"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

L’ annee derniere a marienbad/»Πέρσι στο Μαρίενμπαντ» (1961)-Alain Resnais

 

 

 

ΠΕΡΣΙ ΣΤΟ ΜΑΡΙΕΝΜΠΑΝΤ (μια ταινία, μια ζωή)

ΕΙΝΑΙ μερικές ταινίες που όταν τις δεις μετά από χρόνια σου δημιουργούν άλλη αίσθηση της Τέχνης. Πες τα χρόνια που πέρασαν με την ωριμότητά σου, λίγο η εξέλιξη των κινηματογραφικών πραγμάτων, μα πιο πολύ η αλλαγή του τρόπου ζωής και σκέψης σου, σου δημιουργούν μια άλλη αίσθηση της ύπαρξής σου…

ΟΤΑΝ πρωτοείδα την ταινία του Αλέν Ρενέ, «Πέρσι στο Μαρίενμπαντ», γυρισμένη στα 1961, εκεί στα μέσα της ίδιας δεκαετίας όντας φοιτητής στη Θεσσαλονίκη, θυμάμαι ότι είχα φύγει στα μισά της εκνευρισμένος από τον τρόπο κινηματογράφησης και τις ανιαρές επαναλήψεις που δεν οδηγούσαν πουθενά. Είχα συνηθίσει να βλέπω ταινίες του κλασικού στιλ και κάθε πρωτοπορία («νέο κύμα») μου φαινόταν αιρετικό και αποκρουστέο!  Είχα μάθει ότι τα ίδια συνέβαιναν και στη Γαλλία όπου οι θεατές έριχναν… μπουκάλια στην οθόνη και άλλα αντικείμενα εκφράζοντας έτσι την απογοήτευσή τους.

…ΚΙ ΟΜΩΣ, η ταινία σήμερα θεωρείται (μετά από 50 χρόνια!) ταινία- σταθμός για τον γαλλικό και παγκόσμιο κινηματογράφο. Προσπάθησα να καταλάβω το γιατί, ξαναβλέποντάς την στο «δημοτικό κήπο» των Χανίων. Συμπερασματικά είδα πως ο σκηνοθέτης-ο Αλέν Ρενέ-χειρίστηκε επιδέξια ένα σενάριο του Αλαιν Ρομπ Γκριγιέ-κάνοντας πολλά φλας μπακ, χρησιμοποιώντας διαλόγους πολύ λίγο «εποικοδομητικούς» για την εξέλιξη του στόρυ και βάζοντας τους πρωταγωνιστές σ΄ένα απίθανο βαρύ και πολυτελές περιβάλλον-με άγνωστο χρόνο και άγνωστο τόπο.

ΤΕΛΙΚΑ, αυτό που θαύμασα αυτή τη φορά ήταν η υπέροχη φωτογραφία με τις απίθανες σε ασπρόμαυρο φόντο φωτοσκιάσεις τα «περιγραφικά» πρόσωπα-ειδικά ο Σασά Πιτοέφ και η Ντελφιν Σίριγκ-, αλλά και το βουβό πολλές φορές πλήθος των περί την ιστορία προσώπων.

… ΕΝΑ αριστούργημα που για τους κινηματογραφιστές είναι και ένα μάθημα υψηλής κινηματογραφίας…

…Να είστε όλοι καλά

Στ.Γ.Κ.

Και μια κριτική διαφορετική από έναν Αμερικανό κριτικό:

A cinematic puzzle, Alain Resnais’ Last Year at Marienbad is a radical exploration of the formal possibilities of film. Beautifully shot in Cinemascope by Sacha Vierny, the movie is a riddle of seduction, a mercurial enigma darting between a present and past which may not even exist, let alone converge. The film stars Giorgio Albertazzi as an unnamed sophisticate attempting to convince a similarly nameless woman (Delphine Seyrig) that they met and were romantically involved a year ago in the same enormous, baroque European hotel. In the end, it hardly matters — they’re not characters so much as pawns anyway. Hypnotically dreamlike, Last Year at Marienbad is a surrealist parody of Hollywood melodrama, a high-fashion romance with a dark, alien underbelly. According to screenwriter Alain Robbe-Grillet, the movie is a pure construction, without a frame of reference outside of its own existence — the lives of its characters begin when the lights go down, and conclude when they come back up. ( Jason Ankeny, Rovi)


Σχολιάστε