"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Της ημέρας…

Η «ΧΡΗΣΙΜΗ ΨΗΦΟΣ» («X.N.», 14-6-12)
ΕΧΕΙ αποδειχθεί από την πρόσφατη ιστορία μας ότι, σε πολύ δύσκολες καταστάσεις, το εκλογικό σώμα συμπεριφέρεται τελείως παράδοξα! Όχι σύμφωνα με το “politally correct”. Ανορθόδοξα, θα λέγαμε. Μια τέτοια ιδιόμορφη ψήφος ονομάζεται από τους εκλογολόγους «χρήσιμη ψήφος». Εξηγούμαστε με δυο παραδείγματα:
ΣΤΙΣ εκλογές του 1963 και 1964 η «Ένωση Κέντρου» του Γ. Παπανδρέου, του επιλεγόμενου και «Γέρου της Δημοκρατίας», μη έχοντας την αυτοδυναμία, προσέφυγε σε νέες εκλογές. Το κόμμα του ήδη παρουσίαζε μεγάλη δυναμική που οφειλόταν στη μεγάλη επιθυμία του λαού για… αλλαγή: για απαλλαγή από την «επάρατο δεξιά». Έτσι πολλοί αριστεροί, ή αριστερών τάσεων, που είχαν ψηφίσει ΕΔΑ ή άλλα κόμματα (1963), στις δεύτερες εκλογές (1964) δεν δίστασαν να ψηφίσουν Ε.Κ., έστω κι αν δεν πίστευαν στον Γ. Παπανδρέου! Η Ε.Κ. κέρδισε με ένα απίθανο και σπάνιο ποσοστό για τα ελληνικά δεδομένα (53%). Και βέβαια η αντίδραση των Αμερικανών και του παλατιού δεν άργησε να ακολουθήσει, με όλα τα γνωστά επακόλουθα…
ΤΟ ΙΔΙΟ σκηνικό, αλλά με άλλο πρωταγωνιστή- τον Κ. Καραμανλή, τον πρεσβύτερο- δημιουργήθηκε στις πρώτες μεταχουντικές εκλογές του 1974. Ο λαός-επηρεασμένος αφάνταστα από το σύνθημα «Καραμανλής ή τανκς» (αποδίδεται στον Μ. Θεοδωράκη!) και παρόλο το σκληρό παρελθόν της μετεμφυλιακής δεξιάς, με τις εξορίες και τους κοινωνικούς αποκλεισμούς των αριστερών- έδωσε μια τρομακτική πλειοψηφία στη νεοφανή Ν.Δ. (54,37%! Τα υπόλοιπα είναι γνωστά…
ΜΑΛΛΟΝ η κατάσταση σήμερα περιέχει τα ίδια στοιχεία με δεδομένο ότι υπάρχει ένα απειλητικότατο δίλημμα: «ευρώ ή δραχμή». Βέβαια, αυτή τη φορά το ερώτημα δεν είναι πολιτικό. Είναι υπαρξιακό κι ο καθένας μας το ερμηνεύει όπως τον βολεύει. Έχουμε τους εχέφρονες που θα ψηφίσουν ψύχραιμα όποιον νομίζουν καταλληλότερο για την περίσταση, όμως έχουμε και τους (κατ΄ εξακολούθηση) θυμωμένους που θα ψηφίσουν ανεξάρτητα από τα πιστεύω τους και την κατάσταση της χώρας, συμβουλευόμενοι απλά το… θυμό τους. Συνεπώς, οι εκπλήξεις δεν είναι μακριά… (Στ.Γ.Κ., stcloris@yahoo.gr, www.stcloris.gr)

Η «ΝΕΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ»
ΤΗΝ επαγγέλλονται όλα τα κόμματα. Την ευαγγελίζεται κι ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν επιθυμούμε … νέα μεταπολίτευση (μας βγήκε ξινή η παλιά!). Θέλουμε ένα «νέο» κράτος, ξανακτισμένο από τα θεμέλια και σε βάθος χρόνου. Να είναι πραγματικά νέο και αξιόπιστο. Με ευρωπαϊκές προδιαγραφές, με ισονομία και δικαιοσύνη για όλους τους πολίτες… Με ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα, με κατάργηση των πελατειακών σχέσεων και εμπέδωση της έννοιας του «πολίτη»… Με ευέλικτο και αποδοτικό δημόσιο τομέα, με δραστικό περιορισμό της ασυλίας και των παχυλών μισθών/ προνομίων των πολιτευτών, με ασφαλιστικές δικλείδες κατά της διαφθοράς και της ασυδοσίας, με το αίσθημα ασφάλειας στους πολίτες, με σταθερότητα, με δωρεάν παιδεία και υγειονομική περίθαλψη… Και γενικά με όλα τα… αυτονόητα μιας ευνομούμενης πολιτείας!
ΕΙΝΑΙ σε θέση ο ΣΥΡΙΖΑ (με τις αμφιλεγόμενες πολιτικές των συνιστωσών, των στελεχών του στα κανάλια, την ήδη αλαζονική συμπεριφορά του αρχηγού του αλλά και την πολύγλωσση-ακόμη και τώρα-εκφορά λόγου), να φτιάξει νέο κράτος; Είναι ο κ. Σαμαράς και η τρισυπόστατη Ν.Δ. ικανή να το πραγματοποιήσει; Μπορεί ο κ. Τσίπρας να λησμονήσει τους «μπαχαλάκηδές» του, ή ο κ. Σαμαράς να ξαναμιλήσει μετά την παταγώδη αποτυχία του Κ. Καραμανλή για «επανίδρυση του κράτους»; Κανένας από τους δυο υποψήφιους ηγέτες δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο μόνος του.
Η «ΝΕΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ» απαιτεί κοινή αποδοχή όλων των κομμάτων των βασικών συντελεστών επανίδρυσης ενός κράτους: αξιοκρατία, σεβασμός στον πολίτη, αλλαγή νοοτροπίας μας απέναντι στο κράτος, δικαιοσύνη για όλους, πάταξη φοροδιαφυγής και διαφθοράς, μη πελατειακό δημόσιο, ακομμάτιστο συνδικαλισμό κ.λπ.
ΑΣ ΣΥΝΤΑΙΡΙΑΞΟΥΝ τις δυνάμεις (και το δυναμικό) τους τα κόμματα που καλούνται να κυβερνήσουν, ώστε να σωθεί η χώρα από την καταστροφή. Κι εδώ που τα λέμε, ως πότε η λέξη «ιστορικός συμβιβασμός» θα είναι άγνωστη (ή ταμπού) στους πολιτικούς μας, ειδικά στους λεγόμενους αριστερούς ή κομμουνιστογενείς; Ας «βάλουν νερό στο κρασί τους», ας προσγειωθούν στην καθημερινότητα του 2012, για να πάει μπροστά η χώρα. Ας αφήσουν τις διαφορές τους για αργότερα. Η συμπεριφορά της Αριστεράς στην Ευρώπη, όπως και οι «συγκατοικήσεις» της, δεν τους λένε τίποτε; (Στ.Γ.Κ.)

ΕΙΡΩΝΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ!
ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ανθρώπινη φύση, όταν δεν μπορεί κανείς να απαντήσει με αντεπιχειρήματα, να βάζει μπρος την ειρωνεία. Να διακωμωδεί, δηλαδή, τον αντίπαλο μη λογαριάζοντας το πόσο βλάφτει και τον εαυτό του. Ο λαός κρίνει, και κρίνει τη σοβαρότητα του καθενός μπροστά σε μια κρισιμότατη κατάσταση. Το… «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε!», δεν είναι πολιτική αντιπαράθεση.
ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ισχύουν για το θέμα του επίμαχου video με την δια των όπλων «επαναστατική θεωρία» ενός ατόμου μέλους μιας συνιστώσας (ΔΗΚΙ) του ΣΥΡΙΖΑ που θέλει να κυβερνήσει τον τόπο. Αντί για αποκήρυξη, ή καταδίκη των όσων λέγονται στο βιντεάκι (http://gr.mg40.mail.yahoo.com), ιδού η απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ στα καυστικά σχόλια του εκπροσώπου της Ν.Δ.: «Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα και βγάζω τα παπούτσια μου να μη βραχεί η ομπρέλα». Συμπληρώνει δε ότι «τα όρια μεταξύ γελοιοποίησης (!) και πανικού είναι πλέον δυσδιάκριτα για τη ΝΔ και τον κ. Σαμαρά». Ούτε επιχειρήματα, ούτε καν μια πολιτική (sic) απάντηση»!
ΑΝ τα «επιχειρήματα» των δυο βασικών αντιπάλων σε μια τόσο κρίσιμη προεκλογική εκστρατεία είναι η αυτό (ή ετερο)γελοιοποίησή» τους, αλίμονο σε μας τους ταλαίπωρους ψηφοφόρους που καλούμαστε να ψηφίσουμε, λέει, τον ικανότερο, τον «καλύτερο». Καλύτερο σε τι; (Στ.Γ.Κ.)


Σχολιάστε