"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Κάπως αργά… (σχόλια, 30-5-13, Χ.Ν.)

 

ΚΑΠΩΣ ΑΡΓΑ…

 

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ το θεό τους οι ιθύνοντες των Βρυξελλών. Μετά από 6 χρόνια συνεχούς ύφεσης και με μια ραγδαία άνοδο της ανεργίας στο 59% στους νέους της Ελλάδας (και όχι μόνο), η Ευρώπη αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει πρόβλημα με τους… ανθρώπους στο Νότο! Τέτοιος κυνισμός!

 

ΜΕ νεολαίες που ξενιτεύονται (από την Ελλάδα ήδη έχουν εκπατρισθεί 120.000 νέοι επιστήμονες), έρχεται εκ των υστέρων μια «ευρωπαϊκή διάσκεψη στο Παρίσι που έχει στόχο-λέει- να βρει λύσεις στο θέμα». Αστεία πράγματα…

 

ΔΕΝ ακούγεται υποκριτική η φράση ότι  «το σημαντικό είναι να επιστρέψουν η ελπίδα και η ανάπτυξη», που υποστήριξε ο πρόεδρος της Γαλλίας, κ. Ολάντ στο Παρίσι; Μα με τέτοιες καταστροφικές πολιτικές είναι δυνατόν να  επωφεληθεί «αυτή η μετά την κρίση, γενιά, που τώρα δεν έχει προοπτική»;

 

ΘΑ λογοδοτήσει κανείς τους, εκεί στις Βρυξέλλες, για την εφαρμογή στη χώρα μας μιας πολιτικής που έχει οδηγήσει στην πλήρη κατάρρευση των κοινωνικών δομών του κράτους, με πλήρη απαξίωση της ζωής και των συνθηκών διαβίωσης των Ελλήνων πολιτών;

 

ΦΤΑΙΝΕ μόνο οι Ελληνικές μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις;

 

ΚΑΙ τι σόι Ε.Ε. είναι αυτή που στηρίζει με τα δόντια τις τράπεζές της, αλλά αφήνει τους λαούς της στην απόλυτη φτώχεια, μιζέρια και αναξιοπρέπεια; Είναι «Ευρώπη των λαών» μια Ευρώπη που αφήνει να αυτοκτονούν (κυριολεκτικά και μεταφορικά) οι νέοι της;

 

ΚΑΙ ο σαρκασμός της «επιχείρησης σωτηρίας»: «Έχουμε-λένε- την πιο μορφωμένη γενιά στην Ιστορία της ηπείρου μας, και την έχουμε στην αναμονή»!

 

ΕΙΝΑΙ να μην ξεσηκώνονται και οι πέτρες;

(Στ.Γ.Κ., www.stcloris.gr)

 

 

ΑΛΩΣΗ ΚΑΙ ΚΡΗΤΗ

ΣΥΜΦΩΝΑ με την καταγραφή του Γ. Παναγιωτάκη («Οι Κρήτες υπερασπιστές της Κωνσταντινούπολης», εφημ. «Πατρίς», 18/7/11) ο θρύλος θέλει τον τελευταίο Βυζαντινό Αυτοκράτορα, τον Κ. Παλαιολόγο τον ΙΑ, να προτρέπει τους τελευταίους γύρω του γενναίους υπερασπιστές της Πόλης:

«Ουκ εστί τις των χριστιανών του λαβείν την κεφαλήν μου απ’εμού;» (=Δεν υπάρχει κανένας χριστιανός να μου πάρει το κεφάλι;). Σχετικά με αυτήν την τελευταία προτροπή/επιθυμία του Αυτοκράτορα, υπάρχει και η εκδοχή που θέλει τον Αυτοκράτορα να την απευθύνει στους Κρητικούς εθελοντές/υπερασπιστές της Πόλης.

 

ΣΤΗΝ Ιστορία του Ελληνικού Έθνους της Εκδοτικής Αθηνών, σύμφωνα πάντα με τον κ. Γ. Παναγιωτάκη, διαβάζουμε:

«Κόψετε το κεφάλι μου χριστιανοί Ρωμαίοι.

Επάρετέ το Κρητικοί βαστάτε το στην Κρήτη»

Όσο κι αν βρίσκεται στη σφαίρα του μύθου η παραπάνω προσθήκη στη ρήση του Αυτοκράτορα, δεν μπορεί παρά να έχει «συμβολική σημασία».  Είναι σαν να παίρνει η Κρήτη, όχι μόνο «την κληρονομιά του Βυζαντίου, για να την διατηρήσει και να την αναπτύξει περισσότερο», αλλά και τον Ελληνικό πολιτισμό ολόκληρο. Η μετέπειτα απίστευτη ανάπτυξη των αναγεννησιακών μορφών λογοτεχνίας, τέχνης και πολιτισμού στο νησί έχουν σίγουρα βαθιές βυζαντινές ρίζες. (Στ.Γ.Κ.)

 

 

ΣΠΟΥΔΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΣΕ ΛΙΓΕΣ μέρες οι Πανελλήνιες θα τελειώσουν. Θα ακολουθήσουν χαρές για την «επιτυχία» και λύπες για την «αποτυχία».

 

ΟΜΩΣ, η πραγματικότητα είναι εξίσου σκληρή για «νικητές» και «ηττημένους». Δεν έχει πια σημασία τι σπουδάζεις (ή τι δεν σπουδάζεις). Σημασία έχει η εξεύρεση μιας δουλειάς που να σου προσπορίζει τα προς το ζην.

 

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, δεκαετίες τώρα, το εκπαιδευτικό μας σύστημα πριμοδοτούσε την είσοδο στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, ενώ ουσιαστικά θεωρούσε αποπαίδι της την τεχνική εκπ/ση. Αντίθετα στις βόρειες χώρες η εξισορρόπηση των δυο τάσεων (τεχνική-θεωρητική) εκπ/σης αποβαίνει σωτήρια σε περιόδους κρίσης. Και όχι μόνο.

 

ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΑ, όνειρο του κάθε Έλληνα γονιού ήταν το «πτυχίο»: μάλιστα ένα «χαρτί» που να οδηγεί στο δημόσιο, στις υπηρεσίες. Κάτι βέβαια που συνετέλεσε στην εγκατάλειψη της υπαίθρου και στην περιφρόνηση της χειρωνακτικής εργασίας.

 

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ κρίση που περνάμε δεν είναι άσχετη με αυτό μοντέλο… παραγωγής. Γεμίσαμε πτυχιούχους, «αριστούχους» σε θεωρίες, αλλά ανίκανους να φτιάξουν μια απλή πρίζα! Είναι και πολλοί που έμαθαν θεωρητικά κάτι που μάλλον δεν χρειάζεται η κοινωνία μας. Πόσα τμήματα ή Σχολές ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας; Πόσες Σχολές ή τμήματα ιδρύθηκαν αποκλειστικά και μόνο με κομματικά κριτήρια;

 

ΥΠΑΡΧΟΥΝ, βέβαια, τα ταχύρρυθμα σεμινάρια και οι μετεκπαιδεύσεις σε άλλα πιο προσγειωμένα αντικείμενα, αλλά πόσοι πάνε σ΄αυτά; Δεν είναι άραγε, το κράτος (και τα κόμματα που το διευθύνουν) ο πρώτος και μεγαλύτερος, παραγωγός νοοτροπιών και αξιών; Δεν είναι αυτό που ρυθμίζει το περιεχόμενο της Παιδείας μας; (Στ.Γ.Κ.)

 


Σχολιάστε