"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Το ευρώ θα επιβιώσει, όπως και η Ευρώπη!

 

 

 

 

Το ευρώ θα επιβιώσει, όπως και η Ευρώπη!

(αποστολή από Ιάσωνα)

(Ανέκαθεν ήμασταν δύσπιστοι με τα χοντρά παιχνίδια των λεγόμενων αγορών. Ο στόχος τους είναι το κέρδος. Κι όταν αυτό επιτευχθεί πάνε πιο κάτω, αλλού. Σαν τις μεσαιωνικές επιδημίες, τις κατάρες: χτυπούν και φεύγουν αφήνοντας πίσω «πτώματα», «ερείπια», «μιζέρια και φτώχεια». Το ευρώ δεν είναι οποιοδήποτε εθνικό νόμισμα. Είναι ευκαιρία οι χώρες που το έχουν υιοθετήσει να οργανώσουν την οικονομική -δημοσιονιομική πολιτική τους, προπομπό της πολιτικής ένωσης. Το θέμα είναι να μην καταλήξουμε σε «ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ», αλλά σε μια Eυρώπη των λαών της, ισοδύναμων και εξίσου ευημερούντων.

Το πείραμα με τη χώρα μας είναι, δυστυχώς, ο δείκτης των σημείων διόρθωσης του ευρώ. Αλλά και εν γένει των αντιφάσεων του χρηματοπιστωτικού συστήματος του καπιταλισμού. Και αυτά είνα πάμπολλα.

Το ευρώ, το ελπίζουμε, θα επιζήσει εις μάτην όσων έχουν ποντάρει στον καταποντισμό του.

Διαβάστε το παρακάτω άρθρο, ίσως κάτι σας πει. Στ.Γ.Κ.)

26/11/2011

Αν πιστέψουμε τις «καταστροφολογικές» επικεφαλίδες των εφημερίδων, η Ευρώπη βρίσκεται στο χείλος του οικονομικού γκρεμού, με το ενιαίο νόμισμα να βαίνει προς το τέλος του. Αυτό όμως δεν πρόκειται να συμβεί. Το ευρώ ήρθε για να μείνει. Και μάλιστα, πολύ σύντομα, θα αντικαταστήσει το δολάριο ως το κύριο αποθεματικό νόμισμα του κόσμου. Αυτό είναι σίγουρο. Ο λόγος είναι ότι ακόμη και μετά τη κρίση, η Ευρώπη παραμένει η πιο ζωντανή οικονομία στον βιομηχανικό κόσμο, με το ευρώ ριζωμένο σε αυτήν για τα καλά.

Το ευρώ είναι το τελευταίο βήμα στη δύσκολη απόπειρα να ενωθεί μια ήπειρος που ιστορικά σημαδεύτηκε από πολέμους μεταξύ των κρατών που την αποτελούν. Η ΕΕ βασίστηκε σε μια απλή ιδέα: Δεν σκοτώνεις τον γείτονά σου, αν αυτός σου προσφέρει ζωτικά αγαθά, και το αντίστροφο. Για αυτό και προέκυψε η κοινή αγορά, και στη συνέχεια το κοινό νόμισμα. Ένα άλλο κίνητρο για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση προήλθε από την οδυνηρή ιστορική εμπειρία ότι οι αποξενωμένες και εξαθλιωμένες μάζες αποτελούν εύκολο θύμα του εξτρεμισμού (φασισμού και κομμουνισμού). Αυτό το σκληρό μάθημα είναι που οδήγησε την Ευρώπη στο να εφαρμόσει το υπάρχον σήμερα κοινωνικό κράτος.

Ανέκαθεν, η δυσκολία ήταν στην ευθυγράμμιση των πολιτικών στόχων, με την οικονομική πραγματικότητα. Ο πρώην καγκελάριος και αρχιτέκτονας του ευρώ Helmut Kohl είχε πει κάποτε πως η όλη δημιουργία του νομίσματος είναι θέμα της επιστήμης της ιστορίας, και όχι αυτής των οικονομικών. Η πολιτική επικράτηση έναντι της οικονομικής στο ζήτημα του νομίσματος αποτέλεσε και την Αχίλλειο πτέρνα του εγχειρήματος. Και αυτό αποδεικνύεται από τα χάλια στα οποία βρίσκεται σήμερα η Ευρώπη. Η περίπτωση της Ελλάδας, με 6 εβδομάδες πληρωμένη άδεια, και σύνταξη στα 55, ήταν υπερβολική για τα δεδομένα των περισσοτέρων χωρών.

Αφού λοιπόν η Γαλλία και η Γερμανία μπορεί να δίνουν στην Ελλάδα τη μια επιταγή μετά την άλλη, γιατί να μη μπορούν να λύσουν το πρόβλημα μια και καλή; Και όμως, οι Nicolas Sarkozy και  Angela Merkel, επέλεξαν να αφήσουν τη κρίση να σιγοβράζει, και να τους οδηγήσει στο γκρεμό. Το ότι στο χάος μπήκε τώρα και η Ιταλία, επιβεβαιώνει τα παραπάνω.

Μπορούμε κάλλιστα να αγνοήσουμε τους θεατρινισμούς που βλέπουμε σήμερα στην Ελλάδα και στην Ιταλία. Όλα είναι ενορχηστρωμένα από την Γερμανία και την Γαλλία, οι οποίες σπεύδουν να εκμεταλλευθούν μια σπάνια ευκαιρία να αποδείξουν ότι δεν μπορεί να υπάρχει εθνική κυριαρχία στη δημοσιονομική πολιτική των χωρών μελών μιας νομισματικής ένωσης. Η συμμετοχή  του ΔΝΤ στη τελευταία συνάντηση των G20, έρχεται να αυξήσει τις πιέσεις για μια μοναδική δημοσιονομική αρχή.

Κανένα νόμισμα δεν μπορεί να επιβιώσει αν δεν ελέγχεται από συγκεκριμένες δημοσιονομικές πολιτικές, και η ευρωζώνη έχει πολλές εθνικές κυβερνήσεις με συγκρουόμενα συμφέροντα η καθεμία. Αυτό που χρειάζεται είναι ένα κοινό υπουργείο δημοσιονομικής πολιτικής, και όχι 17 αλληλοσυγκρουόμενα μέλη. Σίγουρα τα μικρότερα κράτη μέλη δεν θέλουν κάποιον γραφειοκράτη των Βρυξελλών να υπαγορεύει τους εθνικούς τους προϋπολογισμούς. Και σίγουρα δεν θέλουν αυτός ο γραφειοκράτης να είναι Γερμανός ή Γάλλος. Στις παλιές καλές εποχές, δεν υπήρχε περίπτωση οι ευρωπαίοι να συμφωνούσαν σε κοινή δημοσιονομική πολιτική. Η κάθε κρίση όμως γεννά και ευκαιρίες, οπότε τώρα αυτό θα γίνει με το ζόρι. Ή λοιπόν θα διαλυθεί η ΟΝΕ, ή θα περάσει η δημοσιονομική εξουσία στις Βρυξέλλες.

Στο τέλος, η Ευρώπη θα οδηγηθεί εκεί που πρέπει. Το διακύβευμα είναι μεγάλο για όλους τους παίκτες. Το μοίρασμα του πλούτου από πλευράς των ισχυρών, και η παραχώρηση κυριαρχίας από πλευράς των ασθενών, θα πονέσει. Στο τέλος όμως, αυτό θα είναι και το λιγότερο από όλα τα πιθανά κακά.

Πιστεύω λοιπόν πως η μαέστρος αυτή του Μακιαβελισμού Angela Merkel, θα χρησιμοποιήσει τη κρίση για να πετύχει την χρυσή ευκαιρία. Πρόκειται για πολιτικό που μετράει διεθνώς. Και μπορεί σε όλους τους υπόλοιπους να μην συμφέρουν οι «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», αλλά εκεί θα καταλήξουμε αργά ή γρήγορα.

[Του Dirk Matten  (The Globe and Mail, Canada)]

 


Σχολιάστε