"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Απαίτηση για νέο Σύνταγμα

 

 

 

ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

(σχόλια όπως δημοσιεύτηκαν στα «Χ.Ν.», 29-12-11)

  • Η επόμενη Βουλή πρέπει να είναι αναθεωρητική, για να μπει τέλος στην ασυδοσία των πολιτικών. Και όμως κανείς τους δε συζητά κάτι τέτοιο, στις μαραθώνιες κομματικές συνεδριάσεις τους. Ακόμη και τώρα που η χώρα βουλιάζει…

ΤΟ ΠΑΡΟΝ δεν είναι όλως διόλου  ελαττωματικό. Περιέχει, όμως, βασικές αδυναμίες: όπως τα εξοργιστικά άρθρα περί ασυλίας/ατιμωρησίας των εθνοπατέρων μας. Ορισμένες απ΄ αυτές είναι εκ κατασκευής (επί τούτου, δηλαδή) και άλλες… επίκτητες (κατά το εκάστοτε δοκούν της κάθε συντακτικής συνέλευσης). Αυτές οι αδυναμίες έχουν συμβάλει καθοριστικά στη στρεβλή (οικονομική) πολιτική πορεία της χώρας και της κατάρρευσής μας ως κοινωνίας. Σκεφθείτε, για παράδειγμα, την τύχη ενός Διοικητικού Συμβουλίου οποιουδήποτε Οργανισμού  που το καταστατικό του εξασφαλίζει ότι, όσο ανίκανο, ανεύθυνο ή και ανέντιμο κι αν είναι, δεν υφίσταται κυρώσεις! Σκεφθείτε ακόμη τον κομματικοδίαιτο (δηλαδή, κρατικοδίαιτο) συνδικαλισμό με την έκταση της διαφθοράς και ασυδοσίας που κυριάρχησε, δεκαετίες τώρα, σ΄ αυτόν.

ΚΑΘΕ Σύνταγμα, ειδικότερα το ελληνικό, διαδραματίζει πρωταρχικό ρόλο στη διαμόρφωση, συντήρηση και αναπαραγωγή του υπάρχοντος κοινωνικοπολιτικού συστήματος. Όπως αυτού που μας έφερε στη σημερινή κατάντια… Τώρα δε που το  «παλαιοπολιτικό» σύστημα παραπαίει, δεν πρέπει να χαθεί η ευκαιρία να γίνει δημοψήφισμα για ένα νέο Σύνταγμα. Ο λαϊκός θυμός πρέπει να διοχετευθεί σε συγκεκριμένο στόχο, ώστε να μπουν τα θεμέλια για ένα υγιέστερο πολιτικό σύστημα. Πριν αναλάβουν αυτό το έργο οι δημαγωγοί που καιροφυλακτούν και κατευθύνουν τη βούλησή μας όπου αυτοί θέλουν…

ΣΤΟΧΟΣ πρέπει να είναι η ριζική αναθεώρηση του Συντάγματος. Το εγχείρημα (περίπου όπως στην Ισλανδία) θα αποτελούσε μια υπέρβαση, ένα ξεπέρασμα των αδιέξοδων, με ομαλό τρόπο. Θα παρείχε δε στο λαό τη δυνατότητα να εκφραστεί, να προτείνει, να επιλέξει. Ο χρόνος είναι κατάλληλος, επειδή ο κόσμος έχει μπει σε φάση έντονης πολιτικοποίησης. Ο παλιός δικομματισμός πεθαίνει, η κρίση βαθαίνει, η έξοδος είναι στα χέρια μας.

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ κατάσταση είναι ευνοϊκή, έστω κι αν η κομματική «αριστοκρατία» θα υπερασπιστεί με κάθε τρόπο  το υπάρχον Σύνταγμα. Η απαξίωση του όλου πολιτικού συστήματος, η μη ύπαρξη εναλλακτικής υγιούς πολιτικής λύσης από τη σημερινή Βουλή ενισχύουν μια τέτοια θέση.  Αν πρόκειται να έχουμε κάτι θετικό από την κρίση, αυτό θα πρέπει να σχετίζεται κυρίως με τη  μεταβολή του τρόπου διακυβέρνησης: μακριά από «θεσμική διαφθορά και διαπλοκή», μακριά από θεσμική «ατιμωρησία», από λαμόγια και «ημέτερους». Τώρα είναι ευκαιρία ο λαός να βάλει τις ασφαλιστικές του δικλείδες … (Στ.Γ.Κ., stcloris@yahoo.gr, www.stcloris.gr)

ΤΟ ΠΟΘΕΝ ΚΑΙ ΤΟ… ΕΣΧΕΣ!

ΤΟ «πόθεν έσχες» είναι μια ρητορική έκφραση που καθιερώθηκε πολιτικά στη δεκαετία του 1960, ως φόβητρο δήθεν, κατά του παράνομου πλουτισμού των εθνοπατέρων μας! Αστεία πράγματα…  Από τότε πέρασαν σχεδόν 50 χρόνια και ποτέ δεν μάθαμε, ούτε το πραγματικό «έσχες», ούτε κυρίως το «πόθεν» των περιουσιακών στοιχείων όσων μας κυβέρνησαν.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ από το «πόθεν έσχες» των εθνοπατέρων μας είναι ότι κανείς τους δεν λογοδοτεί για την αποτυχία της πολιτικής τους. Εκλέγονται, συνήθως με πολλές υποσχέσεις «υπό μάλης», και μετά το πέρας της πρώτης τετραετίας τους, απλά δικαιολογούνται γιατί δεν έπραξαν αυτά που έπρεπε! Επικαλούνται ως βασική αιτία την… αντιπολίτευση που δεν… συναίνεσε στις προτάσεις τους, τις κακές συγκυρίες ή τη διεθνή κατάσταση!

ΠΟΛΛΑ τα κόλπα της πολιτικής. Με μερικά τεχνάσματα λόγου και αποκοιμιστικής  «λογικής» πείθουν τους ψηφοφόρους τους να τους ξαναδώσουν την… ευκαιρία! Και εμείς, οι ανόητοι, τους τη δίνουμε. Για να αποτύχουν εκ νέου αποκομίζοντας νέα κέρδη από μίζες και ποιος ξέρει τι άλλο.

ΩΡΑΙΑ, συνεπώς, η πρόταση που διαβάσαμε κάπου και μάλλον πρέπει να κατοχυρωθεί στο Σύνταγμα: να επιστρέφουν, δηλαδή, οι εθνοπατέρες  στο κράτος το κόστος της αποτυχίας τους σε χρήμα! Να κοστολογούνται εφεξής τα λάθη της πολιτικής των κυβερνώντων μας και σε χρήμα. Τι να την κάνει ο λαός την «τζάμπα» αυτοκριτική και τις συγγνώμες τους; Η χρεοκοπία της χώρας μάς κοστίζει κάθε μέρα τόσα. Δεν θα΄ πρεπε κι αυτοί να πληρώσουν τα ανάλογα, όταν οι πολιτικές που εφάρμοσαν -και εξακολουθούν να εφαρμόζουν- αποδεικνύονται αναποτελεσματικές; (Στ.Γ.Κ.)


Σχολιάστε