"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Γιορτή του πατέρα (16/6/2019)

 

 

 

 

ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ ΓΙΟΡΤΗ (φωτο)

 

  • Υποτίθεται πως κάθε άντρας μπορεί να γίνει πατέρας.
    Χρειάζεται όμως κάτι παραπάνω για να γίνει «μπαμπάς»!(Ανώνυμος)

 

Γιορτάζεται κάθε χρόνο την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου (εφέτος στις 16/6), σε πολλές χώρες του κόσμου· όχι όμως κι εδώ όπου η «μέρα» περνάει απαρατήρητη.

 

Εννοούμε τη «γιορτή του πατέρα» που –θεωρητικά- είναι, ή θα έπρεπε να είναι, συμπληρωματική και ισότιμη με εκείνη της μητέρας.

 

Πατέρες δεν είναι μόνο οι γεννήτορές μας, αλλά και οι παππούδες κι απ΄ τις δυο πλευρές των γονιών μας. Η τιμή αγγίζει όλους, άσχετα αν τη μερίδα του λέοντος την έχει ο «μπαμπάς» μας.

 

Μελέτες και έρευνες ελάχιστα ασχολούνται με τον πατέρα, την αξία και τη συμβολή του στη διαμόρφωση μιας σωστής οικογένειας. Ζούμε έντονα στον παλμό της εργαζόμενης μητέρας, ενώ τα δικαστήρια σε υποθέσεις διαζυγίων σχεδόν αγνοούν τον πατέρα, επειδή συνήθως θεωρούν τη μητέρα ως ικανότερη για την ανατροφή των παιδιών. Επιδικάζουν όμως πάντα… διατροφή στον πατέρα!

 

Μόνο στον εργασιακό τομέα η πολιτεία «αναγνωρίζει» τον πατέρα ως ισότιμο με τη μητέρα δίνοντάς του μερίδιο στις γονικές άδειες, κι αυτό εν ονόματι της κατοχυρωμένης ισότητας των δυο φύλων!

 

Μια απουσία όμως του πατέρα, ή μια μείωση της παρουσίας του όπως συμβαίνει σε πολλά επαγγέλματα, δεν του επιτρέπει να διαδραματίσει στο βαθμό που θα έπρεπε το ρόλο ενός σωστού γονιού. Οι επιπτώσεις από αυτή την έλλειψη στην ανατροφή, εξέλιξη, συμπεριφορά και κοινωνικότητα του παιδιού, αποτελούν αντικείμενο επισταμένων μελετών από τους ειδικούς.

 

Κι όμως υπάρχουν μπαμπάδες σήμερα που μοχθούν νυχθημερόν αγόγγυστα. Ελάχιστα θυμίζουν κάποιες ψευτοδιαφημίσεις στις οποίες  παρουσιάζονται μπαμπάδες να απολαμβάνουν πρωινό με τα παιδιά τους στον κήπο μιας ειδυλλιακής μονοκατοικίας!

 

Οι πατεράδες της διπλανής μας πόρτας, τους βλέπουμε και στους δρόμους με τα καροτσάκια και τα μωρά τους, τρέχουν να τα προλάβουν όλα. Πού να θυμηθούν ότι… γιορτάζουν κιόλας. Αυτοί… γιορτάζουν κάθε μέρα-όπως χαιρέκακα λέγεται. Την υγειά τους να έχουν! (Στ.Γ.Κ.)

 

———————————————————–

ΜΕΤΑΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ

 

Σχετικά με το θέμα των μετατάξεων που προξένησαν το κοινό περί αξιοκρατίας αίσθημα, ο πρόεδρος της Βουλής κ. Ν. Βούτσης, σε συνέντευξή του στο Action 24 (11-6-19), είπε ότι η κυβέρνηση έκανε λάθος: «Δεν ήταν σωστό από την πλευρά μας που για λόγους ευαισθησίας θεωρήσαμε ότι μπορεί να ξέμεναν (οι μετατασσόμενοι), ενώ δεν είναι έτσι γιατί η διαδικασία θα ολοκληρωθεί από οποιαδήποτε κυβέρνηση. Κάναμε λάθος. Θα έπρεπε να εκτιμήσουμε πιο σωστά ότι θα μπορούσε να ολοκληρωθεί μετά τις 17 Ιουλίου. Μας δημιούργησε δυσχέρεια. Εμένα με στεναχώρησε πολύ (…)».

Στερνή μου γνώση, ή μήπως εσχάτη ψηφοθηρία;

 

Η συμπεριφορά του «έλα συ, φύγε εσύ» στη Βουλή -και κυρίως στο δημόσιο- δεν είναι καινούργια: είθισται οι (εκάστοτε) υπουργοί να μετατάσσουν συγγενικά πρόσωπα στη Βουλή (και όχι μόνο) προωθώντας τα, σε βάρος της λεγόμενης αξιοκρατίας στην οποία φυσικά κανένα κόμμα δεν πιστεύει. Κι ας την υπόσχονται προεκλογικά και με παχιά λόγια.

 

Γίνονταν, λοιπόν, γίνονται και θα γίνονται μετατάξεις υπαλλήλων στη Βουλή, κάθε φορά που θα έχουμε «αλλαξοβασιλίκια» ή θα βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο.

 

Επί του προκειμένου: ανέκαθεν (σε περίπτωση διαμαρτυρίας κάποιων που απαιτούν στοιχειώδη αξιοκρατία) προβάλλονταν ηχηρές δικαιολογίες των υπουργών ότι ενεργούν σύμφωνα με το νόμο που προστατεύει, λέει, το αναφαίρετο αυτό «δικαίωμά» τους! Πως θα το έλεγε ο λαός; «Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει»!

 

Πρώτη φορά όμως στα πολιτικά χρονικά της συμπεριφοράς της ελληνικής Βουλής, ένα κόμμα ζητάει «συγνώμη» για κάτι που εμφανώς «μπορεί να είναι νόμιμο, αλλά δεν είναι ηθικό». Πόσο μάλλον όταν βρισκόμαστε προ των πυλών μιας καθόλα πολωτικής προεκλογικής περιόδου, με άγριες κόντρες και απίθανες προπαγάνδες… (Στ.Γ.Κ.) (αδημ.)

 

 

 

 

 

 


Σχολιάστε