"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Του Σταυρού (14/9)-Γράφει ο Σταμάτης Αποστολάκης

 

 

 

 

{Γράφει μεταξύ άλλων ενδιαφερόντων πολιτιστικών και λαογραφικών θεμάτων,  ο φίλτατος, πάντα ευπροσήγορος και γελαστός Σταμάτης Αποστολάκης, εκπαιδευτικός και σημαντικός λαογράφος της Κρήτης (“Τα Ριζίτικα”),  με θέμα τη γιορτή “Του Σταυρού”,  στη σημερινή εφημερίδα «Χανιώτικα νέα», 13-9-19)]:

 

Αγαπητοί αναγνώστες, Καλημέρα Σας! (απόσπασμα)


Είμαστε -συν Θεώ- στο μήνα του Σταυρού (14/9) τον ευλογημένο, λίγες μέρες πιο πριν, τον μήνα των γενεθλίων της Παναγίας (8/9), και τις άλλες γιορτές των ημερών!

 

Δεν ξεχνούμε πως “το τσιτσέκι” με το κλαδάκι βασιλικού, που μας δίνει ο ιερέας καθώς προσκυνούμε κι ανάβουμε το κερί μας στη γιορτή του Σταυρού (14/9) δεν το μυριζόμαστε και το φυλάσουμε πλάι στα εικονίσματα του σπιτιού μας για να θυμιάζουμε με τα ξερά – τώρα- φύλλα του, αρρώστους και “ματιασμένους” λέγοντας και τη σχετική ευχή!

Δεν ξεχνούμε επίσης πώς του Τιμίου Σταυρού, νηστεύουμε και το λάδι μας το παραγγέλνει και η παράδοσή μας:

 

 

 

 

«Στου Τιμίου Σταυρού τη χάρη

μούδε λάδι, μουδε ψάρι»!

 

Δεν ξεχνούμε επίσης, το θρησκευτικό τραγούδι της Λαϊκής μας Ποίησης, που ψάλλει:

 

«-Σταυρέ μου, Σταυρωμένε μου,

Σταυρέ μ’ αληθινέ μου,

κι απού τ’ αν εγεννήθηκα,

στη χάρη Σου πιστεύγω

Στη χάρη Σου,

στη δόξα Σου

και στην Ανάστασή Σου,

και πάντα νά ’μαστε καλά

και στην κατάβασή Σου!

Και τότες θέλει κατεβείς

μ’ όλη τη βασιλεία

με την κερά τη Δέσποινα,

την κερά- Παναγία.

 

Να κρίνεις ζώντες και νεκρούς,

αμαρτωλούς και δίκιους

και μένα την ψυχούλα μου,

την πολυαμαρτημένη

απού την έχω κρίματα,

περίσσια φορτωμένη!


-Σαν είντα ‘χεις ψυχούλα μου και κλαις κι αναστενάζεις;

πούρι γομάρι δε βαστάς, βουνό δεν ανεβάζεις;

Μα ‘γω γομάρι δε βαστώ, βουνό δεν ανεβάζω,

μα ‘συ κάνεις τα κρίματα, κι εγώ τα ξαγοράζω!

μα σένα θα σε θάψουνε με τσ’ εκκλησιάς τα λόγια

με ψαλμωδίες, με κλάηματα,

μ’ όμορφα μοιρολόγια.

Μα μένα θα με πάγουσι στο φοβερό κριτήρι

στον πύρηνο τον ποταμό, στση Τρίχας το γιοφύρι

Κι εκεί κρατούν τη ζυγαριά, άγγελοι και ζυάζουν,

τα κρίματα, τα σφάλματα,

εκεί τα λογαριάζουν

Χριστέ και Παναγία μου,

λυπήσου με κι εμένα

και λυώσε μου τα κρίματα

απού ‘χω καμωμένα!»


  • [Από τη συλλογή Μαν. Πιτυκάκη: “Δημ. Τραγούδια Ανατολ. Κρήτης” Νεάπολη 1975, σ. 21.]

 

 


Σχολιάστε