"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Η»άλλη Ελλάδα»-Σχόλια («Χ.Ν»., 19-1-12)

H «ΑΛΛΗ ΕΛΑΔΑ» (όπως δημοσιεύτηκαν στα «Χ.Ν.», 19-1-12)

ΥΠΑΡΧΕΙ! Απλά τα ΜΜΕ δεν την «βλέπουν», ή δεν θέλουν να τη δουν. Επειδή, σ΄ αυτόν τον τόπο, για τα ΜΜΕ, αυτό που μετράει είναι οι κακές ειδήσεις! Έτσι αισθάνονται ότι επιτελούν το χρέος τους προς το κοινό μεταδίδοντας μόνο την ασχήμια, το σεξ, το έγκλημα, την τρομοκρατία… Κι όμως!
«ΔΕΝ ΘΕΛΩ να φύγω από την Ελλάδα. Είναι μέρος του εαυτού μου που δεν μπορώ να αποποιηθώ λόγω της κρίσης. Ή όλοι μαζί θα περάσουμε στην απέναντι όχθη, ή όλοι μαζί θα βουλιάξουμε. Επειδή είναι καίρια στιγμή, υπάρχει ελπίδα να αλλάξουν τα πράγματα, να γεννηθεί κάτι υγιές και καινούργιο. Θέλω να βιώσω αυτή την εποχή ως ένα πολύτιμο ραντεβού. Είναι μια συναρπαστική, σπουδαία στιγμή που πρέπει να αντιμετωπίσουμε πάλι ως έθνος τον εαυτό μας…»
ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ λόγια δεν είναι κανενός… Ακαδημαϊκού, ή κάποιου «ρομαντικού» φιλέλληνα που βλέπει τα πράγματα από έξω! Τα λέει ένας νεαρός Έλληνας συνθέτης με διεθνή προβολή, ο Γ. Κουμεντάκης, σε συνέντευξή του στη Μαρία Κατσουνάκη («Καθημερινή», 15/1/12). Και δεν είναι ο μόνος που επιμένει ελληνικά, που μένει στον τόπο του και αγωνίζεται εκ των έσω, για να έλθει το καλύτερο στο προσκήνιο. Αλήθεια…, πώς θα προέλθει το καλύτερο, όταν οι νέοι μας αυτοεξορίζονται και δεν θα είναι εδώ για να ψηφίσουν αυτή την αλλαγή; Ο παλαιοκομματισμός δεν πεθαίνει με τους παλιούς ψηφοφόρους…
…Η «ΑΛΛΗ Ελλάδα», όπως τη θέλει κι ο κ. Γ. Γραμματικάκης, υπάρχει παντού γύρω μας. Μια απλή ματιά θα σας πείσει. Είναι αυτοί που δημιουργούν με την τέχνη, αυτοί που προσφέρουν τον ελεύθερο χρόνο τους για να απαλύνουν τη δυστυχία και τον πόνο των άλλων, αυτοί που αγωνίζονται ομαδικά να μη τους βάλει κάτω η κρίση… Είναι αυτοί που ψάχνουν ξανά στην παράδοση για να βρουν και να αξιοποιήσουν νέες ιδέες (π.χ. βοτανοκαλλιέργειες), είναι αυτοί που από το περιττό μηχανεύονται νέες μορφές ενέργειας (π.χ. τηγανέλαια/βιομάζα), είναι αυτοί που δεν περιμένουν τίποτε από το κράτος (ούτε καν την έγκριση της καινοτομίας τους). Είναι το «Εθνικό Κέντρο Τεχνολογικής Ανάπτυξης» (ΕΚΕΤΑ) που δουλεύει αθόρυβα με σημαντικές επιτυχίες, είναι οι αλλαγές επιχειρηματικών εργασιών…
Η ΑΛΛΗ Ελλάδα υπάρχει και μεταλλάσσει αργά και σταθερά νοοτροπίες και μυαλά. Είναι αυτή που βασίζεται στον εαυτό της και τις πρωτοβουλίες της. Όχι στο σύστημα και τους βουλευτές ή τους τοπικούς άρχοντες της περιοχής… Είναι αυτή η Ελλάδα-μαγιά που θα αλλάξει το διεφθαρμένο και φθαρμένο πολιτικό σύστημα… Αισιοδοξούμε, γιατί αισιόδοξος είναι αυτός που πιστεύει πως τελικά όλα θα πάνε καλύτερα σ΄ αυτόν τον τόπο. Κι ας μη ζήσει ο ίδιος για να τα απολαύσει… (Στ.Γ.Κ., stcloris@yahoo.gr, www.stcloris.gr)

ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ
ΒΡΕ, πώς αλλάζουν ο καιροί! Εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 1970 είδαμε τα πρώτα μαγαζιά “CONSUM” στη Θεσσαλονίκη. Μας έκαναν εντύπωση για το μέγεθος, αλλά κυρίως για τον πλούτο των ειδών που είχαν: πολλά παντοπωλεία σε ένα! Αγόραζες από καρφίτσες μέχρι αβγά, από παπούτσια μέχρι εσώρουχα. Πρωτόφαντο γεγονός που δεν άργησε να κυριαρχήσει σιγά-σιγα σε όλη τη χώρα…
ΣΗΜΕΡΑ οι «υπεραγορές» (supermarkets) βρίσκονται σχεδόν σε κάθε συνοικία. Είναι δε ο μόνος κλάδος της αγοράς που δεν έβαλε ακόμη λουκέτο! Η φιλοσοφία των πρώτων υπεραγορών βασίστηκε στα… σκουπίδια των ανθρώπων! Η ιδέα ξεκίνησε από την Αμερική κάπως έτσι: «Ερευνητές των ανθρωπίνων αναγκών» έστελναν τα σαΐνια τους να… ανιχνεύουν τους σκουπιδοτενεκέδες των γειτονιών για να διαπιστώσουν τι … καταναλώσιμο είδος λείπει! Και οι βιομηχανίες μετά από κάποια μελέτη, αναπλήρωναν στα ράφια των καταστημάτων τους το είδος! Έτσι εθιστήκαμε στην κατανάλωση ακόμη και τελείως περιττών πραγμάτων…
ΔΕΝ απέχει και πολύ χρονικά, ο ορισμός που είχε καθιερωθεί για τον καταναλωτή: ήταν αυτός που πήγαινε στο σούπερ μάρκετ, ψώνιζε δυο σακούλες αγαθά, αλλά ο ίδιος έριχνε στα σκουπίδια …τρείς σακούλες! Κυρίως από πεταμένα φαγητά! Σήμερα βέβαια όλα αλλάζουν. Εξορθολογίζονται. Επειδή, η ελληνική κοινωνία δεν είναι γεννημένη για να καταναλώνει περισσότερα από όσα παράγει… (Στ.Γ.Κ.)

ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΗ ΧΩΡΑ!
ΣΥΝΗΘΕΣ φαινόμενο η αύξηση του αριθμού των αυτοκτονιών σε εποχές μεγάλων κρίσεων. Το κακό είναι ότι οι κοινωνίες μας είναι πάντοτε ανέτοιμες να αντιμετωπίσουν τέτοιες καταστάσεις. Έτσι, «άνοδος καταγράφεται στα ποσοστά των αυτοκτονιών την τελευταία διετία: συνολικά το 2009 οι περιπτώσεις αυτοκτονιών ανήλθαν σε 507, ενώ το 2010 παρουσίασαν σημαντική αύξηση της τάξης του 22,5%, φθάνοντας στις 622 και, παρέμειναν περίπου στο ίδιο επίπεδο, το 2011. Η Κρήτη καταλαμβάνει την τρίτη θέση στον αριθμό αυτοχείρων»
ΛΙΤΗ η είδηση με μόνη την πραγματικότητα των παγερών αριθμών. Η κρίση σαν τσουνάμι περνάει από τις κοινωνίες μας και «παίρνει» τους αδύναμους. Ή τους άσκεφτους. Διότι, η υπερχρέωση ενός νοικοκυριού ή το να «πέσεις έξω» στους υπολογισμούς σου-ειδικά στο εμπόριο- τι άλλο δείχνει εκτός από απερισκεψία και απρονοησία; Εν πάση περιπτώσει, δεν νομίζουμε ότι ένα οικονομικό- ή οποιοδήποτε άλλο- πρόβλημα θα πρέπει να είναι ικανό να μας αφαιρεί ό,τι πολυτιμότερο έχουμε, δηλαδή την ίδια τη ζωή. Πώς το έλεγε η μαντινάδα της Γερμανικής Κατοχής;
«Υπομονή χρειάζεται σε όλα τα συμβάντα
Και τούτη η κατάσταση δε θα κρατήσει πάντα» (Στ.Γ.Κ.)


Σχολιάστε