"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Παιδεία και πάλι παιδεία…

ΚΑΙ ΠΑΛΙ Η ΠΑΙΔΕΙΑ…

Η ΤΡΟΠΗ που πήρε η υπόθεση  της απεργίας των καθηγητών είναι απαράδεκτη. Η κήρυξη από την ΟΛΜΕ μιας 24ωρης απεργίας την πρώτη μέρα των εξετάσεων των μαθητών (17/5) και αμέσως μετά μιας άλλης 5νθήμερης (από 20/5) οδήγησε τα πράγματα στα άκρα.

 

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ δείχνοντας πανικοβλημένη και πριν οι τοπικές ΕΛΜΕ προκρίνουν την πρόταση της ΟΛΜΕ, «αξιοποίησε» το έσχατο όπλο καταστολής μιας απεργίας-μάλιστα τελείως ανορθόδοξα-θέτοντας σε εφαρμογή μια προληπτική (!) πολιτική επιστράτευση.

 

…ΖΟΥΜΕ πράγματα πρωτοφανή στη χώρα μας. Και βέβαια, όταν ένας κλάδος στριμώχνεται άγρια κοινωνικοοικονομικά, θα αντιδράσει εξαντλώντας κι αυτός το έσχατο μέσο που του μένει: την απεργία στην πιο ευαίσθητη εργασιακή περίοδο.

 

ΟΣΟ για διάλογο, ας μη το συζητάμε… Είδος εν ανεπαρκεία.

 

Η ΠΑΙΔΕΙΑ στην Ελλάδα υπήρξε ανέκαθεν πεδίο πολιτικών πειραματισμών, αλλά και επίδειξης ισχύος του κράτους.  Καμιά μεταπολιτευτική κυβέρνηση δεν ενδιαφέρθηκε για τα ουσιαστικά προβλήματα που ταλανίζουν χρόνια την ελληνική Παιδεία.

 

ΞΕΡΕΤΕ γιατί; Γιατί η Παιδεία εθεωρείτο ανέκαθεν κομματικό «λάφυρο». Γιατί, αν υπήρχε μια σωστή Παιδεία, θα είχαμε και σωστούς «πολίτες» που θα ψήφιζαν και σωστά. Όχι ως κομματικοί «πελάτες».

 

Η ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ και Πρωτοβάθμια Εκπ/ση είναι ευαίσθητοι χώροι για την κοινωνία, επειδή έχουν να κάνουν με τα παιδιά μας. Για τα οποία όμως κανείς δεν ενδιαφέρεται.

 

ΓΙΑ κάθε κυβέρνηση είναι ευκολότερο να καταστείλει μια απεργία. Διαθέτει και τα μέσα και τη «φωνή» για να  διαβάλλει (εδώ, τους εκπ/κούς) προκειμένου να πείσει την κοινή γνώμη για το… δίκαιό της. Οποιαδήποτε, λοιπόν, χρονική στιγμή κι αν απεργήσουν οι εκπ/κοί, η (εκάστοτε) κυβέρνηση, απευθυνόμενη στο θυμικό της κοινωνίας, κατορθώνει να μεταστρέψει το κλίμα υπέρ της: με την προπαγάνδα (MME), τη διαβολή ή και τα… ΜΑΤ!

 

ΓΙΝΟΥΝ δεν γίνουν οι εξετάσεις των μαθητών, κυβέρνηση και εκπ/κοί τούς δίνουν ένα πρώτο «καλό» κοινωνικό μάθημα: όταν το συμφέρον δυο ομάδων συγκρούεται, χαμένοι πάντα βγαίνουν κάποιοι τρίτοι που δεν φταίνε σε τίποτε.

 

ΕΞΑΛΛΟΥ με την ανεργία των νέων να σκαρφαλώνει στο 64,2%, θα μπορούσε κανείς να πει, έστω πικρόχολα, «τί νόημα έχουν οι Πανελλήνιες εξετάσεις, όταν μνημόνια, τρόικα, ανεργία, ύφεση, θα μας… συντροφεύουν για πολλά πολλά ακόμη χρόνια;»

 

ΠΟΤΕ, άραγε, οι ελληνικές κυβερνήσεις θα σκύψουν με  σοβαρότητα στο θέμα Παιδεία; Πότε οι συνδικαλιστικοί φορείς των εκπ/κών θα σταματήσουν να χρησιμοποιούν ως φόβητρο τις εξετάσεις κ.λπ.; Πότε οι εξετάσεις θα σταματήσουν να αποτελούν το επίκεντρο της Παιδείας; Και πότε, επιτέλους, η ελληνική κοινωνία θα απαιτήσει ένα σωστό εκπαιδευτικό σύστημα;

 

ΑΝ όχι τώρα, πότε; (Στ.Γ.Κ., www.stcloris.gr)

 

ΓΙΟΡΤΗ ΑΓΙΟΡΤΑΣΤΗ

ΜΕ 120.000 νέα παιδιά στο εξωτερικό μετανάστες (μόνο 35.000 στη Γερμανία!), με πάνω από 1 εκατομμύριο ανέργους από τους οποίους το 64% νέοι, με παιδιά/μαθητές που είναι «στα κάγκελα», αν θα δώσουν ή όχι Πανελλήνιες, με καθημερινές αυτοκτονίες…, τι νόημα έχει να γιορτάζεται «η μέρα της μητέρας» (και οποιαδήποτε άλλη… διεθνής ημέρα) στη χώρα μας;

 

ΑΝ υπάρχει κράτος, για ποιους, άραγε, υπάρχει αυτό; Πάντως, όχι για τις σημερινές μητέρες που υφίστανται τα πάνδεινα στις οικογένειές τους, για να τα βγάλουν πέρα. Κράτος υπάρχει δυστυχώς μόνο για τους πολιτικούς και τους «ημέτερούς» τους. Γιατί, εμείς οι απλοί πολίτες προ πολλού έχουμε εξαφανιστεί ως οντότητες. Γίναμε μόνον αριθμοί. Και οι αριθμοί μάλλον δεν… γιορτάζουν! (Στ.Γ.Κ.)


Σχολιάστε