"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Πρακτικές εξαθλίωσης

ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ («Χ.Ν.», 9-2-12, Στ.Γ.Κ.)

ΒΙΩΝΟΥΜΕ την εφαρμογή μιας πρακτικής ενός απάνθρωπου «νεοφιλελεύθερου» πειράματος. Με «εντολείς» τους διεθνείς κερδοσκόπους και «εκτελεστή» την τρόικα. Χωρίς να αντιδρούμε όπως πρέπει, ή χωρίς να μπορούμε να αντιδράσουμε!
ΠΡΩΤΑ μας έπεισαν οι ημέτεροι πολιτικοί ότι «μαζί τα φάγαμε» εκείνα τα λεφτά που για τον Γ. Παπανδρέου «υπήρχαν» προεκλογικά, αλλά δεν υπάρχουν τώρα! Ή, υπάρχουν μεν, αλλά παραμένουν καλά κρυμμένα από πολιτικούς, λαμόγια και κουμπάρους, ή είναι ήδη φυγαδευμένα στο εξωτερικό. Με τις ευλογίες του πολιτικού συστήματος και των τραπεζών. Ή μήπως όχι;
ΕΤΣΙ μας εμφύσησαν την αυτό-ενοχή «για τη δυστυχία μας». Κι εμείς, όντες ηλίθιοι, ψηφίζαμε αυτούς τους ίδιους πολιτικούς που τώρα μας λοιδορούν υποσχόμενοι να μας… σώσουν. Αλλά αυτό δεν ήθελε ο σάπιος πολιτικός κόσμος; Να ενεργεί ανενόχλητα αυτός -ή να ευνοεί τη «νόμιμη» κλεψιά του δημόσιου χρήματος από δικούς του ανθρώπους. Κι εμείς να τους ξαναψηφίζουμε, ώστε να νομιμοποιείται κάθε δράση τους… Καλά να πάθουμε!
Η ΑΛΛΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ τακτική είναι: ροκάνισμα λίγο-λίγο μισθών και συντάξεων, εξαφάνιση του κατώτατου μισθού στον ιδιωτικό τομέα, δραστικές μειώσεις των επικουρικών συντάξεων (μα…, ζούνε ακόμη οι συνταξιούχοι;), μαζικές τυφλές απολύσεις κ.λπ. Το μυστικό της επιβολής μιας τέτοιας αναίμακτης οικονομικής δικτατορίας είναι απλό: «Για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, και για πολλά χρόνια».
ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ επιβλήθηκαν στις δεκαετίες του ΄80 (Θατσερισμός – Ρηγκανισμός) και του ΄90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (του νεοφιλελευθερισμού) που συνοψίζονται σε: ανύπαρκτο κράτος πρόνοιας, ανύπαρκτη εργασιακή ασφάλεια, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια λόγω εγκληματικότητας, ελαστικότητα εργασίας, μαζική ανεργία, μισθοί/συντάξις που δεν εξασφαλίζουν τίποτε… Ούτε καν μια αξιοπρεπή ζωή. Άλλοτε τόσες απότομες αλλαγές προκαλούσαν λαϊκές εξεγέρσεις… Σήμερα, βλέπετε, οι αλλαγές γίνονται με … δημοκρατικό τρόπο από εκπροσώπους εκλεγμένους από το λαό.
ΕΧΟΥΜΕ την αφέλεια να πιστεύουμε ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον». Ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα πιάσουν τόπο. Όμως, αν καλοεξετάσουμε το θέμα, και οι τόσες θυσίες από την άλλη πλευρά των ιδεολογιών (τον λεγόμενο υπαρκτό σοσιαλισμό, 1917-1989) με τους τόσους νεκρούς και τις τόσες «χαμένες γενιές», πόσο τόπο έπιασαν στις «δημοκρατικές» χώρες του άλλοτε πανίσχυρου Ανατολικού Μπλοκ;
ΦΑΙΝΕΤΑΙ πως οι οικονομικές ιδεολογίες ωχριούν μπροστά στον πανίσχυρο Θεό του κέρδους. Το ζούμε αυτό κάθε μέρα με τη σκανδάλη στον κρόταφο από τους δανειστές μας. Που μας απειλούν με στάση πληρωμών και με τελεσίγραφα άμεσης υπακοής! Κι εμείς εκτελούμε πειθήνια τις επιταγές τους «για να μη πτωχεύσουμε», ενώ στην πραγματικότητα έχουμε προ πολλού πτωχεύσει… (Στ.Γ.Κ., www.stcloris.gr, stcloris@yahoo.gr)

Υ.Γ. Η κοπελιά με το μπλουζάκι στη φωτογραφία, αριστερά λέει:
«Οι πουτάνες επιμένουμε (ή διαμαρτυρόμαστε) πως οι πολιτικοί δεν είναι γιοί μας» («πουτάνας γιοί…», που λέμε)


Σχολιάστε