"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Αν…, λέμε αν…

 

ΑΝ…, , ΛΕΜΕ ΑΝ…!

ΑΝ, εμείς που συναποτελούμε την ελληνική κοινωνία, είχαμε νοιαστεί νωρίτερα για τη “χαμένη” τιμιότητα που όλοι απαιτούμε από τους άλλους σήμερα…,

ΑΝ η πολιτεία, με τους θεσμούς της εφάρμοζε πιστά τους νόμους, χωρίς να τους χρησιμοποιεί a la carte και κατά το δοκούν…, δεν θα είχαμε περιπτώσεις Τσοχατζοπουλου, ούτε υποδίκων βουλευτών της Χ.Α., να θεωρουν εαυτούς “πολιτικά διωκόμενους”!

ΑΝ τα κόμματα εξουσίας δεν επανδρώναν αναξιοκρατικά τις διευθυντικές θέσεις -και όχι μόνο- των δημόσιων υπηρεσιών μεταπολιτευτικά…,

ΑΝ ο συνδικαλισμός ήταν πραγματικά φιλεργατικός και όχι υποχείριο των κομμάτων…,

… ΠΙΘΑΝΟΝ να μη φτάναμε σήμερα να θεωρείται η κάθε παρανομία “νόμιμη” και “ηθική”, οι δε εκβιασμοί συνδικαλιστικών ηγεσιών (1) για καταλήψεις (ή μη) να κοστολογούνται σε ευρώ…,

ΑΝ η ισονομία, η δίκαιη και ισομερής φορολόγηση όλων των πολιτών και όχι η επιμέρους και συνεχής επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων ήταν γεγονός…, τότε η οικονομική κρίση θα ήταν πολύ πιο ανώδυνη και σύντομη, αφού θα υπήρχε αλληλοεμπιστοσύνη πολιτών και κράτους…,

ΑΝ η “ιστορία” της ελληνικής διαφθοράς και της παραδειγματικής τιμωρίας των κλεφτών, ήταν σε ημερήσια διάταξη…, αν η πραγματική ιστορία του ελληνικού λαού διδασκόταν στα σχολεία…, τότε σίγουρα δεν θα υπήρχαν φαινόμενα πολιτικής θρασύτητας τύπου Τσοχατζόπουλου. Ούτε φυσικά και εγκληματικές οργανώσεις τύπου Χ.Α., θα έμπαιναν στη Βουλή με τον μανδύα της δημοκρατικής ψήφου.

ΑΝ, λέμε αν…, τα ΜΜΕ δεν μετέδιδαν επιλεκτικά τις ειδήσεις τους, αν τα ρεπορτάζ τους δεν ήταν “λεκτικές τρομοεπιθέσεις” στα σπίτια μας με εικόνες ανείπωτης βίας…,

ΑΝ υπήρχε “πολιτικός πολιτισμός” και πλουραλισμός απόψεων με αποκλεισμό των φτηνών λαϊκισμών…, αν η Παιδεία εθεωρείτο αυτονόητα ως θέμα εκτός κομματικών ανταγωνισμών -όπως συμβαίνει αλλού…, αν οι διάσπαρτοι σε όλη τη χώρα τηλεοπττικοί σταθμοί αναδείκνυαν τις πολλές και σκληρές προσπάθειες απλών ανθρώπων να επιβιώσουν υπερβαίνοντας την κρίση…, αν κυβέρνηση και αντιπολίτευση δεν άλλαζαν τόσο συχνά “ατζέντες” αποπροσανατολίζοντας το ενδιαφέρον της κονής γνώμης…, αν η (κάθε) κυβέρνη δεν υιοθετούσε-ακόμη και τώρα- ολέθρια αντιπολιτευτικά πολεμικά” κλισέ…,

ΠΟΛΛΑ από αυτά που ζούμε σήμερα δεν θα τα βιώναμε. Η χώρα σίγουρα θα ακολουθούσε μια άλλη πορεία, με άλλη “παιδεία” και κουλτούρα. Όχι την πορεία της επώδυνης και αδιέξοδης κρίσης στην οποία πρωτίστως μας οδήγησαν οι πολιτικοί. (Στ.Γ.Κ., stcloris@yahoo.gr)

σημείωση (1):

Ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος άσκησε ο εισαγγελέας σε βάρος του προέδρου των εργαζομένων στο Νοσοκομείο “Σωτηρία”, ο οποίος συνελήφθη επ’ αυτοφώρω καθώς ζήτησε 50.000 για να λήξουν οι κινητοποιήσεις στο νοσοκομείο. Την Πέμπτη απολογείται ενώπιον του ανακριτή.”

 

ΤΑ ΑΙΩΝΙΑ ΥΠΟΖΥΓΙΑ

ΑΠΟ την αρχή της κρίσης, αλλά και πριν από αυτήν, αίτημα του ελληνικού λαού -όχι όμως και του πολιτικού κόσμου-υπήρξε η καθιέρωση ενός σταθερού και δίκαιου φορολογικού συστήματος. Που να περιλαμβάνει όλους τους πολίτες ανεξαιρέτως.

 

ΚΑΙ ΠΑΛΙ, δυστυχώς, η πίεση για την εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών από την τρόικα, αντί να κατευθύνεται στο τμήμα εκείνο της ελληνικής κοινωνίας που φοροδιαφεύγει συστηματικά, μεταφέρεται στα μονίμως και συνεχώς φορολογούμενα αιώνια υποζύγια του κρατους: όσους, δηλαδή, δηλώνουν ειλικρινά τα εισοδήατά τους και την ακίνητη περιουσία τους – μη μπορώντας να αποκρύψουν τίποτε: μισθωτούς και συνταξιούχους.

ΚΙ ΟΜΩΣ, εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα κοινωνικές κατηγορίες που δεν πληρώνουν ούτε ένα ευρώ, ενώ απολαμβάνουν όλα τα αγαθά της πολιτείας (Παιδεία, Περίθαλψη, Ασφάλεια κ.λπ.). Η επί χρόνια αιτούμενη ουσιαστική “φορολογική μεταρρύθμιση” που θα αποκαθιστούσε στη συνείδηση των πολιτών την ισονομία και την αλληλεγγύη των κοινωνικών στρωμάτων, δυστυχώς, παραμένει “άπιαστο πουλί”, αφού συνεχώς αυτή παραπέμπεται στο “εν ευθέτω χρόνω”. Δηλαδή, στο ποτέ! (Στ.Γ.Κ.)

 

 


Σχολιάστε