"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Πρωτοχρονιές στην Παιδόπολη «ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ» (1948-1954)

 

 

 

Πρωτοχρονιές στην «ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ» (1948-1954)

(Μας τις θύμησε ο Παύλος με το μικρό του σημείωμα/σχόλιο σε προηγούμενο παιδοπολίτικο  κείμενό μας)

ΟΙ ΓΙΟΡΤΕΣ των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς  σε οδηγούν αυθόρμητα στα παιδικά σου χρόνια.

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που κάνει να δουλεύει έτσι ο νους: Πιθανόν η αιώνια τάση φυγής, κυρίως όταν η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή. Όπως είναι η καθημερινότητα σήμερα στη χώρα μας. Πιθανόν επίσης να επενεργεί και η φρούδα πεποίθηση της ειρωνικής πρότασης του Ουμπέρτο Έκο που λέει «τι ωραία που ήταν τότε, που όλα ήταν χειρότερα»! Δεν ξέρουμε ακόμη αν όλα ήταν τότε χειρότερα ή θα τα δούμε φέτος…

ΕΤΣΙ, αυτές τις μέρες ο νους μου «αλητεύει», ταξιδεύει πάλι στις υπώρειες του Βερμίου, εκεί στην Παιδόπολη της «Καλής Παναγιάς» στην οποία φυλακίσαμε τις αναμνήσεις μας από το 1948 μέχρι το 1954: Έξι χρόνια, όσες και οι τάξεις του Δημοτικού Σχολείου. Η Καλή Παναγιά (η Μονή Δοβρά) για μας ήταν περισσότερο μια μακροχρόνια κατασκήνωση και λιγότερο Παιδόπολη. Με τις ομαδάρχισσες, την αρχηγό (κα Στεφανίδου-Παπαδοπούλου) και υπαρχηγό (την κα Κοπανίδου), το δευτερεύον προσωπικό, τους δασκάλους μας (Χρυσούλα, Νικηφορίδη, Παντρεμένο), το αναρρωτήριο, τις νοσοκόμες, την οργιώδη μακεδονική άνοιξη στη φύση, το βαρύ αλλά γοητευτικό χειμώνα με τα χιόνια και τις ξυλόσομπες, τις «πυρές» τα καλοκαίρια στο γήπεδο με τους αποχωρισμούς των παιδιών που έφευγαν, και τις εκδρομές στα γύρω χωριά, την πειθαρχία, τις λέσχες ανάγνωσης ελεύθερου βιβλίου, το ατέλειωτο παιχνίδι, τη φιλία με τα άλλα παιδιά και…και…

ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ εθνικές ή θρησκευτικές γιορτές γινόντουσαν στο σχολείο που βρισκόταν στο τέρμα του μεγάλου γηπέδου, όπου κάναμε την έπαρση και την υποστολή της σημαίας κάθε μέρα. Το μεγάλο γήπεδο όπου παίζαμε μπάλα ήταν η συνέχεια του Κάτω συγκροτήματος. Η Καλή Παναγιά είχε δυο συγκροτήματα κτηρίων-θαλάμων για τα παιδιά. Το Πάνω και το Κάτω. Το καθένα τους είχε και μια λέσχη-βιβλιοθήκη για διάβασμα.

Υπήρχαν (κοινά) λουτρά, ιματιοθήκη, διοικητήριο, γραφεία δασκάλων, ξενώνες. Κάθε συγκρότημα είχε πέντε ομάδες… Η δική μας ομάδα ήταν η 5η του Κάτω συγκροτήματος. Ονομαζόταν «Μακεδονία». Είχαμε ομαδάρχισσες πρώτα την κα Τεκτονίδου, έπειτα την κα Χρύσα Κανδαράκη και στο τέλος την κα Εύα Σοαντζόγλου.

ΟΤΑΝ σίμωναν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά με τις ομαδάρχισσες και τα άλλα παιδιά της ομάδας στολίζαμε το μικρό δέντρο, συνήθως πεύκο και σπάνια έλατο, που είχαμε στην ομάδα μας. Με βαμβάκι, με ζελατινόκολλες στις οποίες τυλίγαμε φρούτα ή ξηρούς καρπούς και τα κρεμούσαμε στα κλαδιά, με χάρτινα αστεράκια που βάζαμε στα κλαδιά και στην κορυφή, με πάνινους αηβασίληδες μικρούς και μεγάλους.

ΣΤΗ μεγάλη Πρωτοχρονιάτικη γιορτή στο σχολείο, είχαμε θεατρικές αναπαραστάσεις του νέου και του παλιού χρόνου ή άλλες σχετικες μικρές παραστάσεις. Όταν σήμανε 12 η ώρα τραγουδούσαμε Το «Πάει ο παλιός ο χρόνος, ας γιορτάσουμε παιδιά, και του χωρισμού ο πόνος, ας κοιμάται στην καρδιά…». Ενώ περιμέναμε να… διώξουμε και επίσημα τον παλιό χρόνο: «Γέρε χρόνε, φύγε τώρα, πάει η δική σου  η σειρά, ήρθε νέος με τα δώρα, με τραγούδια, με χαρά- Καλή χρονιά, χρόνια πολλά… κ.λπ.»

Το τραγούδι που μας άρεσε για το σκερτσόζικο μοτίβο του ήταν το: «Στη γωνιά μας κόκκινο, τ’ αναμμένο τζάκι, τούφες χιόνι πέφτουνε, στο παραθυράκι…, κ.λπ.» Μας άρεσε γιατί τις περισσότερες φορές αυτό συνέβαινε και στην πραγματικότητα: να πέφτει και πυκνό πανέμορφο χιόνι έξω…

ΤΕΛΟΣ πάντων! Με τον καινούργιο χρόνο οι κυρίες μας μοίραζαν τα δώρα και ένα κομμάτι βασιλόπιτα… Ευχόμασταν σε όλο το προσωπικό «Καλή Χρονιά», λέγαμε την καληνύχτα μας και πηγαίναμε για ύπνο, ονειρευόμενοι την επόμενη χρονιά καλύτερη και το παιχνίδι που δεν το είχαμε χορτάσει χθες… Αλλά και την ομορφιά του παγωμένου χιονιού να κρέμεται σαν κρύσταλλο στα περβάζια των παραθύρων και στα γείσα της ομάδας…» (Στ.Γ.Κ., 29-12-11)

Υ.Γ. Κάνοντας κλικ στη φωτογραφία που αγαπώ ιδιαίτερα γιατί δείχνει μια ευτυχισμένη ζωή ( είναι του Δ. Χαρισιάδη), θα δείτε ένα σμάρι παιδιών να ξεχύνεται στα χιόνια βγαίνοντας από το σχολείο. Πιθανόν να είστε κι εσείς μέσα, αν υπήρξατε παιδοπολίτης εκείνη την περίοδο στην Καλή Παναγιά.

Διάλειμμα; Τέλος γιορτής; Ποιος ξέρει; (Στ.Γ.Κ.)

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ…

 


Σχολιάστε