"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Το πείραμα

 

 

 

 

Το  πείραμα (ουτοπία-προς συζήτηση)

«Ένας καθηγητής οικονομικών σε ένα τοπικό κολλέγιο δήλωσε ότι δεν είχε αποτύχει ποτέ κάποιος σπουδαστής πριν, αλλά άφησε μεταξεταστέα πρόσφατα μια ολόκληρη τάξη.

Αυτή η τάξη επέμενε ότι η πολιτική του Obama θα λειτουργούσε και ότι αν κανένας δεν ήταν φτωχός και κανένας δεν ήταν πλούσιος, το σύστημα θα λειτουργούσε ως ένας μεγάλος εξισωτής.

Ο καθηγητής είπε «ο.κ., θα κάνουμε κι εμείς ένα πείραμα σε αυτήν την τάξη με το σχέδιο Obama». Όλοι οι βαθμοί στα γραπτά διαγωνίσματα θα υπολογίζονται κατά μέσο όρο και ο καθένας θα λάβει τον ίδιο βαθμό – έτσι κανένας δεν θα αποτύχει αλλά και κανένας δεν θα πάρει Α (άριστα).

Μετά από το πρώτο τέστ, οι βαθμοί υπολογίστηκαν κατά μέσο όρο και ο καθένας πήρε ένα Β (λίαν καλώς). Οι σπουδαστές που μελέτησαν σκληρά στενοχωρήθηκαν και οι σπουδαστές που μελέτησαν λίγο ήταν ευτυχείς.

Καθώς το δεύτερο τέστ διεκπαιρεώθηκε, οι σπουδαστές που μελέτησαν ελάχιστα είχαν μελετήσει ακόμα λιγότερο και αυτοί που μελέτησαν σκληρά μελέτησαν λιγότερο. Ο δεύτερος μέσος όρος των διαγωνισμάτων ήταν ένα Γ (βάση)!

Μετά το τρίτο τέστ, ο μέσος όρος ήταν ένα Δ (κάτω από τη βάση). Κανένας δεν ήταν ευτυχής.

Καθώς τα τέστ προχωρούσαν, τα αποτελέσματα δεν βελτιώνονταν. Ξεσπούσαν μικροκαυγάδες , οι μαθητές κατηγορούσαν ο ένας τον άλλο και όλο αυτό το κακό κλίμα οδήγησε στο να μην διαβάζει κανένας για το όφελος του άλλου.

Προς μεγάλη τους έκπληξή, ΟΛΟΙ ΤΕΛΙΚΑ ΕΜΕΙΝΑΝ ΜΕΤΕΞΕΤΑΣΤΕΟΙ και ο καθηγητής τους είπε ότι η πολιτική Ομπάμα είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Όταν η ανταμοιβή είναι μεγάλη, η προσπάθεια των ανθρώπων να πετύχουν είναι μεγάλη, αλλά όταν η κυβέρνηση παίρνει όλη την ανταμοιβή, κανένας δεν θα προσπαθήσει ή θα θελήσει να πετύχει. Δεν θα μπορούσε να είναι πιό απλό από αυτό.

Αυτές είναι ενδεχομένως οι 5 καλύτερες προτάσεις που θα διαβάσετε και είναι εφαρμόσιμες στο παραπάνω πείραμα:

1.   Δεν μπορείς να οδηγήσεις τους φτωχούς σε ευημερία με το να θέσεις εκτός ευημερίας τους πλούσιους. ( σ. Στ.Γ.Κ., βέβαια, εξαρτάται πώς ορίζεται η ευημερία σε κάθε κοινωνική τάξη)

2.   Για να λάβει οτιδήποτε ένα άτομο που δεν εργάζεται, πρέπει ένα άλλο άτομο να εργάζεται χωρίς να λαμβάνει. (σ. Στ.Γ.Κ., Ή να λαμβάνει λιγότερα απόόσα έπαιρνε)

3.   Για να δώσει κάτι η κυβέρνηση σε κάποιον, πρέπει πρώτα να το στερήσει από κάποιον άλλο. (σ. Στ.Γ.Κ., Γιατί να στερήσει, αν η κυβέρνηση αξιοποίησε σωστα τα αποθεματικά της από τη φορολόγησή του;)

4.   Δεν μπορείτε να πολλαπλασιάσετε τον πλούτο διαιρώντας τον! (σ. Στ.Γ.Κ., Ούτε όμως πρέπει να επιτρέπει καμιά κυβέρνηση να πολλαπλασιάζεται ο πλούτος ορισμένων εις βάρος των ασθενέστερων)

5.   Όταν οι μισοί νομίζουν ότι δεν χρειάζεται να δουλέψουν γιατί θα τους φροντίσουν οι άλλοι μισοί, και όταν οι μισοί που δουλεύουν καταλάβουν ότι δεν χρειάζεται να προσπαθούν γιατί τον κόπο τους τον μοιράζονται με τους άλλους μισούς, τότε πλησιάζει η αρχή του τέλους για οποιοδήποτε έθνος.  (σ. Στ.Γ.Κ., Ουδέποτε θα υπάρξει μια τέτοια κοινωνία, όσο θα υπάρχει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.  Άρα…;)

Όσο απλό είναι να περιπλέξεις τα πράγματα, τόσο περίπλοκο είναι να τα απλοποιήσεις».

—————————–

Υ.Γ. Το παραπάνω πείραμα, κατά την άποψή μας, είναι τελείως ανεδαφικό.

Κι αν έγινε με «επιτυχία», μάλλον θα ήταν τυχαίο ή ανειλικρινές. (Στ.Γ.Κ.)


2 Σχόλια

  1. Αν υποθέσομε όμως ότι οι σπουδαστές του πειράματος είναι φυσιολογικά άτομα που ενδιαφέρονται να προαχθούν και ότι η φιλομάθεια και η και γενική ευφυία τους κινείται κοντά στον μέσο ανθρώπινο όρο, γρήγορα θα καταλάβουν ότι όλοι πρέπει να καταβάλλουν λίγη περισσότερη προσπάθεια, ώστε να περάσουν όλοι το μάθημα και να αποφύγουν την ταλαιπωρία της μετεξέτασης. Κι έτσι μπορεί κάποιοι να βαθμολογηθούν χαμηλότερα απ’ ότι αξίζουν ενώ άλλοι υψηλότερα, αλλά αυτή η αδικία δεν απορρέει, κυρίως, από τις πράξεις ή τις παραλείψεις των σπουδαστών αλλά από την εγγενή αδικία του πειράματος.

    Πάντως ο παραλληλισμός είναι μάλλον άστοχος, γιατί η εγγραφή και φοίτηση στο κολέγιο δεν είναι υποχρεωτική για κανέναν, σε αντίθεση με την κοινωνική συμβίωση. Σε αυτή τη βάση της υποχρεωτικής κοινωνικής συμβίωσης, ας προσπαθούσαμε να αναδιατυπώνομε τις, εν πολλοίς, αυθαίρετες 5 προτάσεις:

    1.Μπορείς να οδηγήσεις τους φτωχούς σε ευημερία, περιορίζοντας τα πλεονάσματα των πλούσιων, χωρίς να περιορίσεις την ευημερία τους, παρεκτός την ροπή των πλουσίων προς αποταμίευση.
    2. Για να λάβει οτιδήποτε ένα άτομο που δεν εργάζεται, πρέπει ceteris paribus ένα άλλο άτομο που εργάζεται να αμείβεται λιγότερο, με αντάλλαγμα περισσότερη κοινωνική ασφάλεια.
    3. Για να δώσει κάτι μια δίκαιη και αποτελεσματική κυβέρνηση σε κάποιον, πρέπει πρώτα να το στερήσει από το πλεόνασμα κάποιου άλλου.
    4. Ο πλούτος ούτε πολλαπλασιάζεται ούτε διαιρείται από μόνος του
    5. Όταν οι μισοί δεν μπορούν ή δε βρίσκουν δουλειά προκειμένου να δουλέψουν, αν δεν τους φροντίσουν οι άλλοι μισοί, τότε οι πρώτοι θα στραφούν κατά των δεύτερων και τότε πλησιάζει η αρχή του τέλους για οποιοδήποτε έθνος.

    Όσο απλό κι αν είναι να περιπλέξεις τα πράγματα, πάντα είναι πιο απλό να τα απλοποιήσεις, αν αυτό θέλεις πραγματικά.

  2. Aγαπητέ Αλέξανδρε,

    Συμφωνώ απόλυτα με τις… αναδιατυπώσεις σου επί των 5 προτάσεων του κ. καθηγητή.
    Άλλο η τάξη, άλλο η κοινωνία.
    Στα κοινωνικά πειράματα, όταν αυτά δεν είναι ικανώς ελεγχόμενα από τους «πειραματιστές» (κυβερνώντες, κεφάλαιο και θεωρητικούς της Οικονομίας) συμβαίνουν εκρηκτικά «ατυχήματα», και δη με μορφή ντομινό.
    Το ζούμε τόσο έντονα στη χώρα μας, εδώ και 4 χρόνια, που μάλλον η διέξοδος θα είναι τραγική.
    Πάντα καλά

    Στ.Γ.Κ.

Σχολιάστε