"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Ευρώ ή δραχμή; (Χ.Ν., 31-3-15)

 

 

ΕΥΡΩ Ή ΔΡΑΧΜΗ;

 

Ι. ΠΕΡΑΣΑΝ πάνω από 5 χρόνια αφότου ο κ. Γ. Παπανδρέου, ο τότε πρωθυπουργός, μάς έβαλε στα μνημόνια. Απ΄το Καστελόριζο.

 

ΧΩΡΙΣ να ρωτήσει- όπως θα έπρεπε- τους ψηφοφόρους που, μόλις λίγο πριν, τον υπερψήφισαν για να διορθώσει τα πάντα (“Γιώργο, προχώρα, άλλαξέ τα όλα”, το σύνθημα)!

 

ΔΕΝ προσέφυγε, δυστυχώς, ούτε ξανά στο λαό, ούτε στη Βουλή, ούτε καν στο κόμμα του!

 

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ “του ενός ανδρός” στο αποκορύφωμά της. Όπως συμβαίνει συνήθως στην Ελλάδα.

 

… ΑΠΟ τότε, κατά τακτά χρονικά διαστήματα, η χώρα ταράσσεται από το διφορούμενο ερώτημα, “ευρώ ή δραχμή;” Οι αγορές γίνονται άνω-κάτω, η ύφεση εδώ βαθαίνει, ο κόσμος αποσύρει τις καταθέσεις του (όσες πια του έμειναν), οι τράπεζες στερεύουν, οι κερδοσκόποι κάνουν χρυσές δουλειές, τα χρηματιστήρια πέφτουν, η ανεργία ανεβαίνει, οι άνθρωποι λιμοκτονούν ή εγκαταλείπουν τον μάταιο τούτο κόσμο.

 

ΔΕΝ φταίει το νόμισμα για ό,τι μας συμβαίνει. Και με τη δραχμή πάλι τα ίδια θα είχαμε, αφού τίποτε δεν αλλάζει σ΄αυτόν τον τόπο. Με οποιαδήποτε κυβέρνηση.

ΙΙ.- ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ μας είναι η έλλειψη πολιτικής βούλησης, για βαθιές, ουσιαστικές διαρθρωτικές αλλαγές.

ΣΕ ΟΛΟ το φάσμα του κράτους παραμένουν ακλόνητα: η γραφειοκρατία, οι “πελατειακές” σχέσεις (ακόμη και επί ΣΥΡΙΖΑ), το σπάταλο δημόσιο, ένα σταθερό και δίκαιο φορολογικό συστήμα πάντα στα αιτούμενα, η Παιδεία πάντα παραπαίουσα, η φοροδιαφυγή και φοροκλοπή το εθνικό μας σπορ, η απονομή δικαιοσύνης αργή, το ρουσφέτι (που “ζει και βασιλεύει”), η σκανδαλώδης ατιμωρησία των πολιτικών να διαωνίζεται, η απαξίωση του συστήματος υγείας καθημερινή, η επιχειρηματικότητα μηδαμινή κ.ά.

ΕΤΣΙ και το Grexit ακούγεται όλο και πιο συχνά, αλλά κανείς δεν τολμάει να το πραγματοποιήσει! Διότι, μη υπάρχοντος προηγούμενου στην Ευρωζώνη, ποιος είναι σε θέση να υποστεί τη ζημιά -όχι μόνο για τη χώρα μας (που θα είναι καταστροφικότατη), αλλά και εκείνη σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο;

ΑΠΟ μια τέτοια κίνηση, δεν θα κερδίσουν πάλι ορισμένοι, δίκην Σόρος, σε βάρος όλων των υπολοίπων, ειδικότερα των φτωχότερων Ελλήνων και χωρών του Νότου;

ΑΠΟ την άλλη, οι πολιτικοί, προσπαθώντας να κρύψουν την ανικανότητα ή την απειρία τους, ειδικά οι των “αριστερών” τάσεων που μας κυβερνούν τώρα, βολεύονται με το να ρίχνουν τις ευθύνες στους άλλους. Και περισσότερο στο ευρώ!

ΧΩΡΙΣ να μας λένε τί θα κάνουν με τη δραχμή!

ΑΛΛΑ, μια επιστροφή στη δραχμή τώρα, δεν θα αποτελούσε μια έμμεση αναγνώριση ότι το κράτος ουδέποτε είχε- και έχει- συνέχεια και συνέπεια; Κι ότι ένα τέτοιο κράτος “της πλάκας”, εσαεί αναξιόπιστο, δεν θα έχει δεχθεί κιόλας στο ακέραιο το παρόν διεθνές του χρέος, χωρίς να έχει δώσει κανέναν αγώνα καταγραφής του για το ποια είναι η πραγματική και ποια η πλασματική του μορφή/οφειλή;

ΜΟΝΟΝ ως μοχλό πίεσης/απειλής για τις διαπραγματεύσεις, θα μπορούσαμε να δεχθούμε μια “ενδεχόμενη” επιστροφή σε κάποιο “εθνικό νόμισμα”. Διότι όλοι γνωρίζουμε πως στην πραγματικότητα ένα νόμισμα δεν μπορεί από μόνο του να αντιστρέψει καμιά χρεοκοπημένη οικονομία, όταν δεν είναι ισχυρό.

 

ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ, αυτό λέει η παγκόσμια οικονομική ιστορία. (Στ.Γ.Κ.,stcloris@yahoo.gr)

 

 

ΜΙΑ ΕΠΙΛΕΚΤΗ, ΑΛΛΑ “ΧΑΜΕΝΗ” ΓΕΝΙΑ

 

… Πότε θα ανθίσουνε τούτοι οι τόποι;

Πότε θα΄ρθούνε καινούργιοι ανθρώποι

να συνοδεύσουν τη βλακεία

στην τελευταία της κατοικία;” (Ν. Γκάτσος-Μ. Χατζιδάκις, “Τα Παράλογα”)

 

ΕΔΩ και 5 χρόνια, ο αριθμός των “ανερχόμενων” νέων, των άλλοτε δηλαδή ελπιδοφόρων και πολλά υποσχόμενων μορφωμένων Ελλήνων, λιγοστεύει δραματικά: σε όλους τους τομείς των δραστηριοτήτων της χώρας.

 

ΤΑ λεγόμενα “γερά μυαλά”, με απίθανες σπουδές και δεξιότητες, ξενιτεύονται συνεχώς.

 

ΕΤΣΙ, κάθε ελπίδα για το μέλλον και την ανάκαμψη της χώρας συνεχώς μειώνεται. Όταν δε κάποτε διαμορφωθούν ευκαιρίες σ΄αυτή τη χώρα, δεν θα υπάρχουν πια εκείνοι οι νέοι που θα τις αδράξουν και θα δώσουν την ανάλογη ώθηση, ώστε να ξεφύγουμε ως λαός από τις εγγενείς παθογένειες που μας δέρνουν δεκαετίες τώρα.

 

ΟΧΙ, δε πρόκειται για μια «χαμένη γενιά». Απλά, στην κατάλληλη στιγμή της δημιουργίας τους βρήκαν άλλο περιβάλλον, πιο φιλόξενο και ευνοϊκό για να αναπτυχθούν. Όχι την πατρίδα τους.

 

ΠΡΑΓΜΑΤΙ. Οι ψυχροί αριθμοί είναι αμείλικτοι: Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, ποσοστό 37,5% των Ελλήνων, ηλικίας 25-34, είναι κάτοχοι Πανεπιστημιακών τίτλων σπουδών, με την πλειοψηφία τους να κατέχει πτυχία στα πιο περιζήτητα διεθνώς πεδία, όπως κατασκευές, επιστήμες, μαθηματικά, Πληροφορική, μεταποίηση, νομικά κι αρχιτεκτονική.

 

ΩΣΤΟΣΟ, σε μια οικονομία όπου η ανεργία των νέων αγγίζει το εντυπωσιακό ποσοστό 50%, η ανάγκη εύρεσης εργασίας τούς επιβάλλει να εγκαταλείψουν τη γενέτειρά τους, συχνά χωρίς σχέδια για επιστροφή. Εκτιμάται ότι 160.000 έως 180.000 νέοι έχουν ήδη εγκαταλείψει τη χώρα με την πλειοψηφία να μην κάνει σχέδια επιστροφής.

 

…ΜΕΤΑ την οικονομική καταστροφή, να και η ουσιαστικότερη: η μη ύπαρξη ενός θαλλερού μέλλοντος σ΄αυτή τη χώρα. (Στ.Γ.Κ.)

 

 

ΦΙΛΟΖΩΪΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

ΑΠΟ την ιστοσελίδα του oldboy (15/3), το παρακάτω υπέροχο, ανθρώπινο κειμενάκι, με τίτλο “Δυο χαμόγελα”. Το αναδημοσιοποιούμε, με αφορμή τις διαμαρτυρίες των φιλοζωικών οργανώσεων:

Σταματημένος στο φανάρι. Περνάει μπροστά μου. Πρέπει να είναι γύρω στα εξήντα πέντε. Φοράει κόκκινο καπέλο τζόκει σαν τον Χάρι Ντιν Στάντον στο «Παρίσι, Τέξας». Δεν ξέρω αν είναι το ίδιο χαμένος με εκείνον. Πιθανότατα όχι. Χαμογελάει διάπλατα μέσα από τα αψεγάδιαστα δόντια της μασέλας του. Είναι μικροκαμωμένος, σουφρωμένος, το πρόσωπό του χάρτης ρυτίδων. Αλλά χαμογελάει διάπλατα καθώς κρατάει απ΄ το λουρί το σκυλί του. Εκείνος είναι μικρόσωμος, το σκυλί μεγαλόσωμο. Τύπου λυκόσκυλο, αλλά όχι ακριβώς. Χαμογελάει κι εκείνο διάπλατα. Είναι η ώρα της βόλτας, σκύλος και κύριος είναι εξίσου ευτυχισμένοι. Είναι βράδυ Κυριακής, ο σκύλος δεν το ξερει, δεν του κάνει καμία διαφορά, δεν ξέρει από μέρες και τέτοιες κατηγοριοποιήσεις, ξέρει από βόλτες κι από αφεντικά που τον αγαπούν. Ένας άνθρωπος και το οικιακό του ζώο. Μια σχέση ανταλλακτικής αγάπης, μια σχέση έντιμης συναλλαγής, μια σχέση τίμια, μια σχέση χωρίς ενοχές, μια σχέση ουσίας. Το βγάζει βόλτα. Ο κόσμος είναι καμωμένος καλά. Και για τους δύο”.

 

ΜΑΚΑΡΙ, όλοι οι φιλόζωοι να αισθανόντουσαν έτσι. Και δυο φορές μακάρι να είχαμε, ως άτομα και φορείς, αυτήν ακριβώς την πρόθεση απέναντι στα ζώα: μια ανταλλακτική, τίμια και όχι υστερόβουλη, ή κακόβουλη σχέση. (Στ.Γ.Κ.)

 

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ

 

Κύριε πρόεδρε,

Νεκρός, λέει, εντοπίστηκε την περασμένη Κυριακή ο κροκόδειλος, ο “Σήφης” ντε, που ζούσε στο φράγμα των Ποταμών στο Ρέθυμνο Κρήτης. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο θάνατός του οφείλεται πιθανόν στο φετινό αιφνίδιο και παρατεταμένο μαρτιάτικο δριμύ ψύχος!

… Φαντασθείτε τώρα τί συνέπειες θα έχουμε εμείς, από ένα “δριμύτατο ψύχος” που θα ενσκήψει στην ήδη πτωχευμένη ελληνική κοινωνία, όταν η κυβέρνηση πάει σε στάση πληρωμών μισθών και συντάξεων!

Πόσους νεκρούς “Σήφηδες” θα μετράμε;

 

ΕΡΜΟΛΑΟΣ

 

 

 

 

 


Σχολιάστε