρομοιαστεί με ένα ρούχο. Κάθε χώρα φορούσε, μέχρι πρότινος, το ρούχο που της ταίριαζε. Μπορούσε να το στενέψει και να το φαρδύνει αν ήταν ανάγκη. Για παράδειγμα, μπορούσε να υποτιμήσει το νόμισμά της σε περίοδο κρίσης, ή να αυξομειώνει τα επιτόκια ανάλογα με τι ανάγκες της.

«Όταν όμως εισήχθη το ευρώ, όλες οι χώρες έπρεπε ξαφνικά να φορέσουν τα ίδια ρούχα. Μόνο που τα μέτρα των ρούχων πάρθηκαν για να ταιριάζουν σε ορισμένες μόνο χώρες – όπως τη Γερμανία και τη Γαλλία. Για άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα, το εν λόγω κουστούμι δεν ταίριαζε…

«…Υπό άλλες συνθήκες, η κυβέρνηση θα μπορούσε να υποτιμήσει το εθνικό νόμισμα για να βγει η χώρα από την κρίση. Όμως μετά την εισαγωγή του ευρώ, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Η Ελλάδα περιορίζεται από το κουστούμι της το οποίο δεν μπορεί να βγάλει. Κι έτσι το κουστούμι καταστρέφεται – μόνο που αυτό δεν επιτρέπεται να συμβεί, καθώς το ίδιο φοράνε και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι προτιμότερο λοιπόν να πετσοκοφτεί αυτός που το φοράει.

«Αυτό ονομάζεται “εσωτερική υποτίμηση” και σημαίνει απλά ότι αντί να υποτιμηθεί η αξία του νομίσματος περικόπτεται το εισόδημα του λαού.

«Αυτό που πρέπει να καταλάβει κανείς είναι ότι οι Έλληνες δεν είναι εξοργισμένοι με ένα αναγκαίο κακό – παρά με ένα μη αναγκαίο κακό.»

… Έτσι, ένα νόμισμα, το ευρώ που από μόνο του δεν φταίει σε τίποτε για τα δεινά που περνούμε ως χώρα, έγινε κάτι σαν το «σιδηρούν προσωπείον» που καμιά χώρα της Ευρωζώνης δεν μπορεί να αφαιρέσει «αναίμακτα». (Στ.Γ.Κ.)

 

 

(φωτο: Στ.Γ.Κ.)

 


Σχολιάστε