"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Crise des crises/κρίση των κρίσεων

 

Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

ΔΕΝ ξαναθυμάμαι τέτοια κοινωνική ένταση. Αν και έχω σταματήσει προ πολλού να ενημερώνομαι από τα κανάλια, σήμερα, με την είδηση ότι ο κ. Γ. Παπανδρέου, ο πρωθυπουργός της χώρας, θα επισκεπτόταν τον ΠτΔ, κ. Κ. Παπούλια, ανησύχησα. Πιθανόν  και να ανάσανα προσβλέποντας ότι, επιτέλους, θα υπάρξει μια έξοδος στο αδιέξοδο στο οποίο οδηγούμασταν εδώ και μήνες.

Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ εφαρμογής του λεγόμενου Πρώτου Μνημονίου, σίγουρα δεν ήταν μια καλή προαγγελία για ό,τι θα ακολουθούσε. Δεν έχουμε κράτος.Ποτέ δεν είχαμε. Αλλά κι αυτό που άφησε η κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή (του λεγόμενου και «Βραχύ»), ήταν περισσότερο από «μπάχαλο»! Αυτή η «μπαχαλοποίηση» κρατάει δεκαετίες για να μη πούμε πεντηκονταετίες.

ΑΝΑΤΟΛΙΤΕΣ όντες αρεσκόμαστε στο να έχουμε μεν ευρωπαϊκό νόμισμα (ευρώ) αλλά ανατολίτικη νοοτροπία και μια ζωή τρυφηλή σε βάρος των δανειστών μας! Ποτέ δεν δώσαμε, για παράδειγμα, λογαριασμό στο πού πήγαν οι επιδοτήσεις στον αγροτικό τομέα, ποτέ δεν έγιναν ισολογισμοί στον τομέα υγείας, ποτέ δεν είχαμε μια «μεταρρύθμιση»της προκοπής-για μια παιδεία δηλαδή που να περικλείει σωστά το νόημα παιδεία, ποτέ δεν είχαμε ισονομία ή και στοιχειώδη εφαρμογή των νόμων.

ΕΠΟΜΕΝΟ ήταν ότι το αιφνίδιο «σφίξιμο» της ζώνης θα μας έβγαζε στους δρόμους. Και ξέρετε γιατί; Γιατί όπου αλλού θεωρούνται ορισμένα πράγματα αυτονόητα, εδώ με το πρώτο που πήγαν να εφαρμοστούν, θεωρήθηκαν ως «επίθεση κατά του λαού»!

ΚΑΙ ΕΞΗΓΟΥΜΑΙ: Έγινε οριζόντια φορολόγηση των εισοδημάτων σε όλους τους υπαλλήλους και συνταξιούχους του δημοσίου. Όμως άλλο πράγμα είναι να κρατάς ένα 10% από έναν που παίρνει 500 ή 7οο ευρώ σύνταξη και άλλο από εκείνον που παίρνει 3.000!

Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ στους μισθούς για ίσης αφετηρίας υπαλλήλους (Πτυχίο ΑΕΙ-ΤΕΙ), είναι μια άλλη αδικία. Εδώ ο συνδικαλισμός έπαιξε ένα αισχρό παιχνίδι, με τις ευλογίες φυσικά κάθε κυβέρνησης. Δεν ξεχνώ τότε που υπήρχε διάχυτη η εντύπωση σε όλα τα συνδικαλιστικά κινήματα πως «αν δεν κατεβείς στο δρόμο, δεν κερδίζεις τίποτε». Και φυσικά, όποια συντεχνία είχε τη μεγαλύτερη δύναμη (έκανε δηλαδή, μεγαλύτερη ζημιά στο κοινωνικό σύνολο με το να «κατεβάζει διακόπτες», να κλείνει τους δρόμους με τρακτέρ, να εμποδίζει τον απόπλου σκαφών, να κατεβάζει ρολά τραπεζών κ.λπ.) κέρδιζε και τα πιο πολλά.

ΑΥΤΗ ήταν η λεγόμενη «επιδοματική πολιτική» των κυβερνώντων που τώρα έρχονται να κάνουν βίαιες και ριζικές αλλαγές… Αφού δημιούργησαν ένα υπερτροφικό δημόσιο τομέα με απίθανες ανισότητες, αφού δημιούργησαν ένα φοροφυγάδικο σύστημα που ευνοούσε τους φοροκλέφτες-και τους ευνοεί ακόμη, αφού εμπόλιασαν όλο το δημόσιο «να τα παίρνει κάτω απ΄το τραπέζι», αφού το ρουσφέτι δούλευε σύννεφο σε όλα και για όλα τα κόμματα με τις λεγόμενες «αλλαξοκωλιές»  (βάλε εσύ αυτόν, αλλά εγώ θα ζητήσω να βάλεις τον άλλο, τον «ημέτερο» κ.λπ.), αφού, δηλαδή το κράτος έγινε πύργος προς κατάληψη απ΄τα κόμματα εξουσίας, έρχονται τώρα όλοι αυτοί να μας αλλάξουν τα φώτα!

…Όχι, ότι δεν φταίμε κι εμείς! Φταίμε γιατί εμείς ψηφίζαμε τέτοιους εκπροσώπους ώστε να έχουμε αυτά τα αποτελέσμτα. Εμείς φταίμε που διαχέαμε την αίσθηση στα παιδιά μας ότι «κοίτα να δεις, μη σε νοιάζει και θα φροντίσω εγώ να τακτοποιηθείς…!», κ.λπ.

Ναι, να την πληρωσουμε κι εμείς, αφού όμως την πληρώσουν πρώτα οι κλέφτες και τα λαμόγια που εκπορεύτηκαν μέσα απ΄το πολιτικό σύστημα.

Γιατί μέχρι τώρα δεν είδαμε κανένα να την πληρώνει. Κι αυτό είναι η μεγίστη ΑΔΙΚΙΑ.

 

Στ.Γ.Κ.


Σχολιάστε