"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Παιδοπολίτικα-Μια σύντομη μέρα στην Καλή Παναγιά

 

 

 

Μια σύντομη μέρα στην Καλή Παναγιά

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ στην Παιδόπολη, αλλά και η θητεία στις Παιδοπόλεις,  στάθηκε για μας ένα πραγματικό «σχολείο» μύησης σε όλα.

Πήραμε γνώσεις και τρόπους συμπεριφοράς απ΄ τους ανθρώπους (δασκάλους, ομαδάρχες, προσωπικό), ήθος από τα βιβλία (τα λίγα και καλά) που είχαν οι Λέσχες,  αγάπη για τη φύση (εκδρομές, δενδροφυτεύσεις, καλλιέργεια κήπων), κοινωνικοποίηση /«πρόβα» για τη ζωή  (τάξεις, παρέες, θέατρο, επισκέψεις στη Βέροια και στα γύρω χωριά- όπως το Τουρκοχώρι, τότε, και μετέπειτα Πατρίς, η Φυτιά κ.λπ.0), αγάπη για/και από τους συμπαιδοοπολίτες μας, και μια φιλία διαρκείας.

Στους θαλάμους τα κρεβάτια ήταν διπλά (το ένα πάνω στο άλλο) και σιδερένια. Όπως στο στρατό! Με τη διαφορά ότι εδώ, ανά 4 κρεβάτια-δυο διπλά δηλαδή, είχαμε ένα μικρό δωμάτιο. Κομοδίνα δεν υπήρχαν. Υπήρχαν ραφιέρες στο διάδρομο, με χωρίσματα, ώστε κάθε παιδί να έχει το χώρο του, για ρούχα και πράγματα.

Η ομάδα μου, η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, στο κάτω Συγκρότημα (δεύτερη από αριστερά-με φόντο το χωριό) είχε παιδιά όλων των ηλικιών. Το ίδιο συνέβαινε και με τις άλλες όμάδες, ώστε τα μικρά να συμβιώνουν με τους μεγάλους στην ηλικία. σαν αδέλφια…

Οι ομαδάρχισσες είχαν δικό τους δωμάτιο. Θυμάμα τη Στέλλα Τεκτονίδου και τη Χρύσα Κανδαράκη-τις ομαδάρχισσές μου. Ειδικά τη δεύτερη που μας πρωτομίλησε για Κρήτη και καταστροφή της Καντάνου, από όπου καταγόταν.

Εγερτήριο, σε στρατιωτικό/κατασκηνωτικό στιλ, είχαμε κάθε μέρα νωρίς με σάλπιγγα: πρώτα από τον κ. Χατζόπουλο τον μουστακαλή γεροδεμένο ομαδάρχη της διπλανής ομάδας, ή αργότερα από τους αδελφούς Στανίτσα.

Στρώσιμο των κρεβατιών. Όπως το παιδάκι στη παρακάτω φωτογραφία (από την «Κ», της 17-4-16)


Πλύσιμο στις βρύσες, βούρτσισμα δοντιών, ντύσιμο, επιθεώρηση δωματίων,  έπαρση σημαίας (στο γήπεδο με όλες τις ομάδες), ρόφημα, σχολείο μέσα στην Παιδόπολη (πρωί κι απόγευμα), δεκατιανό, παιχνίδι, μεσημβρινό, ξεκούραση/ύπνος, δειλινό, μελέτη, παιχνίδι. Βραδινό, προσευχή, ύπνος.


Τα παιχνίδια μας ήταν  το ξυλοπόπι, μπίλιες (γκαζιες), κατρακύλες, πατίνι, κότσια, σβούρα, σφεντόνες (τσατάλες),  τσιλίκι, μπάλα, ποδόσφαιρο…

Όχι πως όλα ήταν ρόδινα στην καθημερινότητά μας. Υπήρχαν και τα παρατράγουδα, όπως οι τιμωρίες, οι αγγαρείες κ.λπ.

Όμως, η τελική ανάμνηση περικλείει μόνο ευχάριστες στιγμές  καθώς και λέξεις ευγνωμοσύνης για την ύπαρξη εκείνων των Παιδοπόλεων.

(Στ.Γ.Κ.)


3 Σχόλια

  1. Παύλος Γιαρματσίδης

    Παιδόπολη Καλή Παναγιά + Βαλιάνειος Επαγγ.Σχολή (ΒΕΣ) Ληξούριον Κεφ/νιας) (1955 – 1962).

    Τα ωραιότερά μου χρόνια.

  2. Πράγματι Παύλο,

    Όσα χρόνια και να περάσουν, όσες αντιξοότητες ή χαρές κι αν γνωρίσαμε στα κατοπινά μας χρόνια, εκείνη η περίοδος που ζήσαμε στις Παιδοπόλεις (εγώ έζησα και στον Άγ. Δημήτριο και τον Άγ. Ανδρέα, και στο Ωραιόκαστρο κ.α.) ήταν τα πιο καταλυτικά για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα μας.
    Δεν είναι τυχαίο που παιδιά από όλο τον κόσμο (Αυστραλία, Καναδάς, Γερμανία κ.λπ.) παίρνουν τηλέφωνο για να πούμε για εκείνα τα χρόνια. Λες και δεν μεσολάβησε μια «άλλη» ολόκληρη ζωή με άλλα εξίσου σημαντικά γεγονότα για τον καθένα μας χωριστά.

    Να είσαι πάντα καλά

    Στ.Γ.Κ.

  3. Φίλε, Σταύρο, η τρίτη φωτογραφία είναι από τις γυμναστικές επιδείξεις του 1951, είναι οι απόφοιτοι Στ΄ Δημοτικού μερικοί από αυτούς έφυγαν γιά την Θεσσαλονίκη, στην Παιδόπολιν Αγ. Δημήτριος με σκοπό να συνεχίσουν τις σπουδές τους και αυτοί είναι Γεώργ. Καραγιαννίδης, Λέων Γερασίμου, Ιωάν. Τζιαμπάζης, Παναγ. Μητάκος και Ιωάν. Χαριστός.

Σχολιάστε