"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Παρακράτος: 50 χρόνια μετά…

Η ΛΕΞΗ:

παρακράτος (το) {παρακράτους | χωρ. πληθ.} εξουσιαστικός μηχανισμός πολιτικοστρατιωτικού χαρακτήρα με ισχυρές διασυνδέσεις και πρόσβαση στους μηχανισμούς τής επίσημης κρατικής εξουσίας, παράλληλα προς τους οποίους αναπτύσσει αυθαίρετη, μυστική και παράνομη δράση είτε συμπληρωματικά προς αυτούς, κυρ. ως προς την καταστολή αντιφρονούντων προσώπων και κομμάτων, είτε εμποδίζοντας την εφαρμογή τής επίσημης πολιτικής (π.χ. σε ασταθή και νεοεγκαθιδρυθέντα δημοκρατικά καθεστώτα):
το ~ έδρασε στα επεισόδια τής χθεσινής συγκέντρωσης || για τη δολοφονία του ευθύνεται το ~ που αναπτύχθηκε στην Ελλάδα κατά τη μετεμφυλιακή περίοδο. [ΕΤΥΜ Μετάφρ. δάνειο από αγγλ. parastate]. (Λεξικό Μπαμπινιώτη, σελ. 1328)

 

ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

ΓΙΑ ΤΗ δεκαετία του φόβου και των «φρονημάτων», των ανατροπών και του ψυχρού πολέμου, της άμετρης φτώχειας και ανασφάλειας, των εκπλήξεων και των επιτευγμάτων, των συγκρούσεων και των φόνων, της μάχης μεταξύ συντήρησης και ανανέωσης…, ο λόγος.

ΓΙΑ ΤΗ «νοσταλγική» δεκαετία του 1960-1970. Είναι στα περίεργα του νου: να μυθοποιεί δεκαετίες ωραιοποιώντας τες, όσο κακές κι αν ήταν!

Το 1963, στις 22 του Μάη, είχαμε τη δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη (1912-1963), βουλευτή της ΕΔΑ, γιατρού, ανθρωπιστή. Δολοφονήθηκε εν ψυχρώ στην οδό Σπανδωνή (Θεσσαλονίκη) από παρακρατικούς. Την άλλη μέρα οι τοίχοι της πόλης γέμισαν από το σύνθημα «Ζει» (Ζ).

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του άφησε άναυδη την κοινωνία της Θεσσαλονίκης και της χώρας. Προκάλεσε δε διεθνή κατακραυγή για τις αυταρχικές, ή μη ελεγχόμενες,  πρακτικές της κυβέρνησης Καραμανλή και των Σωμάτων Ασφαλείας. Ο αντικομουνισμός σε μια απ΄ τις πιο αποκρουστικές μορφές του.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ Λαμπράκη ξανάφερε στο προσκήνιο τον Ανένδοτο Αγώνα του Γ. Παπανδρέου, φούντωσε το κίνημα του «1-1-4» (ακροτελεύτιο άρθρο του τότε Συντάγματος) και πιθανόν να συνετέλεσε στην πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή.

…ΦΟΙΤΗΤΕΣ, στο Α.Π.Θ. της Θεσσαλονίκης, αγωνιζόμασταν εναντίον κάθε κοινωνικής και εκπαιδευτικής αδικίας, για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, για «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», για το «1-1-4». Κυνηγημένες ζωές…

 

ΟΜΩΣ, είχαμε την ελπίδα, την αισιοδοξία ότι μπορούσαμε να ανατρέψουμε καταστάσεις με αγάωνες. Είχαμε μια περίεργη αυτοπεποίθηση: Ο κόσμος ήταν δικός μας. Ή, θα γινόταν δικός μας!

ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΣΥΝΘΕΤΕΣ Μ. Θεοδωράκης και Μάνος Χατζιδάκις μας εμψύχωναν. Αν και πολιτικά αντίθετοι, δίδασκαν πολιτισμό κι αγώνα. Κατέβασαν και οι δυο την ποίηση στους δρόμους. Ή, μάλλον την ανέβασαν στις ψυχές και το φρόνημά μας.

ΟΙ ΖΩΕΣ και σήμερα των νέων είναι κυνηγημένες. Αδιέξοδες, όπως και τότε. Εμείς μείναμε κι αγωνιστήκαμε. Άλλοι έφυγαν και δεν ξαναγύρισαν.

…ΠΕΝΗΝΤΑ χρόνια μετά, αναβιώνουμε δυστυχώς ένα νέο παρακράτος. Με άλλη μορφή και άλλους στόχους. Πρωτεϊκό.  Οι ομάδες που το αποτελούν δρουν, όπως και πριν 50 χρόνια, χωρίς να υπόκεινται σε κανένα ηθικό νόμο και καταπατώντας κάθε έννοια δεοντολογίας που διέπει μια ευνομούμενη πολιτεία. Σήμερα, το παρακράτος –αγωνιζόμενο δήθεν για την αποκατάσταση του… δικαίου- σκοτώνει στους δρόμους, συμπεριφέρεται θρασύτατα στη Βουλή, πυροβολεί στα θερμοκήπια μετανάστες. Μάλιστα με «νομιμοφάνεια», αφού ποτέ στη χώρα της πολυνομίας, δεν εφαρμόζεται σωστά κανένας νόμος.

ΣΤΟΧΟΣ του τωρινού παρακράτους, όπως και τότε, ο εκφοβισμός των πολιτών και η χειραγώγηση της πολιτικής ζωής. Θα το αφήσουμε; (Στ.Γ.Κ., www.stcloris.gr)


Σχολιάστε