"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Για τα 40χρονα του Γ.Σεφέρη

 

 

 

 

[Το 1963,  χρονιά που ο Γ. Σεφέρης τιμήθηκε-και μαζί του για πρώτη φορά όλη η Ελλάδα-με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, όντας φοιτητές στη Φιλοσοφική Σχολή Θεσσαλονίκης-Τμήμα Γαλλικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας-αισθανθήκαμε τόσο υπηερήφανοι που δεν λέγεται. Ο δε Λίνος Πολίτης, καθηγητής μας στη Νεολληνική Λογοτεχνία, κάλεσε τον Γ. Σεφέρη για να τον τιμήσει η Φιλοσοφική Σχολή. Μας τον έφερε στη Φοιτητική Εστία "Βασιλεύς Πάυλος", στο Καυταντζόγλειο. Εκεί μας μίλησε για τη γλώσσα και το ποίημα. Για τη μελοποίηση των στίχων του από τον Μ. θεοδωράκη-που ήταν του συρμού τότε- και για την άνω τελεία που υπάρχει στο στίχο "πήραμε τη ζωή μας/  λάθος! κι αλλάξαμε ζωή" , μας είπε τη σωστή ανάγνωση! και τόνισε πως η μουσική εν τη ρύμη της δικής της αρμονίας, δεν ακολουθεί πολλές φορές το πραγματικό νόημα των λέξεων... Στ.Γ..Κ.]

Γ. Σεφέρης, Επί Ασπαλάθων

1. «Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού.
πάλι με την άνοιξη.
Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες
το κόκκινο χώμα και οι ασπάλαθοι
δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια
και τους κίτρινους ανθούς.
Απόμερα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας που αντηχούν
ακόμη…

Γαλήνη
-Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον;
Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ, χαμένη στου μυαλού
τ’ αυλάκια.
τ’ όνομα του κίτρινου θάμνου
δεν άλλαξε από κείνους τους καιρούς.
Το βράδυ βρήκα την περικοπή:
“τον έδεσαν χειροπόδαρα” μας λέει
“τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν
τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν
απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους
και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο κουρέλι”.

Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του
Ο Παμφύλιος ο Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος

31 του Μάρτη 1971

————————–

Υ.Γ.: Το ποίημα ( δημοσιεύτηκε στο Βήμα, 23.9.71) λίγο μετά το θάνατο του Γ. Σεφέρη και είναι μια αλληγορία για το τέλος των τυράννων.  Βασίζεται σε ένα χωρίο του Πλάτωνα (στην Πολιτεία 614 κ.ε.) και αναφέρεται στη μεταθανάτια τιμωρία των αδίκων. Ιδιαίτερα του Αρδιαίου, τύραννου, που είχε σκοτώσει πατέρα και  μεγαλύτερο αδερφό.

Να πως περιγράφει ο Πλάτωνας την ποινή του: «Την ίδια ώρα άντρες άγριοι και όλο φωτιά που βρισκόταν εκεί και ήξεραν τι σημαίνει αυτό το μουγκρητό, τον Αρδιαίο και μερικούς άλλους αφού τους έδεσαν τα χέρια και τα πόδια και το κεφάλι, αφού τους έριξαν κάτω και τους έγδαραν, άρχισαν να τους σέρνουν έξω από το δρόμο και να τους ξεσκίζουν επάνω στ’ ασπαλάθια και σε όλους όσοι περνούσαν από εκεί εξηγούσαν τις αιτίες που τα παθαίνουν αυτά και έλεγαν πως τους πηγαίνουν να τους ρίξουν στα Τάρταρα». (Πλ. Πολιτεία 616)

———————–

2.-

Ο διπλωμάτης Γ. Σεφέρης,  ευρισκόμενος στην Αφρική αυτοεξόριστος με την ελληνική κυβέρνηση, λέει στον «Στράτη θαλασσινό ανάμεσα στους αγάπανθους» (Ημερολόγιο Καταστρώματος Β΄ ) και τα εξής για τις φωνές των απογενόμενων:

“Είναι βαρύ και δύσκολο, δε μου φτάνουν οι ζωντανοί·

πρώτα γιατί δε μιλούν, κι ύστερα

γιατί πρέπει να ρωτήσω τους νεκρούς

για να μπορέσω να προχωρήσω παρακάτω”.

——————————————————-

… Εμείς τους ρωτάμε ποτέ; Μάλλον τα… ξέρουμε όλα!

 

 

Στ.Γ.Κ.

 

 


Σχολιάστε