"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Γυναικών ποίηση

 

 

 

 

Γυναικών ποίηση

 

 

•             “On ne naît pas femme : on le devient.” (=Γυναίκα δεν γεννιέσα: γίνεσαι,  Simone de Beauvoir, από το Le Deuxième Sexe =Το Δεύτερο Φύλο)

 

https://www.youtube.com/watch?v=o3NmpHELpIg (journee des femmes, 8-3-18)

 

———————————————————————————————–

 

 

1.-ΜΥΡΤΙΩΤΙΣΣΑ (1885-1968)

 

Σ΄ΑΓΑΠΩ

Σ΄αγαπώ – δεν μπορώ

τίποτ΄άλλο να πω

πιο βαθύ, πιο απλό,

πιο μεγάλο!

 

Μπρος στα πόδια σου εδώ

με λαχτάρα σκορπώ

τον πολύφυλλο ανθό

της ζωής μου.

 

Ώ μελίσσι μου, πιες

απ΄αυτόν τις γλυκές,

τις αγνές ευωδιές

της ψυχής μου!

 

Τα δυο χέρια μου – νά!

στα προσφέρω δετά,

για να γείρεις γλυκά

το κεφάλι,

 

κ΄η καρδιά μου σκιρτά

κι όλη ζήλεια ζητά

να σου γίνει ως αυτά

προσκεφάλι!

 

Και για στρώμα, καλέ,

πάρε όλην εμέ -

σβήσ΄τη φλόγα σε με

της φωτιάς σου,

 

ενώ δίπλα σου εγώ

τη ζωή θ΄αγροικώ

να κυλάει στο ρυθμό

της καρδιάς σου!..

 

Σ΄αγαπώ – τι μπορώ

ακριβέ, να σου πώ,

πιο βαθύ, πιο απλό,

πιο μεγάλο;..

 

 

 

 

ΕΡΩΤΑΣ ΤΑΧΑ;..

 

Έρωτας τάχα ναν΄αυτό

που έτσι με κάνει να ποθώ

τη συντροφιά σου;

Που σα βραδιάζει τριγυρνώ

τα φωτισμένα για να ιδώ

παράθυρά σου;

 

Έρωτας νάν΄η σιωπή

που όταν σε βλέπω μου το κλει

σφιχτά το στόμα;

Που κι όταν μείνω μοναχή,

στέκω βουβή κ΄εκστατική

ώρες ακόμα;..

 

Έρωτας νάναι ή σοφορά,

με κάποιου αγγέλου τα φτερά

που έχει φορέσει,

κ΄έρχετ΄ακόμη μια φορά

με τέτοια δώρα τρυφερά

να με πλανέσει;..

 

Μα ό,τι και νάναι,το ποθώ,

και καλώς νάρθει το κακό

που είν΄από σένα!

θα γίνει υπέρτατο αγαθό,

στα πόδια σου αν θα σωριαστώ

τ΄αγαπημένα!..

——————————————————-

2.-ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ ΜΑΡΙΑ(1905-1930)/

 


ΕΙΜΑΙ ΤΡΕΛΛΗ ΝΑ Σ’ΑΓΑΠΩ

Είμαι τρελλή να σ’αγαπώ αφού πια έχεις πεθάνει,

να λυώνω στη λαχτάρα των φιλιών,

να νιώθω τώρα πως αυτό που μούδωκες δε φτάνει,

δε φτάνει η δρόσος των παλιών.

 

Με μιαν ασίγαστη μανία να θέλω, ό,τι μου λείπει.

Να θέλω ό,τι μου κράτησες κρυφό

κι έτσι να δέρνομαι μ΄αυτό το μάταιο καρδιοχτύπι

στα μάτια σου την τρέλλα να ρουφώ.

 

Τι θ’απογίνω αγαπημένε, πού θα σε ζητήσω;

’λλοτε οι μέρες φεύγανε στην προσμονή σου,σκιές.

Αιώνες καρτερώντας σε μπορούσα να διανύσω.

Με τόνειρό σου, οι πίκρες μου γλυκές.

 

Πού νάσαι;Τι ναπόμεινε από σε να το ζητήσω;

Πού νάναι το στερνό μου αυτό αγαθό;

Ώ, δε μπορεί μια ολόκληρη ζωή γι΄αυτό να ζήσω

και μάταια καρτερώντας να χαθώ.


 


Σχολιάστε