"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Νεολαία: αιώνιο μήλο της έριδος των πολιτικών κομμάτων (Χ.ν., 3-10-19)

 

 

 

 

ΝΕΟΛΑΙΑ: ΑΙΩΝΙΟ ΜΗΛΟΝ ΤΗΣ ΕΡΙΔΟΣ

 

Ι.-ΔΕΝ υπήρξε κόμμα στην Ελλάδα που να μην είχε την κομματική νεολαία του ως πολιορκητικό “κριό” για την κατάκτηση της εξουσίας.

 

ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ οι ηγέτες των αριστερών (ή “αριστερών”) κομμάτων θεωρούν εαυτούς ως τους μόνους που δικαιούνται να… αλώνουν και να “χαλιναγωγούν” κατά το δοκούν της ιδεολογίας τους την (εκάστοτε) νεολαία.

 

ΓΙ ΑΥΤΟ, τα “φεστιβάλ νεολαίας” που διοργανώνονται κάθε χρόνο είναι πανομοιότυπα με αυτά των αλήστου μνήμης καιρών μας! Μονολιθικά στην έκφρασή τους, με “ξύλινους” λόγους -όπως μονολιθικοί είναι και εμπνευστές τους. Κι όλα αυτά, για ευνόητους λόγους: ψηφοθηρία με στόχο την εξουσία.

 

ΟΧΙ ότι η νεολαία θα πρέπει να μείνει απολιτική. Κάθε άλλο. Από τη στιγμή μάλιστα που η ίδια η πολιτεία θεωρεί τους νέους μας “ώριμους” στα 17 τους να ψηφίζουν, για ποιο λόγο να μην τους προσεταιρίζεται ένα κόμμα με κάθε τρόπο, έντιμο ή ανέντιμο;

 

ΕΙΝΑΙ μια «ορφανή γενιά» η σύγχρονη γενιά. Ζει στον απόηχο των μνημονίων και του γκρεμίσματος άλλοτε πανίσχυρων πολιτικών ιδεολογιών, υφιστάμενη έντονα τις συνέπειές της πτώσης τους.

 

ΟΙ ΝΕΟΙ “διασκεδάζουν” τις αλλαγές του κάθε υπουργού Παιδείας, της κάθε κυβέρνησης. Βλέπουν ως μέλλον μια αναπόφευκτη ανεργία (που κυμαίνεται σήμερα στο 17%). Ή, μια μετανάστευση στο εξωτερικό. Οι ίδιοι διαπιστώνουν πως κανείς από τους πολιτικούς μας δεν νοιάζεται για το πραγματικό πρόβλημά τους: τη ζωή τους.

 

 

ΙΙ.-Στο “φεστιβάλ Σπούτνικ” της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ (27-29/9) μεταξύ πολλών άλλων ο κ. Τσίπρας είπε και τα εξής: «Καλούμε τους νέους και τις νέες να γίνουν η πρωτοπορία αυτού του προοδευτικού εγχειρήματος» -του νέου κόμματος;- που εγκαινιάστηκε. Βέβαια, τί “πρωτοπορία” θα είναι αυτή για μια νεολαία που αναμετρά τις μνημονιακές “πληγές” της, και πόσο “προοδευτικό” θα είναι, όταν όλοι γνωρίζουμε πως πολιτεύτηκε πρόσφατα ο ΣΥΡΙΖΑ!

Επιπρόσθετα, ο κ. Ν. Φίλης (βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ), πρότεινε στο ελληνικό Κοινοβούλιο να κληθεί και να μιλήσει στη Βουλή για την κλιματική αλλαγή η νεαρή δυναμική ακτιβίστρια Γκρέτα… Πολύ ωραία πρωτοβουλία, κανείς δεν διαφωνεί. Αξιόλογη επίσης η προτροπή του κ. Φίλη, οι βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου να ενώνουν τη φωνή τους με τους νέους, όταν οι τελευταίοι διαδηλώνουν στο Σύνταγμα κατά της κλιματικής αλλαγής.

 

Ουδεμία αντίρρηση για τα παραπάνω. Όμως, κάθε εξουσία (δεξιά, αριστερή, σοσιαλιστική κ.λπ.), τους πρώτους που φοβάται είναι οι νέοι και φυσικά οι εκπαιδευτικοί που τους διαμορφώνουν. Γι αυτό, όσο βρίσκονται οι πολιτικοί στην αντιπολίτευση, θα χαϊδεύουν τα αυτιά της νεολαίας με “ωραίες λέξεις”. Όταν όμως οι ίδιοι κληθούν να ασκήσουν εξουσία, τότε οι νέοι θεωρούνταιπεριθωριακοί” ή μεμονωμένες “περιπτώσεις”. Δείτε μόνο πόσοι νέοι είναι στην ανεργία, δείτε τί γίνεται κάθε φορά με την Παιδεία… (Στ.Γ.Κ.)

 

—————–

 

 

ΜΙΚΡΗ ΑΝΑΦΟΡΑ

 

ΑΝΑΦΟΡΑ σήμερα σε έναν από τους παλαιότερους και σημαντικότερους συνεργάτες της εφημερίδας “Χανιώτικα νέα”: τον Σταμάτη Αποστολάκη-δάσκαλο και λαογράφο, όπως του αρέσει να αυτοπροσδιορίζεται.

 

ΤΟΝ πρωτογνώρισα στα τέλη της δεκαετίας του’ 80, στο παλιό κινηματοθέατρο “Απόλλων”, σε μια ωραία παρουσίαση (με λόγο, χορό και μουσική) του ριζίτικου, από τον ίδιο και τον παραδοσιακό σύλλογο “Οι Κρητικές Μαδάρες”.

 

Η ΛΕΞΗ “μέθεξη” ήταν η πιο εκφραστική για την εντύπωση που μου είχε κάνει το περιεχόμενο της εκδήλωσης: μού θύμισε τη γνωριμία μου με τον εθνομουσικολόγο, νεοελληνιστή και πανεπιστημιακό καθηγητή, τον ελβετό Samuel Baud-Bovy στο ΑΠΘ. Με συνεπήρε η ευφράδειά του Σταμάτη, ο εκλαϊκευτικός τόνος, η επικοινωνιακή του επιδεξιότητα, η γλώσσα, η άνεση του δασκάλου…

 

ΕΚΤΟΤΕ οι δρόμοι μας συναπαντήθηκαν πολλές φορές: άλλοτε στο σπίτι του κοινού μας φίλου και συν-διδασκάλου του, Γιάννη Αλιφιέρη, κι άλλοτε στις πάμπολλες διαλέξεις και παρουσιάσεις που έκανε. Αλλά και σε τυχαίες καθ΄οδόν συναντήσεις μας.

 

ΑΥΤΟ που λατρεύω στο Σταμάτη είναι η ανεξάντλητη αισιόδοξη ματιά στα “πράγματα της ζωής”, έστω κι αν τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο ίδιος είναι πολλά και οδυνηρά. Θαυμάζω το αυθόρμητο και πηγαίο χιούμορ του, το αβίαστο χαμόγελό του, τον πλούτο γνώσεων και πληροφοριών για ανθρώπους και γεγονότα της επαρχίας Σελίνου, την αγάπη και συμπόρευσή του με τον μακαριστό Ειρηναίο, την πίστη του για τους Κρητικούς και την Κρήτη, την άδολη παρουσίαση και προώθηση των νέων δημιουργών…

 

Ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ δεν έχει ανάγκη από τιμές. Με το τεράστιο έργο του (ειδικά τα μνημειώδη “Ριζίτικά” του) ήδη, εδώ και χρόνια, τιμά πολλαπλώς τα Χανιά και την Κρήτη. (Στ.Γ.Κ.)

 

 


Σχολιάστε