"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Μεγαλοβδομαδιάτικο…

ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ («Χ.Ν.», 12-4-12)

ΕΙΜΑΣΤΕ στη μέση της Μεγάλης Εβδομάδας. Ας ξεφύγουμε λίγο απ΄ το μακροχρόνιο βαρύ πολιτικό κλίμα. Δεν φαίνεται να πολυαλλάζει. Μάλλον επιδεινώνεται. Έτσι κι αλλιώς οι εκλογές είναι μπροστά μας, χωρίς να ξέρουμε, αν αυτές θα προδικάσουν, έστω και αμυδρά, κάποια μελλοντική Ανάστασή μας.

ΟΛΑ εξαρτώνται από τη βούλησή μας. Είμαστε πολίτες μιας υπό κατάρρευση χώρας. Αν επιθυμούμε να αλλάξει κάτι σ΄ αυτόν τον τόπο προς το καλύτερο, κανένα πολιτικό σύστημα-αριστερόστροφο ή δεξιόστροφο-δεν πρόκειται να μας το επιβάλλει, αν η αλλαγή («η Ανάσταση») δεν ξεκινήσει πρώτα από τον εαυτό μας: από την καθημερινή συμπεριφορά και την παγιωμένη νοοτροπία μας…

… ΑΥΤΕΣ τις μέρες στεκόμαστε με δέος μπροστά στο μεγαλύτερο μυστήριο της Ανθρωπότητας: το Θείον Πάθος και την Ανάσταση του Κυρίου. Δε θα σταθούμε, ούτε στις υπέροχες «θεατρόμορφες» κατανυκτικές λειτουργίες των Ημερών, ούτε στους υπέροχους, πυκνούς ύμνους γύρω από τα Πάθη, τη Σταύρωση και την Ανάσταση.

ΑΝΤΙΚΡΙΖΟΥΜΕ με δέος τις εικόνες του Θείου Πάθους στις εκκλησίες. Κι όπως το φώς της Άνοιξης πέφτει πάνω στις μορφές που «ιστορήθηκαν» από θεόπνευστους αγιογράφους, όπως λέμε μπαίνουν απ΄ τα παράθυρα οι ανοιξιάτικες ευωδίες και τα χρώματα, οι εικόνες αυτές αποκτούν άλλες διαστάσεις: το φως που αυξάνει μέρα τη μέρα μοιάζει να βγαίνει μέσα από τις μορφές (εικόνα, 1, Βατοπέδι). Η έκφραση των συσπασμένων προσώπων δείχνει τον αγώνα ζωής και θανάτου, τηνοδύνη μπροστά στο απόλυτο κακό. Τα χρώματα που ο ζωγράφος χρησιμοποίησε, όπως και οι αδιόρατες γραμμές των σωμάτων-σχεδόν άυλες- αποσκοπούν στο να αποδώσουν το υπερβατό μέσα στο οποίο τοποθετείται όλο το σκηνικό του Γεγονότος. Ο χρόνος φαίνεται να έχει σταματήσει. Δεν ορίζεται, δεν υπάρχει… Αυτό είναι και το Θείον.

ΟΙ ΜΕΡΕΣ αυτές είναι της χαρμολύπης. Προηγείται ένας απέραντος, ανείπωτος, απερίγραπτος, ασήκωτος πόνος: της Μάνας που αντικρίζει το Γιο της στο Σταυρό (εικόνα, 2, Παναγία) και του ίδιου του Θεανθρώπου που θυσιάζεται. Έπεται η χαρά της Ανάστασης, της Λύτρωσηςαπό τον πόνο. Όπως ακριβώς συμβαίνει αιώνες τώρα πάνω στη γη. Χιλιάδες άνθρωποι υποφέρουν τα πάνδεινα για λίγο φως, λίγη ελευθερία, λίγη ζωή, λίγη αξιοπρέπεια. Άλλοι την κατακτούν, άλλοι όχι. Το έχει η μοίρα των ανθρώπων.

ΚΑΙ έτσι, όπως παλιά το είχε πει ο Νίκος Γκάτσος σε μια αποστροφή του (ελαφρά παραλλαγμένη από εμάς), λιτή, περιεκτική και απόλυτα πολιτική, η ζωή συνεχίζεται:

«Πάντα στον κόσμο θα΄ρχεται Παρασκευή Μεγάλη
Που θα σταυρώνονται οι μικροί, να σώζονται οι μεγάλοι»
…Καλές γιορτές-Καλή Ανάσταση!

(Στ.Γ.Κ., stcloris@yahoo.gr., www.stcloris.gr)


Σχολιάστε