"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Εκπαιδευτικού Hμερολόγιο…

 

 

 

 

ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ  ΜΙΑΣ ΔΑΣΚΑΛΑΣ…

[Γιορτή εκπαιδευτικών, στις 5/10 κάθε χρόνο]

[Σ΄αυτή την επαρχία που ξανάρχομαι, κοντά δέκα χρόνια, εργάζομαι αθόρυβα, χωρίς τυμπανοκρουσίες και κανάλια. Εγώ, οι μικροί μαθητές μου κι ο Θεός είναι οι μάρτυρες. Δεν θέλω και άλλους, ειδικά τους δερβέναγες του υπουργείου.

Εργάζομαι όσο μπορώ καλύτερα. Κι απ΄την αποδοχή που έχω από τις μικρές δωδεκανησιακές κοινωνίες, μάλλον πρέπει να αισθάνομαι ικανοποιημένη. Ναι, ποτέ μου δεν λογάριασα το επάγγελμά μας ως πηγή πλούτου, και  ως ευκαιρία... ανάπαυσης ή λούφας!  Πού χρόνος γι αυτά σε μια γωνιά ενός απόμερου νησιού, όπου όλα γίνονται γνωστά και όλα συμμετέχουν στη ζωή σου.

Ο εκπαιδευτικός είναι ο μόνος λειτουργός που 24 ώρες το 24ωρο έχει προσκολλημμένο το μυαλό του στα παιδιά, στη... δουλειά του. Μια δουλειά που έει να κάνει με ό,τι ωραιότερο υπάρχει σε μια κοινωνία, τα παιδιά.

Και ή τον αγαπούν, ή τον μισούν...

...Σήμερα είπα έτσι να κρατήσω σκόρπιες σημειώσεις για το πριν και το μετά του χρόνου μου...

Ίσως να είναι καλύτερα και για μένα. Στέλλα Κ.]

——————————————————————————————————————————————

Η Αυγουστιάτικη ανάπαυλα τελείωσε προ πολλού. Η  επιστροφή στο σχολείο κι αυτή τελείωσε. Ο κάθε κατεργάρης στο μπάγκο του. Φρέσκα σώματα, φρέσκα μυαλά, καινούργιες ιδέες, καινούργια παιδιά. Μπορεί και καινούργιοι συνάδελφοι.

Νέα σχολική χρονιά. Νέα προβλήματα με παλιά επένδυση. Τα βιβλία δυστυχώς δεν ήρθαν ακόμη.

Αγιασμός, πρώτα μαθήματα του Σεπτέμβρη, πρώτες αναμετρήσεις, συνήθεις μετακινήσεις μαθητών, μετακινήσεις συναδέλφων σε άλλα σχολεία. Φέτος λιγοστέψαμε. Αναμένονται αναθέσεις κι άλλων μαθημάτων. Διορισμοί ελάχιστοι, μεταθέσεις λιγότερες, αποσπάσεις μηδαμινές. Δραστικό κόψιμο μισθών.

Κι όμως τίποτε δεν με αποθαρρύνει. Είμαι ταμένη δασκάλα στα παιδιά, κι ας με αλλάζουν κάθε χρόνο από σχολείο σε σχολείο, από τόπο σε τόπο. Όχι δεν θα τους περάσει… Η εκπαίδευση για μένα είναι ό,τι ιερότερο και ωραιότερο στη ζωή μου. Είναι η ίδια η ζωή μου… Είναι αυτό που μου δίνει ζωή!

 

Είμαστε πια στον Οκτώβρη. Τα παιδιά ακόμη να αποτινάξουν τις θερινές αναμνήσεις τους, να στρωθούν στο διάβασμα. Λένε για καταλήψεις με πρόφαση τα βιβλία. Ωραίος λόγος, αλλά μόνο του το βιβλίο δεν αποτελεί τη γνώση,  κι ούτε αυτό είναι το παν στην εκπαίδευση.

Εγώ μπορώ και χωρίς το βιβλίο του δασκάλου… Δεν είναι  δα και η πρώτη χρονιά.

Υπάρχουν και στο Ιντερνέτ…
Κι όταν θα μπει Νοέμβρης και θα’  ρθουν πάλι οι μέρες της Μνήμης…, τότε πάλι θα κάνουν καταλήψεις για την ιστορία. Ή για τη συνήθεια που επικράτησε τα τελευταία τόσα χρόνια…

Ο Νοέμβρης είναι ο μήνας των διαγωνισμάτων. Τα παιδιά ήδη θα στρωθούν στα διαβάσματά τους. Κάτι θα κάνουν. Άλλα θα γράψουν, άλλα όχι. Οψόμεθα. Θα φανεί πόσο δούλεψαν, πόσο προσαρμόστηκαν στα νέα δεδομένα.

Στις αρχές του Δεκέμβρη τελειώνει το πρώτο τρίμηνο! Πότε κιόλας, θα μου πείτε. Ο σχολικός χρόνος δεν έχει καμιά σχέση με τον πραγματικό, ή έστω τον κανονικό χρόνο που κυλάει έξω από τις σχολικές αίθουσες. Ο χρόνος βαθμολογείται. Τόσες ώρες μαθήματα, τόσες εξετάσεις , τόσοι βαθμοί, τόσες εργασίες. Βλέπουμε και λέμε…
(Αλλά εδώ, σε αφήνω καλό μου Ημερολόγιο. Θα τα ξαναπούμε…)

 

[Και για την αντιγραφή, Στ.Γ.Κ.]

 

 

 


Σχολιάστε