"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Το Δέντρο της Ζωής (μια ταινία)

 

 

 

 

«ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ» (ταινία )

 

ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ  είχε δροσιά στον κήπο το δίωρο που κάτσαμε με τη Χριστίνη να δούμε «Το Δέντρο της Ζωής». Κινηματογράφος «Αττικόν», τόπος Χανιά, μέρα 8-8-11.

Δεν αντιλαμβάνομαι, προσωπικά, «πού το πάνε» ορισμένοι κριτικοί του κινηματογράφου, όταν υπερεκθειάζουν ταινίες που δεν έχουν τη βαρύτητα που τους αποδίδεται.

Τέλος πάντων. Το να υποθέσει κανείς ότι πίσω από κάθε κριτική υποκρύπτονται και άλλοι λόγοι, μάλλον εμπίπτει σε φθονερή… συνομωσιολογία! Ή μήπως όχι;

ΑΛΛΑ ας  δούμε την ταινία πιο αναλυτικά: Εν πρώτοις τι ήθελε να πει ο… ποιητής; Μάλλον μια σωρεία πολλών και ποικίλων πραγμάτων, όμως… ατάκτως ερριμμένων. Γι αυτό και δεν κατέληγε σε κάτι το συγκεκριμένο, κάτι το απολύτως κατανοητό.

ΕΔΩ που τα λέμε, αυτό δεν κάνουν και τα βιβλία «πρακτικής φιλοσοφίας» που κυκλοφορούν κατά κόρο στα βιβλιοπωλεία τελευταία και σου δίνουν την αίσθηση ότι σού λύνουν-ή θα σου λύσουν- τα προβλήματά σου;

ΝΟΜΙΖΩ πως αυτό είδαμε ήταν και μάλιστα  με κάπως αφελή ντοκουμενταρίστικη… εικονογράφηση του πλανήτη γη και του σύμπαντος… κόσμου, μια καθαρά αμερικανική «οικογενειακή ιστορία» με θρησκειολογικές προεκτάσεις! Το ότι είναι στη φύση του ανθρώπου το καλό και το κακό, αυτό το ξέρουμε αφότου γεννιόμαστε: με τον Αδάμ, την Εύα και τον όφη. Απλά στον άνθρωπο του 2011, ανάλογα με τις συνθήκες (όπως κρίση, οικονομικά μεγέθη, ανεργία, απογοήτευση, προδοσίες κ.λπ.), τις προσλαμβάνουσες δηλαδή εμπειρίες που έχει και τη δύναμη του χαρακτήρα του, το καλό ή το κακό θα τον υπερκεράσει ή θα τον κατακτήσει.

ΤΟ ΟΤΙ «Ευτυχία είναι να αγαπάς! –και-«Αν δεν αγαπήσεις, τότε σημαίνει ότι η ζωή σε προσπέρασε», είναι ένας ύμνος για την ίδια την αγάπη, αλλά αυτό είναι ένα δίδαγμα που δύσκολα βγαίνει από την ταινία.

Μια ταινία δεν μπορεί να μένει μόνο στην εικονοποίηση αυτού που θέλει να πει. Η φύση με το μεγαλείο της μας συνθλίβει σαν άτομα, αλλά και ταυτόχρονα μας διδάσκει. Αυτό δεν σημαίνει ότι μας κάνει πάντα και καλύτερους, όταν επιμένουμε να τη δείχνουμε και να την ξαναδείχνουμε…

ΚΑΜΙΑ αντίρρηση για την ωραία  κλασική μουσική που συνόδευε την πληθώρα (κατά την άποψή μας) εικόνων, όσο κι αν αυτές ήταν εντυπωσιακές. Με λιγότερες πιθανόν να έλεγε περισσότερα. Κάπου  έδειχνε ο σκηνοθέτης να χάνεται στο στόχο του (οι δεινόσαυροι, ας πούμε, τι δουλειά είχαν;)

Τι δουλειά είχαν οι Μπραν Πιτ και Σον Πεν σ΄αυτή την ταινία; Μυστήριο των… μυστηρίων!

Αναρωτιόμαστε ακόμη, με ποια κριτήρια βραβεύτηκε στις Κάννες!

Αν και πρέπει πια να αμφιβάλλουμε για την… τιμιότητα των Καννών που μας το παίζουν τελευταία ως αντίπαλο δέος στα Όσκαρ του Χόλυγουντ… Ή μήπως όχι;

Στ.Γ.Κ. (Αύγ. 2011)


Σχολιάστε