"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Τα παιδοπολίτικα (19-1-13)

 

 

 

ΤΑ ΠΑΙΔΟΠΟΛΙΤΙΚΑ (19-1-13)

Μπροστά σε μια φωτογραφία («Καλή Παναγιά», Βέροια, 1949-1954)

Ποτέ μου δεν φαντάστηκα πως μια φωτογραφία θα είναι ικανή να ανασύρει από τη μνήμη ό,τι προσπάθησε ο χρόνος και η ζωή να σκεπάσουν.

Η αλήθεια είναι ότι φέτος συμπληρώνεται… πάνω από μισός αιώνας, αφότου έφυγα από την Παιδόπολη «Καλή Παναγιά» Βεροίας, χωρίς να αξιωθώ να ξαναπατήσω σ΄εκείνα τα ιερά-για μένα- μέρη. Ξέρω επίσης ότι κάθε χρόνο οι παλιοί Παιδοπολίτες της «Καλής Παναγιάς», την Κυριακή των Μυροφόρων, έχουν ένα συναπάντημα και μια θεία λειτουργία, με μνημόσυνο για τους απογενόμενους συμπαιδοπολίτες.

… Ωραία εκείνα τα χρόνια! Τα περιγράφει τόσο όμορφα ο Γ. Ατζακάς στο «Θολό Βυθό» του. Μια μικρή όαση υπήρξε εκείνη η Παιδόπολη, μέσα στη μιζέρια και τη μαυρίλα της μετεμφυλιακής  (του λεγόμενου συμμοριτοπολέμου, δηλαδή)  περιόδου.

Παιδιά και των δυο παρατάξεων, από όλες τις περιοχές της χώρας, χάρη στην αμέριστη φροντίδα του ελληνικού λαού, των επιτίμων Κυριών της Βασίλισσας και την αγάπη των «αρχηγών», ενοματαρχών, ομαδαρχών, δασκάλων και βοηθητικού προσωπικού, καταφέραμε να επιβιώσουμε, να μορφωθούμε, να γίνουμε επιστήμονες ή να μάθουμε μια τέχνη, να ανδρωθούμε σωστά, να μπούμε στις κοινωνίες των ανθρώπων και να σταθούμε ισάξια με τους άλλους.

Πήραμε αρχές και εξίες σταθερές, ακλόνητες. Γίναμε άνθρωποι συνεπείς.

Ωραία εκείνα τα χρόνια! Επειδή, ο πόνος δεν ήταν ατομικός αλλά συλλογικός. Δεν υπήρχε διάκριση ανάμεσα στον σκοτωμένο πατέρα του «αριστερού» από εκείνον του «δεξιού». Οι παιδικές μας  μνήμες ήταν παραφορτωμένες από αίμα για να …θέλουμε κι άλλο!  Ποιος λοιπόν θα τολμούσε να κάνει προπαγάνδα μέσα στις Παιδοπόλεις;

Αυτό που θέλαμε ήταν η επούλωση της παιδικής μας ψυχής με ένα παρηγορητικό λόγο, μια κίνηση τρυφερότητας, μια απόσπαση της προσοχής μας από την ατομικότητα του καθενός. Κι αυτό το κατάφερε η Παιδόπολη με το συλλογικό παιχνίδι, τα αναγνωστήρια, τα πολλά βιβλία, το σχολείο, τις ομαδικές γιορτές, τις γυμναστικές επιδείξεις, τον εκκλησιασμό, το κοινό πρόγραμμα…

Το κατασκηνωτικό πρόγραμμα-ναι, είχαμε την αίσθηση ότι ζούσαμε μια «αιώνια» κατασκήνωση, εκεί στις υπώρειες του Βερμίου, με τους απέραντους ορίζοντες και τον καθαρό και υγιεινό αέρα- ήταν γεμάτο από δραστηριότητες. Ποτέ δεν πλήτταμε και πάντα μαθαίναμε  καινούργια πράγματα.

Συνηθίσαμε πολύ νωρίς σε ένα αυστηρό πρόγραμμα που μας βοήθησε πάρα πολύ αργότερα στο να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες του στρατού, αλλά και τις… οικονομικές κρίσεις-όπως καληώρα!

Βλέποντας τη φωτογραφία που μού έστειλε ο καλός φίλος Λέων Γερασίμου από τη Θεσσαλονίκη, ξαναθυμήθηκα το πάνω και κάτω συγκρότημα, το τεράστιο –για τα παιδικά μας μάτια- γήπεδο, το σχολείο, την κοινή τραπεζαρία, τους θαλάμους, τις λέσχες, την εκκλησία (Μονή Δοβρά) στο κέντρο.

… Αλλά έχει και συνέχειες η μνήμη!

 

Υ.Γ. Κάνοντας κλικ στην επάνω αριστερή εικόνα θα τη δείτε μεγεθυμένη. Όσοι έχετε κάνει στην Καλή Παναγιά ίσως θυμηθείτε περισσότερα.

Πάντα καλά!

Στ.Γ.Κ.


2 Σχόλια

  1. Υποκλίνομαι με ιδιαίτερη συγκίνηση στη φωτογραφία του χώρου της «ΠΑΙΔΟΠΟΛΕΩΣ» «Καλή Παναγιά Δοβρά» Βεροίας και σ’ όσα με συγκίνηση κι άφατη νοσταλγία περιγράφονται. Έτσι, ακριβώς ήσαν τα πράγματα και μεις τα χωριατόπαιδα του κάμπου της Βέροιας με πολλή αγάπη και ιδιαίτερη συμπάθεια αγκαλιάζαμε όλα τα ορφανά, θύματα του επάρατου εμφύλιου πολέμου. Ο αβάσταχτος πόνος, η ατελείωτη θλίψη κι η ρφάνια δεν έχουν ούτε χρώμα ούτε ιδεολογία: μονάχα η έμπονη κι αυτοθυσιαστική αγάπη των ανθρώπων είναι που μπορούσε ν’ απαλύνει κάπως τις τραυματικές εμπειρίες χιλιάδων ορφανών, θυμάτων της επιλεκτικής μνήμης των ανθρώπων της χώρας μας. Τον κόσμο δεν τον κάνουν άνω-κάτω οι πολέμοι, αλλά οι συνειδήσεις, όπως ορθά λέγει στην «25 ώρα» ο διάσημος Γαλλορουμάνος κληρικός και συγγραφέας Γκεοργκίου. Τα θερμότερα των συγχαρητηρίων μου στον συγγραφέα του δοκιμίου.

  2. Ευχαριστώ για τα θερμά σας λόγια.

    Αυτό που φοβούνται όσοι έχουν επιλεκτική μνήμη είναι η αλήθεια των άλλων με επιχειρήματα πάνω σε ένα γεγονός. Σε μια τέτοια περίπτωση αρχίζουν την… διαπραγμάτευση! «Ναι μεν, αλλά…»

    Μακάρι να υπάρχει αντιπαράθεση σωστή για το θέμα των Παιδοπόλεων.
    Όχι πικρόχολη, υβριστική και αγνοούσα ηθελημένα τα γεγονότα, τις μαρτυρίες και τα ντοκουμέντα.
    Ειδικά εκείνοι που δεν έκανα μέσα σε Παιδοπόλεις, ας μη βασίζονται μόνο στις κομματικές ιδεοληψίες τους.

    Τέτοιες αντιπαραθέσεις τις αντιπαρερχόμαστε.

    Πάντα καλά

    Στ.Γ.Κ.

Σχολιάστε