"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Παλαιοσυνδικαλισμός…

 

 

 

ΟΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ («Χ.Ν.», 29-1-13)

ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ, όταν στην εξουσία εναλλάσσονταν ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., η νομή του κράτους εθεωρείτο… φυσιολογικό επακόλουθο μετά  την κάθε εκλογική αναμέτρηση.

 

ΠΡΩΤΟ μέλημα του «νικητή» ήταν η άλωση του δημοσίου από τα «δικά του» παιδιά, καθώς και η αλλαγή των συνδικαλιστικών ηγεσιών από «ημέτερους».

 

ΟΛΑ αυτά με «νόμιμες» διαδικασίες…

 

Ο ΛΑΟΣ χαρακτήριζε -και πολύ σωστά- αυτούς τους κομματικούς συνδικαλιστές κομματόσκυλα! Οι εργαζόμενοι άρχισαν να απαξιώνουν τους… αγώνες τέτοιων συνδικαλιστών. Θεωρούσαν τις «κατακτημένες» θέσεις περισσότερο ως εφαλτήριο για τα βουλευτικά έδρανα και λιγότερο για το καλό του κλάδου.

 

ΚΑΙ ΕΤΣΙ ήταν. Ας σκεφτούμε μόνο τους αγώνες που έπρεπε να γίνουν αλλά «δεν έγιναν», διότι αυτό ήθελε η εκάσοτε… κυβέρνηση. Ή, τους παράταιρους ανεπιτυχείς αγώνες. Δέστε τη Βουλή σήμερα, μετρήστε τους κομματικούς συνδικαλιστές/βουλευτές μετά τη Μεταπολίτευση και θα καταλάβετε.

 

ΟΠΟΙΑ κυβέρνηση «τα είχε καλά» με τους συνδικαλιστές, μακροημέρευε. Όποια ήθελε να υποστηρίξει τους συνδικαλιστές της, τους προέτρεπε να… απεργήσουν για να τους δώσει «κάτι»!

 

ΕΤΣΙ δημιουργήθηκαν τα μισθολογικά «ρετιρέ». Έτσι το ενιαίο μισθολόγιο δεν υπήρξε ποτέ ενιαίο. Η καθαρά κομματική επιδοματική πολιτική κατέστρεψε κάθε έννοια δίκαιης αμοιβής των εργαζομένων. Όποιος πίεζε περισσότερο (οικονομικά ή κοινωνικά) κέρδιζε τα περισσότερα.

ΑΥΤΟ γίνεται και σήμερα, έστω με πενιχρότερα αποτελέσματα (διαπραγματεύσεις για μη… μειώσεις), αφού παραμονεύουν μνημόνιο, δανειστές, χρεοκοπία.

 

ΕΙΝΑΙ φανερό πως οι οποιεσδήποτε μαξιμαλιστικές συνδικαλιστικές απαιτήσεις, την ώρα που περικόπτονται αγρίως μισθοί και συντάξεις, συνιστούν μάλλον πρόκληση για την υπόλοιπη κοινωνία…

 

ΒΕΒΑΙΑ, οι οποιοιδήποτε «-όπουλοι», με την τεράστια δύναμη που τους έδωσαν τα «φίλα» προς αυτούς κόμματα και οι κυβερνήσεις, είναι ακόμη σε θέση να επηρεάζουν καταλυτικά την κοινωνία, την πολιτική και την πορεία της χώρας.

 

ΤΟ ΘΕΜΑ είναι, αν το ίδιο το κράτος θα έχει το σθένος και την ικανότητα να προστατεύει το δημόσιο συμφέρον και να επιβάλλει στοιχειώδη δικαιοσύνη.

 

ΔΕΝ απεμπολούμε τους αγώνες κανενός, αλλά δεν θέλουμε αυτοί να «καίγονται» εξυπηρετώντας σκοπιμότητες. Επιθυμούμε μια κυβέρνηση που να μας βγάλει από την παρατεταμένη κρίση, με ομαλό τρόπο. Διορθώνοντας ταυτόχρονα και τις κοινωνικές αδικίες που συσσωρεύτηκαν εδώ και δεκαετίες. (Στ.Γ.Κ., www.stcloris.gr)

 

ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ

ΤΟ ΚΟΜΜΑ της αξιωματικής αντιπολίτευσης μεταλλάσσει τις πολιτικές του (εξωτερικό-εσωτερικό) προσαρμόζοντάς τες προς το ρεαλιστικότερο. Αυτό είναι ευχάριστο. Η αναζήτηση όμως, μιας σταθερής και ισόρροπης εσωτερικής πολιτικής  παραμένει το ζητούμενο.

ΓΙΑ ΤΗΝ ώρα η μορφή του Ιανού που παρουσιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ, με το να λέει, δηλαδή, άλλα έξω και άλλα μέσα, έχει ως αποτέλεσμα να είναι αναξιόπιστος. Με αποτέλεσμα να μη μπορεί να σημειώνει ανοδική πορεία στο εκλογικό σώμα, σύμφωνα και με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις.

Η ΠΡΟΣΦΑΤΗ δήλωση του προέδρου του κόμματος, του κ. Αλ. Τσίπρα στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε (25/1)  στο Ελληνικό Γραφείο Τύπου της Νέας Υόρκης, είναι μεν καθησυχαστική προς τα έξω, όμως, νομίζουμε πως δύσκολα θα γίνει αποδεκτή, τουλάχιστον από όλες τις συνιστώσες του: «Για να τελειώνουμε μια και καλή με αυτή την ανόητη και επικίνδυνη συζήτηση»-είπε ο κ. Τσίπρας. Και πρόσθεσε: «εθνικό μας νόμισμα είναι το ευρώ. Είτε θέλουμε, είτε δεν θέλουμε. Μπορεί να γίνει κριτική στο πώς μπήκαμε στο ευρώ, τώρα είμαστε όμως στο 2013 και εθνικό μας νόμισμα είναι το ευρώ. Και η λύση είναι να αλλάξει στρατηγική η Ευρώπη για να γίνει βιώσιμο το ευρώ. Και δεν μπορεί να γίνει με πολιτικές που διαλύουν την κοινωνική συνοχή».

ΞΕΧΑΣΑΜΕ, ως φαίνεται, γρήγορα τη φράση «το ευρώ δεν είναι φετίχ», αλλά και τις αντι-ευρώ δηλώσεις Λαφαζάνη κι άλλων στελεχών… Λησμονήσαμε τους «μερκελιστές» κυβερνώντες, αλλά επιδιώξαμε μια συνάντηση με τον πολύ κ. Σόιμπλε. Βέβαια, αλλιώς χρησιμοποιείται σε προεκλογικές περιόδους η (έρημη) γλώσσα μας κι αλλιώς μετεκλογικά. Όλα είναι θέμα ευπιστίας των πολιτών και ψηφοθηρίας των πολιτικών. Όχι μιας πραγματικής πολιτικής ιδεολογίας που έχει χαθεί προ πολλού από τα κόμματα που μας εκπροσωπούν. (Στ.Γ.Κ.)

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ- 2013

 

ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ γενικευμένης «πτώχευσης» των κοινωνιών, καταρράκωσης της προσωπικότητας του πολίτη με την ακύρωση των δικαιωμάτων του, ανεργίας, ανασφάλειας, δυσβάστακτων φόρων, απαξίωσης ή και καταστροφής των συλλογικών κατακτήσεων, επόμενο είναι να υπάρχει αύξηση της εγκληματικότητας και του φασισμού. Η εγκληματικότητα και η βία εκδηλώνονται με οποιασδήποτε μορφή. Μάλιστα, με την αγριότερη που είναι η τυφλή τρομοκρατία…

 

Ο ΚΥΡΙΟΣ Αντ. Ρουπακιώτης, ο υπουργός Δικαιοσύνης (εφημερίδα «Το Βήμα», 27-1-13) υποστηρίζει ότι «…Η τρομοκρατία δεν είναι κοινωνικό, αλλά ιδεολογικό φαινόμενο». Για να προσθέσει πως «το νέο στοιχείο που προβάλλεται από τις τελευταίες τρομοκρατικές ενέργειες είναι η εκφορά ενός γενικού και αδιάκριτου μίσους, είτε αυτό εκδηλώνεται με τυφλά είτε με στοχευμένα χτυπήματα, και στο οποίο μάλιστα δεν διαφαίνονται ούτε ως πρόφαση κοινωνικές αναφορές…».

 

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ (La Terreur) ανάγεται στους άγριους χρόνους της Γαλλικής Επανάστασης (1789). Πάντα ξεκινάει με την κατάρρευση ενός καθεστώτος, αλλά ενυπάρχει και με τα κοινωνικά προβλήματα, τις υπερμεγέθεις κοινωνικές ανισότητες και τις εμφανείς αδικίες που όλοι ζούμε… (Στ.Γ.Κ.)

 


Σχολιάστε