"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Δεν αλλάζουμε με τίποτε!

ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΠΟΤΕ!
ΟΛΟΙ μιλούν –ειδικότερα ο ΣΥΡΙΖΑ- για το πόσο καταστροφικό είναι το Μνημόνιο, σε αντίθεση με το πόσο … απελευθερωτική θα είναι η ψήφος που θα τους δώσουμε! «Μνημόνιο ή ΣΥΡΙΖΑ» το τελευταίο εκφοβιστικό δίλημμα του κ. Τσίπρα. Έτσι απλά και κοφτά…
Είναι το λιγότερο προκλητική η απώλεια επαφής των νεοφανών πολιτικών μας με τη σκληρή καθημερινή πραγματικότητα που βιώνουμε. Όλοι σκέφτονται την εύκολη λύση με εύκολες λέξεις: «καταγγελία», «ακύρωση», ή «επαναδιαπραγμάτευση» κ.λπ. του Μνημονίου. Χωρίς καν να υπάρχει ένας ουσιαστικός προβληματισμός μεταξύ των κομμάτων πάνω στο τι μέλλεται να ακολουθήσει αύριο, με οποιαδήποτε κυβέρνηση κι αν προκύψει.
Βλέπετε, σε προεκλογικές περιόδους ενδιαφέρει η πάση θυσία υφαρπαγή της ψήφου, με… στρογγυλοποιήσεις, αοριστολογίες, ευχολόγια και καυτά διλήμματα. Ποιος όμως εκφοβίζει έτσι τον λαό, ή ποιος τον φοβάται;

ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ μάς οδήγησαν πρώτα η ανικανότητα και η αχρειότητα των κομμάτων εξουσίας (Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ), με τον αλόγιστο δανεισμό τους: για να τρέφεται το πελατειακό κράτος που κατασκεύασαν μεταπολιτευτικά. Αλλά, το Μνημόνιο ήλθε κι από τους επαγγελματίες «συνδικαλιστές» του ΠAME και του ΣYPIZA. Που με τις πάντα αντιπολιτευτικές «πρακτικές» που ακολουθούσαν –και πριν το Μνημόνιο- συνετέλεσαν στη διάλυση της οικονομίας. Ποιοι ζητούσαν συνεχώς διορισμούς-και μάλιστα στην Εκπαίδευση; Ποιοι ανάγκασαν σε φυγή στο εξωτερικό άπειρες βιομηχανίες; Ποιοι κατέστρεψαν μεθοδικά την μικρομεσαία οικονομία- αν όχι οι γνωστοί μας «μπαχαλάκηδες»- με τις συνεχείς απεργίες, τις πορείες, τις καταλήψεις, τις καταστροφές και τους βανδαλισμούς; Ποιοι νέκρωναν επί τούτου και μεθοδικά κάθε λίγο και λιγάκι το κέντρο;
Δεν αλλάζουμε με τίποτε!

ΑΣ μας πουν, τέλος πάντων, τα κόμματα που φιλοδοξούν να διαχειριστούν μετεκλογικά το Μνημόνιο, με ποιους «σοφούς» εγγυημένης επάρκειας, αμεροληψίας και εμπειρίας θα το πράξουν. Με ποιο άραγε αξιόπιστο επιτελικό όργανο θα αναδιατάξουν τις δομές του κράτους; Θέλουμε ονόματα και όχι «βλέπουμε και κάνουμε» στην πορεία! H αγωνία των απλών πολιτών είναι πώς θα βγούμε (αν βγούμε ποτέ, με τέτοιες αντιφατικές πολιτικές…) από την κρίση. Τα κόμματα, δυστυχώς, περί άλλα τυρβάζουν, όπως, για παράδειγμα, για τους όρους της (!) τηλεμαχίας! Δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται ότι οι καιροί άλλαξαν. Ότι εφεξής οι αυτοδύναμες μονοκομματικές ή και οι δικομματικές κυβερνήσεις ανήκουν στη σφαίρα του ονείρου! Ότι μια συνεργασία όλων με ένα ελάχιστο πρόγραμμα σύγκλισης είναι απαίτηση του λαού. Πριν είναι αργά για όλους μας… (Στ.Γ.Κ.)


Σχολιάστε