"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

πολιτικό χρήμα (και άλλα σχόλια)

 

 

 

ΤΟ «ΜΑΥΡΟ» ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟ… ΨΑΡΙ! («Χ.Ν.», 9-5-13)

Η ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ και σταθερή πια συρρίκνωση του ΠΑΣΟΚ σε μονοψήφιο αριθμό σε όλες τις μετεκλογικές δημοσκοπήσεις  ενέχει και πολλές άλλες παρενέργειες:

 

-Το άλλοτε «κόμμα του λαού» θεωρείται σήμερα μισητή παράταξη, επειδή με τους βουλευτές του μας έβαλε στο Μνημόνιο (το 2010). Για όλους τους Έλληνες η εξαθλίωσή τους έχει όνομα, έχει κόμμα και πρωθυπουργό.

 

-Η δεύτερη παρενέργεια είναι ότι η «έλλειψη» ψηφοφόρων φέρνει δυσπραγία και σοβαρότατα οικονομικά προβλήματα στο «σοσιαλιστικό» κόμμα: μικρότερη κρατική οικονομική επιχορήγηση, αλλά και λιγότεροι οπαδοί. Άρα,  λιγότερες συνδρομές. Και επειδή όπου φτώχεια και γκρίνια, τα «πισώπλατα μαχαιρώματα», μάλιστα σε επίπεδο κορυφής κόμματος μεταξύ Παπανδρεϊκών και Βενιζελικών πυκνώνουν. Οι «εύθραυστες» ισορροπίες που κρατιούνται με τα δόντια στο κόμμα, πόσο θα διαρκέσουν;

 

-Η τρίτη πιο επικίνδυνη (ίσως και… λυτρωτική) παρενέργεια είναι το πώς θα ξεπληρωθεί το τεράστιο χρέος που έχει συσσωρεύσει το ΠΑΣΟΚ από τα κρατικά δάνεια που έχει πάρει. Αλλά και ποιος θα «την πληρώσει», αν την πληρώσει κανείς τους, για το όργιο της σπατάλης του δημόσιου χρήματος την τελευταία τριετία;

 

ΜΕ ΤΗΝ ευκαιρία αυτή έρχεται ξανά στο προσκήνιο το μεγάλο ζήτημα της οικονομικής ενίσχυσης των κομμάτων καθώς και της διαχείρισης των «κρατικών επιχορηγήσεων». Επικρατεί πλήρης αδιαφάνεια και για το πριν και για το μετά. Κανείς  δεν γνωρίζει πού πάνε τα χρήματα των φορολογουμένων Ελλήνων, πόσα είναι -ανά κόμμα- πώς, πού και γιατί ξοδεύτηκαν, αλλά και γιατί δεν δίνεται λογαριασμός στον ελληνικό λαό;

 

Η ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΣΗ του δημοσίου χρήματος για κομματικούς λόγους ήταν προσφιλής μεταπολιτευτική τακτική από όλα τα κόμματα της Βουλής, αριστερά, δεξιά, κεντρώα.

 

ΤΟ ΟΤΙ δε, ορισμένα κόμματα δεν θέλουν σήμερα ούτε να δηλώνουν τις πηγές χρηματοδότησής τους, ούτε και να δίνουν λογαριασμό στους ψηφοφόρους τους για το που πάνε αυτά τα λεφτά, δεν είναι ό,τι πιο ανήθικο και αισχρό υπάρχει στην ελληνική πολιτική;

 

ΑΝΑΡΩΤΙΟΜΑΣΤΕ μήπως υπάρχει μυστική διακομματική συμφωνία για την μη αποκάλυψη πηγών και εξόδων του «κομματικού μαύρου χρήματος». Αν συμβαίνει αυτό, τότε γιατί ο απλός φορολογούμενος  πολίτης να  δέχεται ή να υποχρεώνεται να (συμ)πληρώνει τα «φαγωθέντα» των κομμάτων του;

 

ΕΔΩ που τα λέμε, αν δεν γίνει ριζική κάθαρση στα οικονομικά των κομμάτων από μια ανεξάρτητη δικαστική και αδέκαστη Αρχή και δεν μπουν νέες διατάξεις για τη (διαφανή) χρηματοδότηση των κομμάτων, ποια «εξυγίανση» του κράτους να ελπίζουμε; Το ψάρι δεν βρομάει από το… κεφάλι; (Στ.Γ.Κ., WWW.stcloris.gr)

 

ΠΑΧΑΛΙΝΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

 

ΑΠΟ τα πασχαλινά μηνύματα της πολιτικής, πολιτειακής και θρησκευτικής εξουσίας ξεχωρίζουμε το του κ. Ιερώνυμου, Αρχιεπισκόπου Αθηνών. Είπε, όντας βαθύς γνώστης της πραγματικότητας που βιώνει στην Αθήνα, αντικρίζοντας την καθημερινή φτώχεια στο κέντρο και στις συνοικίες της πόλης: «σήμερα, δοκιμάζουμε όλοι τις συνέπειες των αλαζονικών επιλογών των αρχόντων του κόσμου τούτου, που θεωρούν ότι τα “αργύρια” αξίζουν περισσότερο από τους ανθρώπους».

ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΑ επισημαίνει ότι «ο τόπος μας υποφέρει». Και πως το μόνο παρήγορο σ΄ αυτή την κρίση είναι ότι πολλοί συνάνθρωποί μας «κάνοντας πράξη τη χριστιανική αγάπη και την αλληλεγγύη στον πόνο των συνανθρώπων μας» βοηθούν όσο μπορούν τους πάσχοντες… Ο ίδιος εργάζεται αθόρυβα προσφέροντας δεκάδες χιλιάδες συσσίτια παντού στην Αττική ανακουφίζοντας εκατοντάδες χιλιάδες πενόμενες οικογένειες. Μα, αυτό δεν είναι το καλύτερο μήνυμα για όλους μας; (Στ.Γ.Κ.)

 

 

 

ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

ΣΥΜΦΩΝΑ με πρόσφατη έρευνα της Κάπα Research (για λογαριασμό της εφημερίδας «Το Βήμα», Newsroom ΔΟΛ, 4-5-13) στην οικογένεια στρέφεται το 72,2% των Ελλήνων σε περιόδους κρίσης. Αλλά κι όταν αντιμετωπίζει κάποιο σοβαρό πρόβλημα και χρειάζεται βοήθεια, πάλι εκεί καταφεύγει.

ΜΠΟΡΕΙ τα πάντα να έχουν διαλυθεί, ευτυχώς όμως, η οικογένεια, ο παραδοσιακός αυτός θεσμός, αντέχει ακόμη στη χώρα μας. Σε πείσμα των καιρών και των… Γερμανών!

ΑΥΤΟ, βέβαια, δεν σημαίνει ότι οι σημερινοί Έλληνες είναι… συντηρητικοί. Αλλά ότι οι συνεκτικοί δεσμοί ανάμεσα στα μέλη μιας οικογένειας είναι οι μόνοι σωτήριοι, ή τουλάχιστον οι μόνοι στους οποίους καταφεύγουμε, όταν όλοι οι άλλοι έχουν καταρρεύσει.

ΟΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ των «κρίσεων» σήμερα προσπαθούν εναγώνια και πολλές φορές απεγνωσμένα,  να  διατηρηθούν ενωμένες και αλληλέγγυες. Να επιβιώσουν όσο μπορούν αλώβητες. Μπροστά στις «επιθέσεις» που δέχονται τα μέλη τους από ποικίλες πλευρές (εργασιακή, οικονομική ανασφάλεια, ανεργία, κατάθλιψη, διάβρωση του κοινωνικού ιστού, απελπισία κ.ά.) μόνο η αλληλεγγύη και η ενδοοικογενειακή εμπιστοσύνη και αλληλοβοήθεια σώζουν… (Στ.Γ.Κ.)

 

ΚΟΙΝΟ ΠΑΣΧΑ

 

ΚΑΙ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ οι Καθολικοί της περιοχής μας γιόρτασαν το Πάσχα μαζί με τους Ορθοδόξους. Ήταν μια σωστή κίνηση, μέχρι τα μέλη των δυο Εκκλησιών -Ορθόδοξοι και Καθολικοί-  αποφασίσουν οριστικά να συν-εορτάζουν, τουλάχιστον τις πολύ μεγάλες  χριστιανικές γιορτές.

 

ΜΕΧΡΙ σήμερα δεν κατανοούμε πού στηρίζονται οι χρονικά διαφορετικοί εορτασμοί, αν δεν είναι πολιτικοθρησκευτικές σκοπιμότητες.

 

Ο ΝΕΟΣ Πάπας, μάλιστα, επικροτώντας την κίνηση έστειλε τις ευχές του «στις αδελφές και στους αδελφούς» που συνεόρτασαν με τους Ορθόδοξους, ευχόμενος για δεύτερη φορά το «Χριστός Ανέστη». Σύμφωνα πάντως και με το Χρ. Γιανναρά,  που μιλάει σχετικά σε περσινό του άρθρο («Κ», 14-4-12), η Ανάσταση του Κυρίου «σπέρνει τη δυνατότητα της κοινής ανάστασης, της υπαρκτικής ελευθερίας «γένους του βροτείου παντός». Μακάρι… (Στ.Γ.Κ.)

 

 


Σχολιάστε