"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Le corps-Το σώμα/ελληνικά-francais

Γράμμα στο σώμα μου.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ μου σώμα,

ΘΑ ήθελα να ευχαριστήσω εσένα, σήμερα. Εσένα που μου΄ κανες συντροφιά τόσα και τόσα χρόνια βαδίζοντας μαζί μου στους πολλαπλούς δρόμους της ζωής.

ΔΕΝ σε νοιαζόμουν πάντα, ούτε σου΄ δειχνα την τρυφερότητα και το σεβασμό που άξιζες.

ΚΑΠΟΙΕΣ φορές, μάλιστα, σε αγνόησα, σου φέρθηκα άσχημα, σε περιέβαλα με βλέμματα αδιαφορίας, με σιωπές αμφιβολίας, με άδικες κατηγορίες.

ΗΣΟΥΝ η συντροφιά που καταχράστηκα και πρόδωσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Και τώρα στο γύρισμα της ζωής, ανακαλύπτω μερικά απ΄ τα κρυφά σημάδια σου, την κούρασή σου, μα και τις θαυμαστές σου αντοχές και δυνατότητές σου.

ΠΙΑΝΩ τον εαυτό μου να σε αγαπάει, να θέλει να σε χαϊδέψει, να σε κανακέψει, να σε φιλέψει με καλούδια.

ΘΕΛΩ να σου χαρίσω μοναδικά δώρα: για παράδειγμα να σχεδιάσω λουλούδια στο δέρμα σου, να σου προσφέρω μουσική Μότσαρτ, να σου φέρω τα χαμόγελα του ήλιου, να σε μπάσω στα όνειρα των αστεριών.

ΣΩΜΑ μου, σήμερα θέλω να σου πω πως θα σου είμαι από δω και πέρα πιστός. Όχι τόσο επειδή το θέλω εγώ, όσο επειδή με δέχεσαι έτσι, εσύ με τη βαθιά σου αγάπη για μένα.

ΝΑΙ, ανακάλυψα πως μ΄ αγαπούσες, σώμα μου, πως με φρόντιζες εσύ όλα αυτά τα χρόνια, πως αγρυπνούσες εσύ για μένα, και πως ήσουν απροσδόκητα παρόν σε όλες τις φάσεις της ζωής μου.

ΠΟΣΕΣ σκληρές επιθέσεις δεν αντιμετώπισες, ώσπου να γεννηθώ εγώ; Έπειτα, να συνεχίσω να υπάρχω και να μεγαλώσω σιγά σιγά μέσα σου;

ΑΠΟ πόσες αρρώστιες, άραγε, δεν με προστάτεψες; Πόσα ατυχήματα δεν ξεπέρασες για να μου σώσεις τη ζωή; Πόσες εγκαταλείψεις δεν υπέστης από μένα, για να έχω εγώ τις ηδονές μου;

ΦΥΣΙΚΑ και μου συμβαίνει συχνά να σε μοιράζομαι με άλλους. Κι ακόμη, να σ΄ αφήνω να σ΄ αγαπούνε οι άλλοι, ειδικά μία που ξέρω πως θα σ΄ έπαιρνε κοντά της, αν της το επέτρεπα…

ΣΩΜΑ μου, τώρα, τώρα που σε βρήκα, δεν θα σ΄ αφήσω πια…

ΘΑ συμπορευτούμε ως το τέλος της ζωής μας, και, οτιδήποτε κι αν μας συμβεί, θα γεράσουμε μαζί. (Jacques Salomé, 29/1/08, Απόδοση στα ελληνικά Στ.Γ.Κ., www.stcloris.gr)

Lettre à mon corps.

C’est à toi que je veux dire aujourd’hui, combien je te remercie de m’avoir accompagné depuis si longtemps sur les multiples chemins de ma vie.
Je ne t’ai pas toujours accordé l’intérêt, l’affection ou simplement le respect que tu mérites.
Souvent je t’ai même ignoré, maltraité, matraqué de regards indifférents, de silences pleins de doutes, de reproches violents.
Tu es le compagnon dont j’ai le plus abusé, que j’ai le plus trahi. Et aujourd’hui, au mitan de ma vie, je te découvre un peu avec des cicatrices secrètes, avec ta lassitude, avec tes émerveillements et avec tes possibles.
Je me surprends à t’aimer avec des envies de te câliner, de te choyer, de te donner du bon.
J’ai envie de te faire des cadeaux uniques, de dessiner des fleurs sur ta peau par exemple, de t’offrir du Mozart, de te donner les rires du soleil, ou de t’introduire aux rêves des étoiles.
Mon corps, aujourd’hui je veux te dire que je te suis fidèle.
Non pas malgré moi, mais dans l’acceptation profonde de ton amour. Oui, j’ai découvert que tu m’aimais, mon corps, que tu prenais soin de moi, que tu étais vigilant et étonnamment présent dans tous les actes de ma vie.
Combien de violences as-tu affrontées pour me laisser naître, pour me laisser être, grandir en toi ?
Combien de maladies m’as-tu évitées ?
Combien d’accidents as-tu traversés pour me sauver la vie ?
Combien d’abandons as-tu acceptés pour me laisser entrer dans le plaisir ?
Bien sûr il m’arrive parfois de te partager et même de te laisser aimer par les autres, par une que je connais et qui t’enlèverait bien si je la laissais faire …
Mon corps, maintenant que je t’ai rencontré, je ne te lâcherai plus …
Nous irons jusqu’au bout de notre vie commune et quoiqu’il arrive nous vieillirons ensemble.
(Jacques Salomé) (29/1/08)


Σχολιάστε