"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Διαβάστε και κάτι παραπάνω, κα Ρεπούση…

Υπερ Αρχαίων Ελληνικών…

[Ένα απόσπασμα από το λόγο του Οδ. Ελύτη, στη Σουηδική Ακαδημία, με τη βράβευσή του με το Νομπέλ Λογοτεχνίας, ως απάντηση για τις  επιεικώς "επιπολαιότητες" της κας Ρεπούση. Η οποία τις περισσότερες φορές κάνει πολιτική με "ιστορικούς όρους", απευθυνόμενη αδέξια σε ιδιαίτερες ευαισθησίες μας.

Θα μπορούσε και η Ζακλιν ντε Ρομιγί, αλλά και άλλοι πνευματικοί άνθρωποι του κόσμου, να της απαντήσουν καταλλήλως.

Μα, και η απλή λογική  συνηγορεί υπέρ της χρήσης των αρχαίων στη σύγχρονη εποχή.

Η έκδοση του "Thesaurus Linguae Grecae",  δεν είναι άσχετη.

Τα αρχαία ελληνικά τα βρίσκει κανείς σε πάρα πολλές νεόκοπες σύνθετες -αμερικανόσπαρτες- λέξεις, λόγω αδυναμίας της παγκόσμιας-δηλαδή της αγγλικής-να εκφράσει καινούργιες έννοιες.

Μόνο να αναλογιστεί κανείς τη χρήση της αρχαίας ελληνικής στο διαδίκτυο αντιλαμβάνεται ότι τα αρχαία ελληνικά δεν είναι καθόλου "νεκρή γλώσσα"-όπως και τα λατινικά με τους νομικούς όρους τους. Είναι πιο ζωντανές από πολλές "ζωντανές γλώσσες" (langues vivantes).

Κρίνεται όχι μόνον απαραίτητη ηγνώση τους στην εποχή μας, αλλά και σωτήρια για τη λεξικοπλαστική δεινότητά τους. Σκεφθείτε πόσες καινούργιες λέξεις σχηματίζονται με πρώτα συνθετικά, προσφύματα ή καταλήξεις από τις δυο αυτές γλώσσες, σε πολλές επιστήμες. ]

Έγραφε ο Ελύτης:

«Είναι, το ξέρω, άτοπο ν’ αναφέρεται κανείς σε προσωπικές περιπτώσεις. Και ακόμη πιο άτοπο να παινά το σπίτι του. Είναι όμως κάποτε απαραίτητο, στο βαθμό που αυτά βοηθούν να δούμε πιο καθαρά μιαν ορισμένη κατάσταση πραγμάτων. Και είναι σήμερα η περίπτωση.

Μου εδόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ’ όλ’ αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμιση χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ’ ελάχιστες διαφορές.

Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση αντιστοιχεί και στην υλικο-πνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Και το αναφέρω όχι διόλου για να υπερηφανευθώ αλλά για να δείξω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ποιητής όταν χρησιμοποιεί για τα πιο αγαπημένα πράγματα τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μία Σαπφώ ή ένας Πίνδαρος π.χ. – χωρίς ωστόσο να έχει το αντίκρυσμα που είχαν εκείνοι επάνω στην έκταση της πολιτισμένης τότε ανθρωπότητας.

 

Εάν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως ν’ αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών.

Προσκτάται η γλώσσα στο μάκρος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις. Χωρίς να λησμονεί κανείς ότι στο μάκρος 25 αιώνων δεν υπήρξε ούτε ένας, επαναλαμβάνω ούτε ένας, που να μην γράφτηκε ποίηση στην ελληνική γλώσσα. Να τι είναι το μεγάλο βάρος παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει. Το παρουσιάζει ανάγλυφα η νέα ελληνική ποίηση».

… Περαστικά μας! Τι άλλο θα ακούσουμε από την παραπάνω κυρία! Εντάξει! Θα μπορούσε να προτείνει αλλαγή του τρόπου διδασκαλίας τους-στο Γυμνάσιο-αλλά όχι και κατάργησή τους…

Στ.Γ.Κ.


Σχολιάστε