"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Οψεις του Σεπτέμβρη

 

 

 

 

ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Ο ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ -γλυκόπικρο μεταίχμιο δυο εποχών- αποτελεί μια από τις πιο παράξενες περιόδους του χρόνου! Μπορεί κλιματολογικά να είναι ήπιος, συναισθηματικά να διατηρεί μερικά απομεινάρια καλοκαιρινών ερώτων, εποχικού ρομαντισμού και ανανέωσης…, όμως, κοινωνικοπολιτικά είναι ένας από τους πιο απογοητευτικούς μήνες. Διότι έχουμε μεν τις ετήσιες πομπώδεις οικονομικές εξαγγελίες του  πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, από την άλλη όμως ακούμε και τις αντιπολιτευτικές, «ανθρωπιστικές» υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ! Από κοντά και οι ανούσιες επετειακές γιορτές των μεταπολιτευτικών, γερασμένων πια, κομμάτων εξουσίας και του ΚΚΕ. Εδώ, ο κόσμος γύρω μας αλλάζει ραγδαία κι αυτοί επιμένουν σε παλαιοπολιτικές αυτιστικές φιέστες.

Ο ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ παραμένει έτσι ένας «προεκλογικός» μήνας απατηλών κομματικών παροχών, δηλαδή διαβρωτικών ελπίδων προς ένα λαό -τον ελληνικό- που αδιόρθωτος προσδοκά το καλύτερο από τους χειρότερους μεταπολεμικούς πολιτικούς του. Μήνας αντιφατικός: με τις φθινοπωρινές ομορφιές και ζουμερές γεύσεις του, αλλά και με τις μεγάλες εθνικές καταστροφές. Με τις φρούδες υποσχέσεις και τις διαψεύσεις προσδοκιών.

…ΕΡΑΣΤΗΣ της σταγόνας και του χρυσαφένιου χρώματος της φύσης, ο Σεπτέμβρης, φοράει για καθημερινό του ένδυμα τα αναποφάσιστα σύννεφα, την απρόβλεπτη θάλασσα, τα ποικιλόχρωμα φύλλα των δέντρων που το βοριαδάκι αρχίζει να στροβιλίζει σε πλατείες και δρόμους. Ξανακούγονται οι χαρούμενες φωνές των παιδιών στις σχολικές αυλές, μετακινούνται οι φοιτητές και οι εκδότες βάζουν στις προθήκες τους τις νέες προσευχές/ποιήματα νέων ανθρώπων.

ΣΗΜΕΡΑ η ποίηση παραείναι υπαρξιακή, απαισιόδοξη, «αγωνιώδης». Είναι έντονα διαμαρτυρόμενη, κοινωνική, αντιφασιστική, σαρκαστική, αντιφατική, επικριτική. Τραγουδά την αποξένωση των ατόμων στις βουερές κοινωνίες, κατακρίνει τους «πολιτισμένους» ανθρώπους που φοβούνται τον «άλλο», περιγράφει τον εγκλωβισμό της ζωής σε κολαστήρια/μνημόνια κι αναρωτιέται, όπως πάντα, για το άγνωστο μετέπειτα… Εξυμνεί φυσικά, τον αθάνατο έρωτα και οικτίρει την ανέραστη νιότη που φεύγει. (…) [Στ.Γ.Κ.,  περισσότερα στα Χ.Ν., 22-9-14]


Σχολιάστε