"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Μεγάλη Παρασκευή (στην Παιδόπολη)

 

 

 

 

 

 

Παιδοπολίτικες Μεγάλες Παρασκευές

Οι παιδικές Μεγάλες Παρασκευές «μου» βρίσκονται καλά κρυμμένες στη Μονή Δοβρά, στην  Παιδόπολη Καλή Παναγιά Βεροίας, και στον Άγιο Μηνά, στη Θεσσαλονίκη.

Περισσότερο στις υπώρειες του Βερμίου όπου η φύση οργίαζε τη Μεγάλη Εβδομάδα και ο συνήθως θλιμμένος ουρανός της Μεγάλης Παρασκευής συνέτεινε στο να μελαγχολούμε  περισσότερο όλοι.

Η μέθεξη συντελούνταν με όλα γύρω μας…

Εκείνη την ημέρα οι ομαδάρχισσες μας έλεγαν πως είναι η Μεγαλύτερη Ημέρα των νηστειών, πως δεν πρέπει να βάλουμε τίποτε το μη νηστήσιμο στο στόμα μας, και πως δεν θα έπρεπε να «στάξει αίμα» από το σώμα μας. Πράγμα που σήμαινε πως τα παιχνίδια μας θα έπρεπε να είναι πολύ προσεκτικά.

Και προσέχαμε…

Η κα Νίτσα, με το λίγο κομμένο πάνω χείλι, πολύ καλλίφωνος, μας έπαιρνε μια ομάδα κάθε χρόνο από τις σχολικές τάξεις και μας μάθαινε, από την αρχη της Μ.Ε.,  τα «εγκώμια».

Εμείς με τα βιβλιαράκια στο χέρι όλη μέρα πηγαίναμε κυρίως πίσω από το σχολείο στο βάθος του μεγάλου γηπέδου (Καλή Παναγιά) ή πίσω από την ομάδα μας. Εκεί στο σχολείο κάτω από μια ψηλή βαλανιδιά προσπαθούσαμε, ο Πρόδρομος κι εγώ, ο γιος του αντάρτη με το γιο του εθνικόφρονα,  να κρατούμε αρμονικά το ρυθμό του «Άξιον εστί…», του «Η ζωή εν τάφω…» και του «Αι γενεαί πάσαι…» . Ο ένας  διόρθωνε τον άλλο… Έτσι πολλά από αυτά τα εγκώμια έμειναν ανεξίτηλα στη μνήμη μας.

Το μεσημέρι τρώγαμε μια χορτόσουπα με λίγο ψωμί κι ελιές και το βράδυ, κάτω από την αυστηρή καθοδήγηση της κας Νίτσας, κατεβαίναμε τα σκαλιά της εισόδου της εκκλησίας και καθόμασταν γύρω από το αναλόγιο, ώσπου να έλθει η ώρα μας. Αγωνιούσαμε, λες και τα εγκώμια απ΄τα οποία δεν καταλαβαίναμε και πολλά αλλά μας γοήτευε ο ήχος των λέξεων και η μουσικότητά τους, ήταν το κριτήριο για μπούμε στον… παράδεισο!

Η ίδια η κα Νίτσα έψελνε πολύ ωραία. Τα πιο μικρά από μας κρατούσαν μικρά καλαθάκια με ροδοπέταλα λευκά, κόκκινα, και κίτρινα…


Κι όταν έφτανε η μεγάλη στιγμή, οι παιδικές μας φωνές αντηχούσαν στο εκκλησίασμα που αποτελούνταν από τα άλλα παιδιά της Παιδόπολης, το προσωπικό και πολλούς επισκέπτες από τη Βέροια.

Ο «Επιτάφιος» ήταν μπροστά μας και τα μικρά με το «έραναν τον  τάφο…»,  έριχναν τα ροδοπέταλα στον Επιτάφιο. Μια εικόνα αθωότητας, αγνότητας, μυστικισμού, δέους και πίστης…

Εκείνο το κάπως βαρύ άρωμα της άνοιξης και του θανάτου ταυτόχρονα μου ΄μεινε για πάντα χαραγμένο στη μνήμη.

Ακολουθούσε η «περιφορά του Επιταφίου». Τα πιο μεγάλα παιδιά, ή η ομάδα των προσκόπων,  εναλλάξ ανά τέσσερις , μετέφεραν τον Επιτάφιο στο πάνω κι έπειτα στο κάτω συγκρότημα περνώντας μπροστά από κάθε μια από τις εννιά ομάδες-κοιτώνες μας. Το φως των κεριών φώτιζε τις διαδρομές και τις ψυχές μας.

Αργά πια τη νύχτα με ένα λιτο δείπνο και το μυαλό γεμάτο από λύπη και προσδοκία πηγαίναμε να κοιμηθούμε.

Αν κοιμόμασταν τελικά…

(Στ.Γ.Κ., Μάης 2013)

[Σημείωση: Τη φωτογραφία με το προσωπικό της παιδόπολης Καλή Παναγια μου την έστειλε ο Λέων Γερασίμου που τον ευχαριστώ πολύ. Η κα Νίτσα είναι πρώτη από δεξιά στην πάνω σειρά-αυτή που κρατά το χιόνι.  Αν μερικοί αναγνωρίζουν κι άλλα πρόσωπα, εκτός την κα Άννα Παπαδοπουλου- Στεφανίδου, την Αρχηγό,  και την κα Τεκτονίδου Στέλλα, την ομαδάρχισσα της "Μακεδονίας", θα μας διευκόλυναν πολύ σημειώνοντάς τα.

 

Υ.Γ. Και πάλι σώζει την κατάσταση ο Λέων Γερασίμου που μου έστειλε αμέσως διευκρινιστικά στοιχεία για τα ονόματα της φωτογραφίας του:

Φίλε, Σταύρο, Χριστός Ανέστη!

Σ' ότι αφορά την φωτογραφία του προσωπικού δίπλα στη βρύση σου δίνω τα ονόματα (όπως τα πληροφορήθηκα από τον Δουλγερίδη Γ. και Παυλίδη Π.) και αυτά είναι :

Κες Κανάκη Ευδ., Στεφανίδου-Παδοπούλου Αννα, Τεκτονίδου Στέλ., Τσαούσογλου Νίτσα, Πολιτίδου Αλίκη, Σίγκα Νίτσα, Δρίνη Τασία, Ξυδοπούλου Ελένη, Γιαλένιου Παναγ., Φώτη Σούλα, Στεργιώτου Καίτη, Σίμου Ζωή.

Τους κ.κ. Παπαϊωάννου Ακύλα, Οικονόμου Βλάση, Χαρισιάδη (κάτω με τα γυαλιά), Δαφνιώτη Δημ.

Χειμώνας του 1958 και χιόνι 1,10 εκατοστά! (5-5-2013)

 

Καλή Ανάσταση!]

 


 

————————————————————————————————————————————————–

Η Μεγάλη Παρασκευή με τα μάτια του Γ. Μανουσάκη-του μεγάλου Χανιώτη ποιητή, σε ένα θαυμάσιο πεζοτράγουδό του από το τελευταίο βιβλίο (ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, 2013), όμοιο με τα εγκώμια:

[ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ] (Ποίηση των ημερών)
\
«Μεγάλη Παρασκευή.
Ἦρθα νὰ ψάλω μὲ τὴ φωνή μου καὶ μὲ τὶς φωνὲς ὅλων ἐκείνων ποὺ κελάηδησαν ἀπάνω στὴ γῆ καὶ τώρα φωλιάζουν στὶς πτυχὲς τῆς σιωπῆς.
Ἦρθα ν’ ἀσπαστῶ τὸ Σῶμα τὸ καθημαγμένο μὲ τὰ δικά μου χείλη καὶ τὰ χείλη ὅλων ἐκείνων ποὺ περπάτησαν ἀπάνω στὴ γῆ καὶ τώρα ἡσυχάζουν στὶς πτυχὲς τοῦ ἄ-χρονου.
Ἦρθα νὰ δακρύσω μὲ τὸ δικό μου δάκρυ καὶ τὰ δάκρυα ὅλων ἐκείνων ποὺ ἔκλαψαν ἀπάνω στὴ γῆ καὶ τώρα τὰ φυλάεις στὸ οὐράνιο μυρογυάλι σου, Κύριε. « (Για την αντιγραφή, Στ.Γ.Κ.)

Σχολιάστε