"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Σχολιάζοντας την επικαιρότητα (Χ.ν., 29-8-19)

 

 

 

 

ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

 

-(η χαρά της εισαγωγής στα ΑΕΙ) Όπως κάθε, και φέτος κυρίαρχο θέμα στην επικαιρότητα είναι οι εισαγωγικές εξετάσεις για τα ΑΕΙ. Επιτέλους, βλέπουμε χαρούμενα μουτράκια να χαμογελούν στο φακό, κι ακούμε τον “επίλογο” πολυετών προσπαθειών των υποψηφίων. Έτσι, “όνειρα” γίνοται πραγματικότητες, κόποι “δικαιώνονται”, η επιμονή, η ηρεμία, η στήριξη από τους γονείς, το διάβασμα με μεθοδικότητα, η προσήλωση στο στόχο κ.ά., είναι…διαχρονικές πεποιθήσεις και διαπιστώσεις των επιτυχόντων. Μακάρι, όταν θα τελειώνουν τις σπουδές τους οι φετινοί εισαχθέντες στα ΑΕΙ, να βρούν και αντάξιες ευκαιρίες απασχόλησης στη χώρα, ώστε να μην αναγκαστούν να εκπατριστούν αναζητώντας αλλού εργασία. Τους ευχόμαστε καλές σπουδές, ευχάριστη φοιτητική ζωή και καλή σταδιοδρομία…

 

-(η βάση εισαγωγής στα ΑΕΙ) Με τον περί Παιδείας νόμο “Διαμαντοπούλου” είχε θεσπιστεί ως βάση εισαγωγής στα ΑΕΙ και ΤΕΙ το 10. Αργότερα αυτό καταργήθηκε για πολλούς και ποικίλους λόγους… Η σημερινή υπουργός Παιδείας κα Νίκη Κεραμέως θέτει και πάλι το θέμα όντας ξεκάθαρα υπέρ της θέσπισης ελάχιστης βάσης εισαγωγής στα πανεπιστήμια (28-8-19). Σωστή η άποψη, διότι δεν μπορεί να μπαίνει κάποιος σε πανεπιστημιακή Σχολή με βαθμό 0,8 στο γραπτό του! Μια κοινωνία που επιβραβεύει εξίσουν αυτόν που μοχθεί με εκείνο που είναι της “ελάσσονος προσπαθείας” (για να μη πούμε της ελαχίστης), ας μην περιμένει εξίσου ικανά μελλοντικά στελέχη. Η χώρα μας, μετά την πολυετή κρίση, αυτό που θέλει είναι πλήρως μορφωμένα στελέχη που θα επανδρώσουν όλους τους τομείς δραστηριοτήτων. Μόνον έτσι θα μπορέσει η χώρα (με μια σωστή Παιδεία) να βγει από το τέλμα. Και φυσικά, όταν το υπουργείο Παιδείας θεσπίσει την ελάχιστη βάση εισαγωγής, τότε κάθε σχολή θα μπορεί να ορίσει τη δική της βάση εισαγωγής. Αν θέλουμε μια αξιοπρεπή και ποιοτική Παιδεία…

 

-(η νέα δημοτική αρχή)Τα δύσκολα αρχίζουν τώρα. Η απλή αναλογική με την οποία εξελέγησαν -και ορκίστηκαν αυτές τις μέρες- τα νέα δημοτικά συμβούλια σε όλη τη χώρα, είναι μεν φαινομενικά “δημοκρατικότερη”, όμως φέρνει μαζί της και πολλά απρόβλεπτα προβλήματα. Το βασικότερο από αυτά είναι αυτό των πλειοψηφιών στις οποιεσδήποτε αποφάσεις ενός δημοτικού συμβουλίου. Αν αρχίσουν μάλιστα εγωισμοί και ιδεοληψίες ή πείσματα, οι αποφάσεις θα κωλυσιεργούν αφάνταστα. Γι αυτό, λοιπόν, χρειάζεται “διπλωματικότητα”, ψυχραιμία, πειθώ με επιχειρήματα (για το καλό όλων των δημοτών) και φυσικά ικανότητα διεκδικήσεων για πραγματοποίηση όλων των υπεσχημένων. Για την ώρα, ευχόμαστε καλή επιτυχία στο νέο δημοτικό συμβούλιο Χανίων, με καρποφόρες συζητήσεις και συνεργασίες, αλλά και αποτελέσματα. (Στ.Γ.Κ., www.stcloris.gr)

 

 

Η ΜΕΣΑΙΑ ΤΑΞΗ

ΓΙΑ να μη ξεχνιόμαστε:

 

-την αστυφιλία (και συνεπώς την εν μέρει καταστροφή του πρωτογενούς τομέα) την έφερε μεταπολεμικά ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο πρεσβύτερος. Πώς; Με το να επιτρέψει μια άτακτη δόμηση στην Αθήνα και με το να καταστήσει την αντιπαροχή θεσμό! Έτσι οι πολυκατοικίες που κτίστηκαν η μία κολλητή στην άλλη στα μεγάλα αστικά κέντρα (Αθήνα-Θεσσαλονίκη κ.λπ.), έφεραν μεν κόσμο από την επαρχία, αλλά υποβάθμισαν στο απροχώρητο τη ζωή των νεοελλήνων. Ήταν η εποχή -μέσα δεκαετίας του 1950- που η χώρα μας από χώρα υποανάπτυκτη γινόταν χώρα υπό ανάπτυξη, χωρίς συγκροτημένο σχέδιο και, άρα, χωρίς μέλλον! Τότε ουσιαστικά άρχισε να ανδύεται η λεγόμενη μεσαία τάξη την οποία σήμερα όλοι “ερωτεύονται” ψηφοθηρικά. Κι ας πνέει τα λοίσθια αυτή.

 

-την ανθούσα μεσαία τάξη δημιούργησε ο Αντρέας, όταν στις αρχές του 1981, πήρε -ως νικητής των εκλογών (“το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία”)-όλα εκείνα τα μέτρα που έπρεπε. Ασκησε δε εκείνες τις πολιτικές που εξασφάλισαν ότι ο κύριος όγκος της κοινωνίας, μισθωτοί, συνταξιούχοι (“τα περήφανα γηρατειά”) και αυτοαπασχολούμενοι κ.ά., που ζουν από τη δουλειά τους, θα μπορούσαν να ζουν και με αξιοπρέπεια. Πώς; Με έναν ικανοποιητικό μισθό (που αυξανόταν κάθε χρόνο, περίπου αυτόματα), με στοιχειώδης ανέσεις που άρχισαν να φαίνονται στις αγορές, με αγορά περισσότερων αγαθών αφού περίσσευαν και κάποια χρήματα. Κυρίως δε με “δάνεια επί δανείων” (στεγαστικά, διακοποδάνεια, εορτοδάνεια κ.λπ.) τα οποία σήμερα κατέληξαν σε “κόκκινα δάνεια”. Έτσι γεννήθηκε η “μεσαία τάξη”, έτσι μπήκε στη ζωή μας η λέξη ευμάρεια, έτσι μπορούσε ο καθένας να προγραμματίσει ελεύθερα το ατομικό και οικογενειακό του μέλλον. Είχαμε δηλαδή όχι μόνο εισοδηματική αλλά και κοινωνική πολιτική που περιλάμβανε τη δυνατότητα να ελπίζουμε «σε καλύτερες μέρες». Ο Ανδρέας κατηγορήθηκε πολύ για εκείνη την πολιτική του, έτσι όμως η ελληνική κοινωνία -τουλάχιστον το σημαντικότερο τμήμα της- απέκτησε συνοχή.

-Τέλος, η πολυετής οικονομική κρίση, με την υπερφορολόγηση κυρίως της μεσαίας τάξης (από όλες τις μνημονιακές κυβερνήσεις και τον ΣΥΡΙΖΑ) έφερε και το τέλος της. (Στ.Γ.Κ.) (αδημ.)

 

 

 


Σχολιάστε